Dave Gahan - Paper Monsters (2003)

Zeker de moeite waard deze cd.
Toen ik hoorde dat Dave Gahan solo ging had ik er eigenlijk niet zo'n hoge pet van op omdat dat volgens mij niet aan de kwaliteit van Depeche Mode kan tippen. Maar nu ik de cd meerdere malen beluistert heb moet ik zeggen dat Dave het solo toch ook wel goed aan kan. Vooral de opener Dirty sticky floors, en Bottle living zijn voor mij de absolute toppers van dit album.
Nu ik ook de dvd Paper Monsters heb, heb ik geen enkele twijfel meer over Dave's capaciteiten als solo-artiest.
Met name de dvd is een echte aanrader en laat zien dat Dave Gahan het ook zonder Depeche Mode kan.

Ik wist helemaal niet dat hij van Depeche Mode was, al vond ik al wel dat hij een bekende stem had. Ik ken overigens alleen de Gabriel & Dresden remix van I Need You en de Junkie XL remix van Dirty Sticky Floors, beide erg fijne platen.

Naar mijn mening is dit één van de beste albums van de laatste jaren. Het is jammer dat Dave Gahan nooit eerder een solo-cd heeft gemaakt. Vooral het nummer 'Bitter apple' is een vermelding waard. Op het (nieuwe) album van Depeche Mode, Playing The Angel, staat het nummer 'Nothing's impossible'. Deze is (mede) geschreven door Dave Gahan en is (m.i.) het beste nummer van die cd. Hopelijk komt er ooit een vervolg op deze solo-cd.

Debuut van de Depeche Mode zanger: eerste maal dat hij eigen nummers schrijft. Zeker niet onaardig, teksten niet altijd even ingenieus als bij Depeche Mode.
Iets teveel trage nummers naar mijn goesting, maar ik was toch aangenaam verrast.
Ongetwijfeld hoogtepunt : Hidden houses
Knappe nummers : Bottle living en Bitter apple

Nummers kwamen live nog beter uit de verf !

Ik vind dit album niet te vergelijken met de Depeche Mode albums; dit is duidelijk hoorbaar Dave's eigen ding. Wat mij wel opvalt is dat hij op zijn solo album veel beter bij stem is, als bij de latere Depeche mode albums. Alleen die Knox Chandler die samen met Dave dit album in elkaar heeft gezet, is voor mij een vreemde. Ik ben wel benieuwd of hij zich met meerdere projecten bemoeid heeft. Hier valt het goed uit. Ademt de zelfde sfeer uit als de solo albums van Gavin Friday.

Ik heb dan erg goed nieuws voor je, en voor mezelf en andere mensen die Dave´s soloproject een warm hart toedragen, in Oktober komt er een nieuw solo-album van Dave Gahan uit.

Ik heb de editie met die extra DVD, maar toch sla ik zijn werk met Depeche Mode veel hoger aan.

Gahan-solo. Het kwam voor mij wat onverwacht na het turbulente leven van de man. Maar misschien was dat juist wel de reden om er één te maken.
Aanvankelijk kabbelde het wat langs me heen als zijnde 'haalt het nooit bij Depeche Mode', maar daar ben ik nu toch wel wat van aan het terugkomen door het verschijnen van zijn tweede solo-album. Hierdoor ben ik ook dit debuut er weer eens bij gaan pakken en het beviel me eigenlijk wel. Een verhoging is dus op zijn plaats.
Dirty Sticky Floors is al vast een lekker begin: niet te moeilijk doen en toch diepgang behouden. Ik meen dat er ook nog een remix is gemaakt door JunkieXL die ik niet ken maar als ik de sfeer van dit nummer zo proef kan ik me daar wel wat bij voorstellen. Electronic met een zeer sterke rockfeel.
Hold On is als stappen in een zeer warm bad of kruipen onder een dikke wollen deken. Het voelt uiterst comfortabel aan en het is lekker wegdromen.
Ook A Little Piece heeft wat dromerigs, maar ik vind dit toch wat scherper klinken om termen als behaaglijk of warm naar voren te halen. In dit nummer proef ik wat beklemmends en dat geeft gelijk een ander soort sfeertje.
Bottle Living doet me telkens weer aan een Depeche Mode-nummer denken waar ik tot op de dag van vandaag maar niet op kan komen. Eens zal ik er achter komen met of zonder jullie hulp
Het is een catchy nummer dat het niet haalt bij DM-nummers die dit etiket opgeplakt kunnen krijgen, maar verder vind ik het zeer goed te pruimen.
Black and Blue Again staat weer heel erg op zichzelf en bij nummers als deze snap ik goed dat Gahan graag een solo-album wilde uitbrengen. De opbouw van het nummer is goed en het nummer blijft daardoor de volle 5 minuten de aandacht vasthouden.
Stay vind ik een erg mooi nummer dat het vooral van de sfeer moet hebben. De zang is ijl en geeft het nummer daardoor een hemels sfeertje.
Meer pop is I Need You. Het klinkt allemaal redelijk luchtig maar ook weer niet té. Ik vind dit album sowieso redelijk open en luchtig klinken terwijl ik een veel zwaarder album had verwacht gezien de privé-sfeer waarin Gahan verkeerde.
Bitter Apple is ook een sterk nummer met een prachtige sfeer. De instrumentatie is wat electronischer en ook hier klinkt het nergens echt somber of zwaar. Zeer zeker één van de betere nummers op dit album.
Hidden Houses heeft ook een midtempo. En heel af en toe moet ik zelfs een beetje denken aan de Smashing Pumpkins ten tijde van Adore. Nu besef ik maar al te goed dat dit wonderbaarlijke nonsens is omdat ik dit eigenlijk sterker vind, maar de link leg ik iedere keer onwillekeurig toch weer. Wederom een goed nummer met een lekkere bas (die me ook weer ergens aan doet denken en ik weet niet waar aan).
Goodbye is wat minder duidelijk. Rock is hier duidelijk aanwezig en weet zich goed te mengen in het totaalgeluid.
Zoals gezegd ben ik er nu wel achter dat ik dit album iets te makkelijk en snel had beoordeeld en erger nog: ter zijde had geschoven. Er was een tweede album voor nodig om dit weer in ere te herstellen.

Bitter Apple is een prachtnummer. Vind dit album eigenlijk toch net iets beter dan zijn nieuwste Hourglass.

Voor de liefhebbers een live-versie van Bitter Apple. Ongelooflijk dat die man live bijna net zo zuiver klinkt als in de studio. Stem is nog wat lager en warmer, begeleiding is wat minder (je kan niet alles hebben). Zuivere stem, afgetraind lichaam, mooie liedjes; waar de heroine toch niet goed voor is.

Ben ik helemaal met je eens. Dit album ben ik helemaal aan het herontdekken en Hourglass laat me toch een beetje koud.

Zeker een goed solo debuut van Dave.

Hoogtepunten voor mij zijn:

Dirty Sticky Floors
I Need You
Bitter Apple
Stay.

Op de cd singles verschenen nog wat extra nummers die niet hadden misstaan op dit album, maar.. dat maakt het kopen van cd singles weer interessant

Divers, sterke stem, lekkere sound, uitstekende muzikanten, goed album dus...gaat nog wat groeien.

Fijne solo plaat van Gahan die ik eigenlijk te weinig draai.Met deze plaat toont Gahan eigenlijk altijd in de schaduw van Gore te hebben gestaan ,maar dat zijn composities eigenlijk bijna niet onder doen voor Gore zijn hersenspinsels.Het is misschien iets donkerder waardoor het misschien niet binnen de context van Depeche Mode zou passen.Aan de andere kant is zwartgalligheid Gore's middle name ,dus zou het perfect moeten aansluiten.Ik ben wel blij dat Gahan het heeft aangedurft om zijn liedjes op te nemen en uit te brengen ,want er zitten toch best parels bij.Ellende blijkt toch altijd wel een goede voedingsbron te zijn voor puike liedjes en daar trakteert Gahan ons hier toch wel op.Dirty Sticky Floors stampt er meteen lekker in en hij weet dit niveau wel het hele album vol te houden.De afsluiter Goodbye is misschien iets over de top maar ik vergeef hem dat graag.

'Black and Blue Again' doet me sterk denken aan Wayne Hussey (The Mission).

Fijn album van deze Depeche Mode frontman.
Plaat staat al jaren in de kast en heb ik eigenlijk ten onrechte weinig gedraaid terwijl zijn solowerk niet onderdoet voor menig Depeche Mode album.
Heb de limited edition met bonus DVD.
Grappig om dan te horen/zien dat de sterke track Black And Blue Again is ontstaan na een knallende ruzie met zijn vrouw.
Het sferische Stay vind ik een ander hoogtepunt op de plaat tezamen met het fraaie Hidden Houses.
Dave Gahan bewijst met deze soloplaat dat hij wat betreft schrijverskwaliteiten kan wedijveren met zijn compaan Gore.

Voor de liefhebbers die deze graag op vinyl willen, hij is nu opnieuw uitgebracht en dus betaalbaar te krijgen.

Een wisselend album van ons aller Dave. De eerste single van dit album, Dirty Sticky Floors, heb ik altijd al fantastisch gevonden. Een beetje de Gahan versie van It's No Good. Dat is ook gelijk mijn 1ste aanvinking. Dan gooi ik er in de vorm van Black And Blue Again ook gelijk de 2de maar tegenaan. Een erg goed nummer, het schuurt en het voelt soms wat ongemakkelijk en dat maakt het gelijk ook zo sterk. Daar tegenover staat dan bv weer een liedje als I Need You wat toch wel veel in herhaling valt en (mede) daardoor wat lullig overkomt.

Qua sfeer is het een fijn donker album maar haalt het toch zeker niet bij Ultra, Songs of Faith and Devotion en Black Celebration om maar eens wat andere donkere klanken te noemen

Deze kocht ik bij Mediamarkt in Rijswijk lang geleden voor 1 euro. Die hadden dan van die zaterdagen waarbij er buiten ettelijke bakken stonden waarin alles voor 1 euro was. Geen idee of ze dat vaak deden en of nog doen...

Hidden Houses is mijn fave track hier

Ah, de kiloknallers waren dat

Nee dat zullen ze nu niet meer doen, ze hebben nog niets eens meer dan een kilo aan cd's op voorraad heden ten dage...