Portugal. The Man - Oregon City Sessions (2021)

Eigenlijk voorspelde men het tien jaar geleden ten tijden van In The Mountain In The Cloud al. Portugal. The Man heeft genoeg potentie om een grote band te worden. Alleen was 2011 niet het verwachte jaar, maar zorgde het gelikte Feel It Still van Woodstock zes jaar later voor die gigantische doorbraak. De met kopstem gezongen single domineerde op de (semi) alternatieve radiozenders en kreeg ook nog extra airplay vanwege het veelvoudig gebruik in televisiereclames.

Toch volgde daarna een lange stilte van vier non-productieve jaren. En zelfs nu wordt er teruggegrepen naar oud werk. Het gearchiveerde Oregon City Sessions is een zoethoudertje, een jammende concertregistratie die vanaf december 2008 op de plank is blijven liggen. Behoorlijk bevooroordeeld en met lichte tegenzin stort ik mij op deze goedkope doordachte manier om de aandacht op Portugal. The Man te richten. Maar ik moet mijn mening al snel herzien, hier speelt namelijk een strakke band in bloedvorm. Rauw, hard en gepassioneerd, in de lijn van The Black Keys en Jack White in hun hoogtijdagen.

Er is bewust niet geknipt in de opnames om het zo puur mogelijk te houden. Anderhalf uur aan gitaargeweld en een veelvoud aan uitbarstingen in maniakale doordravende drums en gepassioneerde zang. John Gourley krijst, gilt en zingt, zonder een moment te verzwakken. Het stemvermogen is onnatuurlijk groot en hiermee evenaart hij zelfs bijna een Robert Plant in zijn toptijd bij Led Zeppelin. Dat jaren zeventig gevoel domineert ook hier, Portugal. The Man soleert als een malle en laat de gitaren als getemde monsters huilen en gooit er de nodige regenachtige orgelpartijen doorheen.

Al vrij in het begin beland je halverwege het heerlijk breed uitgesmeerde Horse Warming Party in een psychedelische trip, en verwacht je dat dit niet meer te overtreffen is. Vergeet het maar! Het heftige AKA M80 The Wolf ondergaat diezelfde hypnotiserende schoonheidsbehandeling. Oregon City Sessions is meesterlijk en laat de band in hun meest interessante periode horen.

Hoe eenvoudig kan het zijn, subtiele kleine aanpassingen met een immens resultaat. Portugal. The Man creëert een broeierig zomers sfeertje met flink wat witwasserij van hun stevige rocksongs. Als cleane laidback reggae nummers verlaten tracks als het emotionele pronkstuk My Mind / The Home, de echo op de dubgitaar van 1989 en de straataccordeon in New Orleans de studio. Die laatste schakelt perfect over in een schurende versie van het nog dreigendere Bellies Are Full, waarbij de drum keihard als een oorverdovende bliksemflits inslaat.

Het uitgekiende Lay Me Back Down begint met een allesvernietigende massa-aanslag op de roerloze versterkers, en gaat vervolgens heerlijk de glamrock kant op. Het noisy rockende Chicago blijft verrassend dicht bij het origineel en laat de doorbuigende instrumenten roodgloeiend in rokende toestand achter waarna de orgelpartijen het nog enigszins recht weten te trekken. Dat sobere gespeelde toetsengevoel houden ze vast in het slepende And I waarmee ze proberen om Pink Floyd van de troon te stoten.

Tegen het einde wordt er nog eventjes heerlijk gefreakt met het drieluik Marching With 6 / Elephants / Sit Back And Dream, want als je dan toch die mogelijkheid hebt om totaal los te gaan, moet je die uiteraard ook volledig benutten. Door de meer gedragen versie van Tommy komen de teksten nog meer tot zijn recht en wat is het dan heerlijk om af te sluiten met die Beatles klassieker Helter Skelter. Oregon City Sessions is niet zozeer gemaakt voor de liefhebbers van het pakkende Feel It Still, maar een aangename aanvulling op die vrijwel kansloze eerste cyclus, toen de rockmachine nog niet op batterijen werkte maar onbewerkte olie ademde.

Portugal. The Man - Oregon City Sessions | Rock | Written in Music - writteninmusic.com