Archie Shepp - The Tradition (1978)

Met: Archie Shepp (tenor saxophone, soprano saxophone, piano), Cameron Brown (bass), Clifford Jarvis (drums)

Leuk plaatje dit van Shepp op het Italiaanse Horo label. Horo was in handen van de Italiaanse muzikant en producent Aldo Sinesio. Tussen 1975 en 1980 legde hij talloze jazz-grootheden vast: soms in de studio en soms live in Rome. Want Italie was één van de landen met een uiterst levendige jazz-scene. Zelf zat Shepp in deze jaren een beetje tussen de freejazz, bop en souljazz in. Het was in veel gevallen een beetje afhankelijk van de band waar hij mee speelde. Een trio met slechts bass en drums verraadt het al een beetje: dit is een relatief toegankelijk freebop plaat.

De opener is een duidelijke ode aan pianist Mal Waldron. Het thema kent wel gelijkenissen met zijn bekende ' Hooray for Herbie' compositie. Hoewel Shepp pas in 2002 de studios in dook met Mal (en eenmaal met Tchangodei als tweede pianist in 1987) om de fantastische ode aan Billie Holiday op te nemen, bewijzen de talloze bootlegs uit de jaren '70 en '80 dat Shepp en Waldron heel regelmatig met elkaar samenspeelden. Behalve het thema zijn er niet zoveel gelijkenissen met de muziek van Mal, behalve dan de onderliggende bluesfeel. Shepp heeft in deze formatie alle ruimte om te spelen en dat doet hij dan ook. Heerlijk energiek spel over de dansende bromtonen van bassist Cameron Brown en de fantastische drummer Clifford Jarvis, die onlangs is overleden.

Op Sophisticated Lady neemt Shepp plaats achter de piano. Van mij had hij het niet hoeven doen. Heel eerlijk: hij bakt er geen zak van. Best leuk voor tijdens een live showtje of iets dergelijks. Maar om nou 9 studio minuten in te spelen op het niveau van een beginneling: beetje zonde. Gelukkig pakt hij later de sopraan op waarna hij met bassist Cameron Brown begint te duelleren. Dat maakt zeker het één en ander goed.

Op de tweede LP, kantje C, wordt de muziek langzaamaan weer ietsje intenser. Shepp rost op aangename wijze een klassieker van eigen hand erdoorheen. Op de sopraan: vloeiend en virtuoos dan weer bluesy en donker. Geweldig om te horen hoe soms tijdens de improvisaties er thema's van andere jazz-standards tussendoor gooit.

Wat deze plaat soms een beetje mist is een duidelijke richting of iets dergelijks. Er wordt prima gemusiceerd maar het klinkt soms een beetje als een verkapte jamsessie. Daar is niets mis mee als je in een jazzkroegje zit in Rome met een koud biertje, maar zo op je zolderkamer verlies je soms je aandacht een beetje. Als je het vergelijkt met zijn werken uit de jaren '60 dan verbleekt het helemaal een beetje. Slecht is het in ieder geval zeker niet want de chemie tussen de drie heren is niet te missen en elk van dit trio heeft ook echt wel wat te vertellen.

De producer, meneer Aldo Silesio scheen nogal een vervelende kwast te zijn. Één van de vervelende dingen die hij sowieso deed was al zijn muziek op het Horo label voor zichzelf houden: hij zorgde ervoor dat er nooit legale reissues uit konden komen van alle platen. Wel hield hij zelf honderden exemplaren van zijn eigen originele vinyl-uitgaves achter om die later voor zoveel mogelijk geld proberen te verkopen. Het kostte mij dan ook weinig moeite toch weer eens een PD uitgave te proberen: op het Britse Alternative Fox om precies te zijn. Het bevestigt eerlijk gezegd wel een beetje mijn mening over dit soort labels. Slecht klinkt het niet, maar je hebt overduidelijk te maken met een digitale transfer. Het mist een zekere dynamiek: moeilijk te omschrijven maar het is overduidelijk hoorbaar en zeker geen muggenzifterij. Echter, voor dit plaatje voldoet het ruimschoots.

Om diverse redenen een geweldige recensie en dan ook nog bij een totaal onbekend jazzalbum

Petje af..