Feu! Chatterton - Palais D'argile (2021)

Mijn zoon attendeerde mij op dit album van deze mij verder onbekende Franse band. Het eerste wat ik dacht? Ik heb zo'n 1500 cd's, maar geen één van een Franse band. Dat was nog geen aanleiding om dit album aan te schaffen. Maar na beluistering van de eerste vier nummers was er geen twijfel meer mogelijk. Je valt van de ene muzikale verrassing in de andere, zonder dat het ook maar een moment uit de bocht vliegt. Referenties zijn onder meer Radiohead, Brel, Gainsbourg, Miles Davis, W.B. Yeats, Can, Bowie. Ondanks de uiteenlopende invloeden klinkt het album als een geheel. Er staat ook geen minder nummer op. Dit album krijgt dan ook meteen vijf sterren en is meteen kandidaat voor album van het jaar. Kan niet wachten dat Feu! Chatterton naar Nederland komt voor een concert!

volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Feu! Chatterton - Palais D'argile - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Feu! Chatterton - Palais D'argile
Ik had nog nooit van de Franse band Feu! Chatterton gehoord, maar met Palais D'argile heeft de band uit Parijs een album gemaakt dat behoort tot de meest opvallende van 2021 tot dusver

Invloeden uit het Franse chanson vermengen met elektronische popmuziek, jazz, synthpop, psychedelische rock en de indierock van een band als Radiohead. Je moet het maar durven en je moet het maar kunnen. De Franse band Feu! Chatterton durft en kan het en levert met Palais D'argile een album af dat 70 minuten lang hopeloos intrigeert en indruk maakt. De muziek van de band uit Parijs verschiet makkelijker van kleur dan een kameleon, maar op een of andere manier klinkt alles logisch en doordacht. Palais D'argile is mijn eerste kennismaking met de muziek van Feu! Chatterton, maar het smaakt naar veel en veel meer.

Parijse groep die zijn invloeden haalt uit de erfenis van chansonniers als Brel, Gainsbourg, Renaud en die met verve weet te fuseren met die van Talking Heads, LCD Soundsystem, Stromae, Radiohead, Velvet Underground, e.a. ... Verbazende rollercoaster van franse geëngageerde eloquentie en muzikaal vakmanschap en dit 70 minuten lang! Alors, à la fin on dit...merci. Chapeau!!

De eerste indruk was maar zo zo. Ik begin mijn mening bij te stellen. Wordt, denk ik, wel vervolgd.

Fantastische ontdekking dit, kende ze nog niet. Werd na het lezen van de recensie van erwinz nieuwsgierig. Staat voorlopig op repeat op mijn koptelefoon.

Na van drie kanten op het album te zijn gewezen, heb ik het vandaag gekocht. Morgen in de bus. Wordt vervolgd.

Gek is dat. Soms gaat er een half jaar voorbij waarin je niets ontdekt dat echt de moeite waard is voor je. En op andere momenten ontdek je er twee achter elkaar. Waar ik al omvergeblazen ben door de laatste St. Vincent, komt deze er nog eens overheen. Prachtige Franse popplaat. Radiohead kan ik er in de verste verte niet in ontdekken, Stromae ook niet.

Wat er allemaal verder voor invloeden op geplakt kunnen worden dondert verder ook niet, gewoon een keigoeie plaat, mensen. Supertoegankelijk, dromerig, nostalgisch, afijn, een snoepzakje vol. En zeg nou zelf, hoeveel echt goede Franse popplaten ken je nu eigenlijk?

Zo af en toe struin ik de rotatielijst eens af. De laatste jaren word ik daarbij steeds vaker teleurgesteld door de eenvormigheid van de (droevige) muziek, maar gelukkig zit er zo af en toe een parel tussen. En dit is dan een hele grote fonkelende parel! Wat een ongelofelijke prachtplaat!! Ik snap de referenties hierboven allemaal wel, maar deze band heeft absoluut een eigen, uniek, geluid. Brussel is voorlopig het dichtst bij dat ze gaan komen, maar hopelijk tikken ze Nederland nog een keer aan!

Inmiddels luister ik al weken naar het album en het avontuur is nog niet over. De plaat duurt lang, is heel gevarieerd en blijft voorlopig groeien. Er is nog meer dan genoeg te ontdekken. De zang is zo typisch Frans qua klank. Die zanger ademt chansons en weet dat gevoel succesvol te vertalen naar veel modernere muziek. De 1001 invloeden maken de plaat enorm rijk, zonder ook maar een moment te ontsporen. Voor nu ****, op weg naar meer?

Kan ik begrijpen.Van de nieuwe franstalige zangers is het evenwel, naast Angèle, in de eerste plaats toch Stromae die de jonge Franse muzieksien echt heeft wakkergeschud. Al hoor je zijn muziek er misschien niet letterlijk in terug, toch is zijn invloed bij de jonge muziekmakers enorm.

Hetzelfde wat Radiohead betreft, gasten als Feu! Chatterton kregen Radiohead a.h.w. met de paplepel binnen en dragen dit met zich mee. Ze dwepen er ook bijna zelf mee, zoals dit fragment duidelijk maakt. Als Vlaming versta ik het frans mogelijks beter, maar de titel van die YouTube alleen al maakt duidelijk naar wie ze (o.m.) opkijken.... Voordat je verdergaat naar YouTube

Wat een bizar indrukwekkende, diverse plaat!
Wonderschoon...

Gaaf album! Verdient naar mijn inziens eigenlijk wel meer aandacht. Ik hoor LCD Soundsystem, chansons in een modern jasje en Portishead in nummer 12.

Het eerste nummer van Feu! Chatterton dat mij ter ore kwam, was op vakantie, onderweg naar Schotland: La Malinché. Was meteen verkocht en op de vakanties daarna kwam het ook weer in de playlist terecht.

Ik had tussendoor wel een paar andere nummers van de band geprobeerd, maar die vielen voor mij in het niet bij het genoemde nummer, vanwege het opzwepende en enthousiasmerende karakter en de dikke 90's-vibe.

Maar dan dít album. Geen gelijke gevonden van La Malinché qua sound, maar wel qua kwaliteit. Wat een bonte mix van stijlen en dat alles met die krachtige stem. Heerlijk.

Leuke band inderdaad en weer een fijn album. Verder kan ik de (enigszins vergelijkbare) Franse band La Femme aanraden. Die komt 19 februari 2022 hopelijk naar Paradiso Noord.

Dit is Charles Aznavour die zich verdiept heeft in de wat meer eigentijdse muziek. Fijne release!!

Lieve mensen van dit prachtige forum: bedankt!

Door de notering in de rotatielijst, kwam ik tot deze ontdekking.
Om precies te zijn: ik luister ik zelden tot nooit naar Franse chansons. Ondanks dat ze me wel degelijk weten te raken.
Ook bands als LCD Soundsystem zijn niet voor mij weggelegd.
Toch spoorde de berichten me aan om het eens op te zetten. Oortjes in en proberen.

Met als gevolg: een trip van 70 minuten waar ik (ademloos) in één keer doorheen ging. Ik kon het simpelweg niet uitzetten. Een half uurtje later zat hij al in mijn digitale winkelmand en mag hij morgen op de mat ploffen.

Ik ben diep onder de indruk.
Dit is een omgevallen platenkast, waarin een ware chansonnier de hoofdrol claimt, en recht je ziel in zingt.
De productie ademt dynamiek en bewaart een soort kalmte, waarmee het album blijft vloeien.

Ik heb alweer zin in de volgende luisterbeurt. Dat is een goed teken.

Als liefhebber van Franstalige muziek (Bashung, Gainsbourg, Stomae, Arno en ander variété) was me dit album in al het aanbod me helemaal ontgaan. Totdat de naan opdook in een heel andere recensie van henrie9. Nu goedgemaakt, c’est magnifique! Dit overtreft veel van wat ik dit jaar heb gehoord.

Oh, j’ai un cookie.

Nooit eerder ben ik zo meegegaan in Franstalige muziek. 2021 bleek het jaar waarin ik verliefd werd, op het franse woord.

En dat woord komt van Arthur Teboul, wiens stemgeluid iets met me doet; onverklaarbaar.

Mocht u het zich afvragen; ik heb het fysiek getest.
Het is onhaalbaar om Palais D'Argile kapot te draaien. Ondanks de duur van 70 minuten is dit album sinds de eerste beluistering van begin tot eind een interessante trip. Een reis door je eigen platenkast. Want er komen nogal wat stijlen voorbij!

Aanvankelijk was de band van plan dit album uit te brengen in 2020; om er vervolgens mee te touren.
De corona pandemie gooide roet in het eten. Feu! Chatterton nam nog even de tijd om samen met producer Arnaud Rebotini het album te herzien; met waar mogelijk: puntjes op de I.
Een gouden zet, want de productie van dit album is tot in de puntjes fantastisch te noemen.

Zoals gezegd: de Parijzenaren duiken door je volledige platenkast. Van rock, tot vleugjes soul, tot electro. Het album danst met alle klanken. Maar vooral: het album danst!
Palais D'Argile is de lach op je gezicht, terwijl je ziel iedere emotie denkbaar ondergaat.

Zanger Arthur Teboul claimt je aandacht in een muzikale omlijsting die doet denken aan de virtuositeit van Radiohead. En dat is knap!

Wanneer je in een muzikale omlijsting die zo ingenieus in elkaar zit, toch steeds weer je vocale stempel drukt - wat zeg ik? Claimt! - ben je wat mij betreft een zanger van wereldformaat.
En ook al versta ik je voor geen meter; ik voel je!
Het zijn de zanglijnen die je kiest. De manier hoe je stem met de lijnen laat meevloeien. Hoe je steeds weer een onverwachte switch erin brengt.

Feu! Chatterton.
Er zit géén zwakke broeder in deze band.
Dit album kent eveneens géén zwakke broeder.
Letterlijk ieder lied is een keer mijn favoriet geweest. Eigenlijk zijn ze het allemaal nog steeds.

(Verhoging naar 5 sterren en de nr. 1 notering in mijn eindlijst van 2021. Bedankt vrienden van Musicmeter! Fijne feestdagen.)

Dat Palais d'Argile een majesteus album is, werd gisteravond nog maar eens bewezen tijdens het concert in het Brusselse Cirque Royal. Wat een concert! Wat een band! Het publiek droeg bij aan de uitbundige sfeer die er al meteen bij aanvang was. De staande ovatie na Libre, halverwege het concert, duurde enkele minuten. Het is jammer dat Nederland niet wordt aangedaan voor een concert, want tjonge, wat kunnen deze gasten spelen zeg! Magnifiek!

Iemand enig idee of deze band een keer in Nederland optreedt?