Hanging Garden - Skeleton Lake (2021)

Mijn recensie (samenvatting) op www.progwereld.org

De band is in 2004 opgericht door Matti Reinola en Ari Nieminen. Die twee zijn al een lange tijd niet meer aan de band verbonden en de line-up is meerdere keren veranderd in het zeventienjarige bestaan. Het enige lid dat sinds het debuutalbum “Inherit The Eden” trouw is gebleven aan de band is gitarist Mikko Kolari. Hij wordt inmiddels gezien als de mastermind en drijvende kracht achter de band.

Laten we duidelijk zijn; de band schuurt nog steeds over een ruwe black metal ondergrond, hoewel er gedurende de laatste jaren verzachtende omstandigheden in de muziek gesleten zijn. De toevoeging van vrouwelijke vocalen is daarin de meest essentiële factor. Riikka Hatakka was op de vorige cd, “Into That Good Night”, al actief, haar aandeel is op dit album alleen maar groter geworden. Door haar zang hangt er vaak een zweem van Draconian rond de band. Dat komt waarschijnlijk ook doordat naast haar zanger Toni Hatakka staat te grunten. De combinatie van stemmen zorgt soms voor een vergelijking met die Zweedse formatie. Beide vocalisten hebben dezelfde achternaam, naast collega’s zijn het ook elkaars levenspartners.

Als je het album van Hanging Garden verder moet omschrijven komt er een aspect naar boven dat je niet meteen verwacht bij een band als deze. Het zijn vooral de ‘catchy hooks’ in de nummers die je bij de kladden grijpen. Bijvoorbeeld de piano (ta-ta-tada) in When The Music Dies. Je herkent het snel, het beklijft in je systeem, het klinkt gewoon enorm lekker. Dat geldt ook voor Nowhere Haven en Faith. Naast de metal ondergrond is het niet onbelangrijk te noemen dat de band ook opgeschoven is richting het typische geluid van post-rock; lange, zweverige en herhalende akkoorden en een breed dynamisch geluid. Qua sfeer zijn er grote stappen gezet, zeker op het gebied van toetsen en toegepaste elektronica.

Vooral de titelsong van het album is een kroonjuweel. Het is een geweldige mix van ongeremde hardheid, sfeervolle gitaren, heerlijke elektronica en een sterke melodie. De vocalen zijn een voortreffelijke mix van vrouwelijke kwetsbaarheid en de diepe, ongenadige grunts van zanger Toni Hatakka. Die laatste fungeert overigens niet continu als bruller, ook in zijn cleane vocals presteert hij meer dan uitstekend.

Met “Skeleton Lake” heeft Hanging Garden definitief afscheid genomen van de sticker doom/black metal band. Een groot gedeelte van de fans van het eerste uur is waarschijnlijk bij een vorige cd al afgehaakt, het beluisteren van “Skeleton Lake” is wellicht voor de overgebleven black/death metal fans de definitieve nekslag. Dat komt dan door de oprukkende elektronische en meer toegankelijke elementen, voor mij de reden deze band nu echt te omarmen. Het component metal met vrouwelijke vocalen en venijnige grunts, gemixt met sfeervolle klanken is mij namelijk op het lijf geschreven.

Via de ep Neither Moth nor Rust de band leren kennen, aangezien die goed beviel dit album ook maar een kans gegeven. Al merk ik wel meteen dat deze wat meer moeite heeft om mij echt vast te grijpen, vooral richting het einde van de plaat. Muzikaal ligt het mij wel, de mix van wat meer poppy achtige elementen tussen het grovere Deathmetal geweld. Verpakt in een sfeervol geheel. Ik kan me ook wel goed vinden in je recensie Ayreonfreak.
Ik ga ze in ieder geval in de gaten houden.