Daniel Bachman - Axacan (2021)

Voor mij de ontdekking van dit jaar, kende de beste man totaal niet maar zag de hoes voorbij komen en ja, die intrigeerde me dus wel. Zoals in het verleden wel vaker gebeurde, o.a. mijn kennismaking, lang geleden, met 4AD, de hoezen dus. Een enkele keer viel het dan tegen, meestal gelukkig was het meteen raak. Zo ook deze. Al verschillende platen op naam staan, never iets van mee gekregen. Blijkbaar in deze digitale wereld kan dat nog. Daniel Bachman, gitarist extraordinaire, mag ik stellen. Maar er is meer. Los van zijn fingerpicking stijl gebruikt hij veelvuldig field recordings, omgevingsgeluiden van dieren, weersomstandigheden maar ook van simpel dood materiaal, hout, metaal, et. Verder duikt hij met en via de muziek in historisch USofA. Axacan, vernoemd naar een 16 eeuwse Spaanse nederzetting, somewhere in de buurt waar hij nu leeft, Virginia. Een kolonie welke vrij plots ophield te bestaan. De muziek is dan zeer rijkelijk ingekleurd, veelal akoestisch, sfeervol, apart, deels ambient maar dan niet te neen. Kortom, geweldige avontuurlijke plaat. Zijn manier van spelen deed me o.a. denken aan ene Leo Kottke ook. Maar wel op een punt waar hij voor mij minder interessant werd. Hier heb ik dat dus niet, wellicht ook door al die andere invloeden dus. Kortere en echt lange nummers wisselen elkaar af. Tesamen iets van vijf kwartier aan magische muziek, instrumentaal, ofschoon her en der wat flarden van woorden, zinnen te horen zijn. Zeer fraai en uitgebreid is het nummer Blue Ocean, klokt op bijna 18 minuten ja. Zag geen of z.g.a. geen recensies staan dus ja, wat doe je dan. Welnu, gitaristen onder ons, just like myself, hap toe, geniet, huiver en blijf vooral oefenen want ja Übung macht den Meister, zoals onze Oosterbuten zeggen. Pracht plaat, de, nogmaals, Ontdekking van het jaar voor mij. Tijd ook eens achter die andere aan te gaan, waaronder Morning Star.