Benjamin Francis Leftwich - To Carry a Whale (2021)

De ook in Nederland populaire Engelse alternatieve singer-songwriter Benjamin Francis Leftwich is met To Carry a Whale toe aan zijn vierde album. Een nogal beladen titel. Leftwich licht die als volgt toe : “It’s an observation on what it’s like to be a sober alcoholic addict a couple of years in. A whale is heavy to carry. It’s gonna hurt you to carry it. But it’s also beautiful, and it’s a miracle to be able to carry all that at all.”. De eenendertigjarige Leftwich ziet het album niet alleen als zijn beste, maar ook als zijn meest eerlijke album tot nu toe. Hij verschuilt zich deze keer niet achter metaforen. Hij zingt en schrijft vanuit zijn hart. Tired in Niagara werd bijvoorbeeld live opgenomen in zijn hotel in Niagara Falls. Regels als “I’m crying in the hot tub/Reaching for my phone/Telling all my cousins I’m excited to be home”, zijn niet symbolisch, maar zijn niets anders dan de waarheid. Het is het eerste album dat hij volledig opnam zonder de invloed van alcohol en andere geestverruimende middelen. Hij is volledig clean sinds hij een maandlang in januari 2018 in een ontwenningskliniek verbleef. De meeste songs kwamen heel snel en werden binnen drie uur geschreven. Zijn stem is intussen ook wat lager geworden. Hij produceerde het samen met Sam Duckworth. Tegen het samen songs schrijven was Leftwich in eerste instantie gekant, het botste met zijn ego. Bij hun eerste ontmoeting klikte het echter meteen erg goed tussen de twee. De volgende dag schreven ze samen al Oh My God Please en intussen zijn ze erg goede vrienden. Naast problemen met alcohol en andere harddrugs verloor Leftwich ook nog eens zijn vader. Every Time I See a Bird handelt hierover. Veel steun bij het verwerken van dit grote verlies kreeg hij van zijn liefhebbende moeder en fan Rebecca. Maar volgens mij haalt hij daarnaast ook veel steun uit het geloof. De songs werden in vier maanden tijd grotendeels thuis in Tottenham, in Urchin Studios in Hackney en in Duckworth’s Southend studio opgenomen. Het overwinnen van zijn verslavingen heeft duidelijk het beste in Leftwich naar bovengehaald. To Carry a Whale levert niet alleen zijn beste songs op, maar ook zijn meest eerlijke.

Dat klinkt veelbelovend Lura, ik ben benieuwd!

Album nummer vier en aardig wat EP's op naam, maar voor mij de kennismaking.

Muziek in de hoek waar ik wel vaker te vinden ben. Breekbaarheid zoals bij Elliott Smith en genoeg andere artiesten.

Als je het zo vluchtig hoort heb je niet eens in de gaten dat het eigenlijk allemaal best donker is en dat er een zwaar verleden zichtbaar is.

Zeker een fraai album.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Benjamin Francis Leftwich - To Carry A Whale - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Benjamin Francis Leftwich - To Carry A Whale
Benjamin Francis Leftwich wist me tot dusver nog niet volledig te overtuigen, maar op zijn nieuwe album doet de Britse muzikant alles net wat beter en maakt hij indruk met mooie ingetogen songs

Het is al jaren dringen in het land van de singer-songwriters met een voorkeur voor ingetogen en vooral folky songs. Benjamin Francis Leftwich sprong er met zijn vorige albums wat mij betreft nog niet uit, maar To Carry A Whale is een stuk beter. Het is een zeer persoonlijk album dat werd gevoed door verlies en door het afrekenen met een alcoholverslaving, wat neerslaat in de teksten. In muzikaal opzicht klinkt het album wat minder zwaar, zeker wanneer wordt gekozen voor lome akoestische klanken of dromerige soundscapes. Het is een mooi verzorgde en zeer aangename instrumentatie, die prachtig combineert met de zachte vocalen op het album. Ik ben om.

To Carry A Whale is het vierde album van de Britse singer-songwriter Benjamin Francis Leftwich. De vorige drie heb ik uitvoerig beluisterd, maar uiteindelijk vond ik het op een of andere manier niet goed of bijzonder genoeg. De Britse singer-songwriter zit dan ook in een overvolle vijver, waar ik tot dusver vooral zijn vrouwelijke soortgenoten heb uitgevist.

In tegenstelling tot de vorige drie albums van de Britse muzikant beviel To Carry A Whale me echter direct een stuk beter. Het album volgt op een voor Benjamin Francis Leftwich zware periode waarin hij niet alleen de dood van zijn vader moest verwerken, maar bovendien moest afrekenen met een zware alcoholverslaving. Het zijn onderwerpen die terugkomen in de vaak wat melancholische teksten op een zeer persoonlijk album.

Het zijn teksten die de moeite van het uitpluizen meer dan waard zijn, maar To Carry A Whale is ook een album om lekker mee te luieren in de zomerzon. Benjamin Francis Leftwich maakt ook op zijn vierde album immers voornamelijk lome en ingetogen songs, die zich vooral hebben laten beïnvloeden door de Britse en Amerikaanse folk.

De Britse muzikant heeft zijn songs mooi, maar nergens overdadig ingekleurd. De basis is over het algemeen zacht en heeft genoeg aan een akoestische gitaar, elektrische gitaar of piano. Hier en daar worden wat accenten toegevoegd, maar van opsmuk is nergens sprake, al is het maar omdat de toegevoegde synths de songs de kant op sturen van atmosferische soundscapes. De fraaie instrumentatie voorziet de songs op To Carry A Whale van een authentiek maar ook eigentijds klinkend geluid en het is een geluid dat uitstekend past bij de zang van de Britse muzikant.

Benjamin Francis Leftwich zingt zacht en vaak zoals de folkies dat deden in de jaren 60 en 70, wat het oorspronkelijk klinkende geluid op zijn nieuwe album verder versterkt. Het is een geluid waarmee de Britse muzikant zich wat mij betreft onvoldoende wist te onderscheiden op zijn eerste drie albums, maar ondanks het feit dat To Carry A Whale niet heel veel afwijkt van zijn drie voorgangers, was ik onmiddellijk overtuigd van de kwaliteit van het nieuwe album van Benjamin Francis Leftwich.

Het album is geproduceerd door Sam Duckworth en Eg White, van wie laatstgenoemde onder andere werkte met Adele. Overproductie lag daarom wat mij betreft op de loer, maar To Carry A Whale is gelukkig een intiem en smaakvol klinkend album geworden.

Dankzij het sombere karakter van de teksten wordt de Britse muzikant vaak vergeleken met Elliott Smith. Dat is in muzikaal en vocaal opzicht geen hele onzinnige vergelijking, maar waar de muziek van Elliott Smith vaak donker klonk, is het nieuwe album van Benjamin Francis Leftwich een redelijk zonnig klinkend album, dat het ook uitstekend doet op een mooie zomeravond.

De Britse muzikant moet ook met zijn vierde album weer concurreren met hele hordes singer-songwriters, maar het onderscheidend vermogen van To Carry A Whale is wat mij betreft voldoende groot. Het ingetogen album luistert lekker weg, maar zeker bij aandachtige beluistering hoor je ook de diepgang, bijvoorbeeld in de instrumentatie, maar ook in de songs en in de teksten. Erwin Zijleman

Bedankt voor de tip, erwinz en Lura. Ik kende hem niet, maar na een keer luisteren ben ik nu blij dat ik hem ken. Klinkt erg fijn, dus die ga ik de komende tijd nog vaak beluisteren!