Sahib Shihab and The Danish Radio Jazz Group - Sahib Shihab and The Danish Radio Jazz Group (1965)

Heel bijzonder plaatje dit. Sahib Shihab ken ik vooral van zijn gastoptredens bij andere geliefde artiesten van mezelf. Hij was er al redelijk vroeg bij en maakte eind jaren '40 al uitstekende plaatjes met Fats Navarro en Thelonious Monk. Daarna verschijnt hij in mijn muziekcollectie nog een aantal keer naast Coltrane, Waldron en Milt Jackson. Toch maakte hij nooit echt een blijvende indruk op me. M'n aandacht werd op deze plaat gevestigd omdat het origineel met 4000 euro de duurst verkochte jazz-plaat op Discogs is. Daarnaast uitstekende ratings op RYM. Dan moet het toch wel wat bijzonders zijn? Goed 4000 euro is het zeker niet waard maar best bijzonder is de plaat zeker wel. Daarbij komen de credits niet alleen Shihab toe maar ook een jonge Palle Mikkelborg en Niels Henning-Orsted Pedersen, die inmiddels hartstikke bekend zijn.

Shihab raakte net als zoveel andere Afro-Amerikaanse artiesten gedesillusioneerd in de VS vanwege de behandeling van zwarte artiesten. Net als die andere ging hij naar Europa: Shihab ging in eerste instantie naar Zweden en daarna naar Denemarken. Hij leefde ruim 15 jaar in Kopenhagen. Voor deze plaat dook hij met een Deens orkest de studio in. Het leverde niet echt een doorsnee gezapig big-band plaatje op....

Wat betreft de orkestraties doet het me vaak een beetje denken aan wat Gil Evans bij Miles deed, maar dan toch weer heel anders. Het komt wellicht meer in de buurt van Oliver Nelson. Het is lastig te omschrijven eigenlijk. Avontuurlijk is wel het juiste woord. Freejazz is het alleszins niet, het is allemaal best toegankelijk zelfs maar spannend vind ik het wel. De plaat staat vol met originele composities van Shihab's hand en hij heeft overduidelijk geluisterd naar wat er aan de andere kant van de oceaan speelde. De muziek wisselt tussen swing, Oosterse invloeden en melancholie. Het heeft over het algemeen een hele fijne warme sfeer (net als The Blues and The Abstract Truth). Shihab schittert nog het meest op bariton met een razende swing over een stuwende big band. Op fluit en sopraan klinkt hij juist wat warmer en melancholischer. Daarnaast valt ook Palle Mikkelborg op met zijn warme trompetspel.

Eigenlijk zou ik willen zeggen: een ieder die 'The Blues and the Abstract Truth' te gek vindt moet deze ook eens luisteren. De vinyl reissue is zeer de moeite waard maar erg prijzig.