Alustrium - A Monument to Silence (2021)

De muziek is wat te pittig om melodic death genoemd te worden en wat te melodisch (de solo's voornamelijk) en afwijkend om door te gaan als trve death. In de pers zijn ze nogal lovend maar is het gebodene voldoende om er de aandacht bij te houden? Soms wel en soms ook niet. Het lijkt wat van de hak op de tak te springen en de songs komen ook niet echt to the point. Oftewel, je zet The Accuser in je playlist en go from there.

'Melodic death' vind ik ook niet helemaal de lading dekken, of eigenlijk helemaal niet. Dit is toch meer death/thrash vind ik. En welke naam je er ook aan hangt maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het is zo op het eerste gehoor best een lekkere plaat met een hoop staccato hak en beuk werk en lekker gegrom en gekrijs. De solo's vallen mij ook positief op, eens een keer geen eindeloze sweeps maar juist een veel meer hard-rock georiënteerde solo's die wonderbaarlijk goed samensmelten met de rest van het gebeuk.

Deze zit ergens in een death/thrash-schemerzone, al vind ik het meer death dan thrash. Maar wat maakt het eigenlijk uit, toch?

Ik hoor vooral goeie songs, stevige solo's (soms zelfs een tikkeltje bluesy) en een bij vlagen monumentale sfeer. Allemaal erg goed uitgevoerd ook, de bandleden zijn aardig op elkaar ingespeeld. Echt binnenkomen doet het echter niet bij mij, soms is het wat too much ook, een beetje vol geplamuurd. Maar meer dan degelijk is dit zeker!

3,5 sterren

Heel veel geblabla over welk genre dit wel of niet mag wezen. Dit is gewoon een tyfusgoed album.

Dat dus!

Dit album heeft al geruime tijd niet meer op mijn draaitafel gelegen, dus ik was alweer vergeten hoe goed dit album is. Alustrium speelt technisch uiterst sterk uitgevoerde progressieve (death/thrash/whatever) metal. Er wordt veel in tempo gewisseld, zowel in de nummers zelf als tussen de verschillende nummers. Dit maakt dat het album over de gehele speelduur interessant blijft, in tegenstelling tot de standaard techdeathbands waar ik afknap doordat de nummers maar op hoog tempo voorbij razen.

Extra punten verdient de band met het heerlijke melodieuze leadgitaarwerk, dat af en toe doet terugdenken aan de jaren '80 toen gitaristen als Friedman, Becker en Gilbert nog hip waren.