Ange - Le Bois Travaille, Même le Dimanche (2009)

Ange, toch wel één van mijn lievelingsgroepen uit Frankrijk kenmerkt zich al jaren om zich niet te veel aan te trekken wat anderen vinden, maar hun eigen muzikale weg te gaan. De succesjaren waren als sympho groep in de jaren 70, de jaren 80 en 90 was het wel wat behelpen. Ange probeerde toen wel de muzikale tijdgeest te vangen, maar het resultaat was niet altijd Ange waardig. In het nieuwe millennium, in een nieuwe samenstelling, ook onder invloed van Steven Wilson werd de koers weer meer verlegd naar de beginjaren. Dat leverde in ieder geval weer wat spannendere platen op. Dit album is uit 2010 en met meer dan 70 minuten krijgen we een uitgebreide dis voor ons. Verwacht niet de typische Ange sfeer uit de jaren 70, met de prachtige zweverige mellotron klanken. De huidige toetsenist, Tristan Décamps, zoon van de spil van Ange Christian Décamps beperkt zich niet meer tot die mellotron klanken, maar weet van alles uit zijn synths te halen. Zo wie zo neemt hij steeds meer een belangrijke plaats in.
De nummers zijn weer afwisselend, soms zelfs redelijk stevig te noemen. Wat in de jaren 70 een handelsmerk was, binnen een song allerlei bizarre wendingen is nu minder aan de orde. Het is ook wel duidelijk dat Christian Décamps wel wat heeft ingeleverd qua stemgeluid zowel in hoogte als kracht, maar dat probeert men toch redelijk te camoufleren.
Wat altijd blijft , de tekstuele spinsels van Christian Décamps en de muziek die daarom heen is gecomponeerd. Ook nu vraag je het soms waar Christian al zijn inspiratie vandaan haalt, enkel zo'n nummer als 'Sous le nez de Pinocchio" , bizar.
Op het hoesje staat nog een tekst/spreuk van Christian : 'Niets wordt gemeten, alles wordt gevoeld'. Uit het hele album blijkt wel dat men geen moeite doet om het grote publiek te bekoren, het is zeker geen makkelijk album. Het is soms pittige prog-rock, een fiks muzikaal tapijt, waarbij ik soms wel wat de normaal gesproken belangrijke soli van gitarist Hassam Hadji mis. HIj komt wat minder nadrukkelijk aan bod, de toetsen zijn redelijk overheersend. Verder is hier zangeres Caroline Crozet ook nog van de partij.

Ik ben zeker niet negatief over het album. Het is redelijk onbekend gebleven, heeft geen nummers die er duidelijk boven uitsteken en live veel gespeeld worden. Maar er zitten best mooie kleine pareltjes tussen : "Jamais Seule" een mooi klein liedje, accordeon, gevoelig gezongen en van daarna weer op zijn Ange-achtig gaat het weer een bepaalde kant op. Daar kan ik echt weer van genieten ! En zo zitten er meer mooie nummers en stukken muziek bij.
Ook echt een plaat die je de tijd moet gunnen om toch de kwaliteit te ontdekken. Wel voor Ange een redelkijk drukke plaat.
Dus het krijgt voorlopig van mij wel 4 sterren.

In 2010 bestond Age 40 jaar. Op dit moment bestaat Ange ongeveer 53 jaar en is Christian Décamps, (hoewel nog steeds een podium beest) toch op een leeftijd gekomen dat het wel steeds lastiger wordt om nog op bepaalde wijze dit vol te houden. Dit jaar start de groep een tour, na de grote 50 jaar Ange (Trianon) en als ik de berichten mag geloven wordt dit de laatste tour met Christian Décamps. Ik probeer toch wel bij één van de concerten aanwezig te kunnen zijn. Toch wordt er ook duidelijk gezegd dat dit niet het einde van 'Ange' zou zijn, 'Ange' gaat door. Hoe ? Dat is onduidelijk en Ange zonder Christian is eigenlijk niet voor te stellen. Wel heeft zijn zoon Tristan de muzikale genen van zijn vader, kan ook bijzonder goed zingen, schrijft ook songs, maar de vraag zal zijn of hij de 'gekte' van zijn vader, de bizarre teksten ook kan evenaren. We zullen zien ! We wachten rustig af.