Malaria! - Emotion (1982)
mijn stem
12 stemmen
2
geplaatst: 11 mei 2009, 10:35 uur
Malaria lijkt wel de vergeten band uit de NDW periode. Onterecht, want dit is echt een hele goede plaat.
Net zoals Grauzone, had deze band een hit met een nummer dat anders is dan hun overige werk: Kaltes Klares Wasser, die officieel alleen op EP is verschenen.
Emotion is een donkere post-punk plaat geworden, die qua stijl ergens tussen de eerder genoemde Grauzone en Einstürzende Neubauten zit (alleen minder heftig).
4,5*
Net zoals Grauzone, had deze band een hit met een nummer dat anders is dan hun overige werk: Kaltes Klares Wasser, die officieel alleen op EP is verschenen.
Emotion is een donkere post-punk plaat geworden, die qua stijl ergens tussen de eerder genoemde Grauzone en Einstürzende Neubauten zit (alleen minder heftig).
4,5*
2
geplaatst: 24 oktober, 18:20 uur
De Neue Deutsche Welle kende zowel vrolijke, absurdistische en dadaïstische representanten als ernstiger varianten, die muziek maakten die niet per se toegankelijk was. In die tweede categorie zit dit vijfhoofdige gezelschap, geheel uit vrouwen bestaand.
Malaria! kwam uit West-Berlijn. Leden hadden eerder kort ervaring opgedaan bij Einstürzende Neubauten en het onbekende Mania D. Gudrun Gut, Bettina Köster, Susanne Kuhnke, Christine Hahn en Manon Duursma (Nederlandse naam maar voor zover ik kan nagaan niet met een Nederlands paspoort) debuteren met Emotion. Hierop tien nummers met veel primitieve synthesizer en repetitieve percussie, de muziek geschreven door Köster en Hahn.
De groep werkt Duitstalig, maar veel nummers hebben de titel zowel in het Duits als Engels. In de teksten wordt kritisch naar de mens en diens handelen gekeken, getuige alleen al de titels van Geld - Money en het in driekwartsmaat gehesen Macht - Power. Zijn beweegredenen worden eveneens onder de loep genomen, getuige Leidenschaft - Passion waar een saxofoon weent, en Eifersucht - Jealousy. Instrumentaal is Einsam - Lonesome.
Op kant 2 meer eigenwijze geluiden in postpunkjas, zoals Tod - Death meteen bewijst. Een desolate sfeer die dankzij de muzikale invulling anders klinkt dan die van genre- en tijdgenoten. Het laat weer eens zien dat de Neue Deutsche Welle bijzondere "leden" telde. Ook Mensch is instrumentaal en geeft ruimte aan de sax, waarna het Engelstalige Slave ("I am a slave of my ambition") en Traum - Dream een enigszins bezwerende stemming hebben. Wederom wordt met digitale geluiden en percussie geëxperimenteerd. Gewissen heet het onheilspellende slot, als een sprookjesverhaal voor volwassenen, zich afspelend in een donker woud.
Op Emotion was niet het doel om melodieën te schrijven die blijven hangen. Maar sfeer, vooral die van unheimischheid, is er zeker. Een tijdsdocument. Mijn favoriete momenten zijn die waar de saxofoon opduikt.
De hit waar stephan73 het in het vorige bericht heeft, stamt uit 2001. Hier is het nog februari 1982, als de Koude Oorlog nog volop z'n greep heeft op de wereld, zeker in de woonplaats van dit kwintet.
Daarmee rond ik die maand af, nadat mijn vorige halte het sferische Crumbling the Antiseptic Beauty van het Engelse Felt was. Ik ben op reis door new wave, de albums achter mijn afspeellijsten met losse nummers. Dan ben ik toe aan maart 1982, om te beginnen met Amerikaanse punk: The Circle Jerks en Wild in the Streets.
Malaria! kwam uit West-Berlijn. Leden hadden eerder kort ervaring opgedaan bij Einstürzende Neubauten en het onbekende Mania D. Gudrun Gut, Bettina Köster, Susanne Kuhnke, Christine Hahn en Manon Duursma (Nederlandse naam maar voor zover ik kan nagaan niet met een Nederlands paspoort) debuteren met Emotion. Hierop tien nummers met veel primitieve synthesizer en repetitieve percussie, de muziek geschreven door Köster en Hahn.
De groep werkt Duitstalig, maar veel nummers hebben de titel zowel in het Duits als Engels. In de teksten wordt kritisch naar de mens en diens handelen gekeken, getuige alleen al de titels van Geld - Money en het in driekwartsmaat gehesen Macht - Power. Zijn beweegredenen worden eveneens onder de loep genomen, getuige Leidenschaft - Passion waar een saxofoon weent, en Eifersucht - Jealousy. Instrumentaal is Einsam - Lonesome.
Op kant 2 meer eigenwijze geluiden in postpunkjas, zoals Tod - Death meteen bewijst. Een desolate sfeer die dankzij de muzikale invulling anders klinkt dan die van genre- en tijdgenoten. Het laat weer eens zien dat de Neue Deutsche Welle bijzondere "leden" telde. Ook Mensch is instrumentaal en geeft ruimte aan de sax, waarna het Engelstalige Slave ("I am a slave of my ambition") en Traum - Dream een enigszins bezwerende stemming hebben. Wederom wordt met digitale geluiden en percussie geëxperimenteerd. Gewissen heet het onheilspellende slot, als een sprookjesverhaal voor volwassenen, zich afspelend in een donker woud.
Op Emotion was niet het doel om melodieën te schrijven die blijven hangen. Maar sfeer, vooral die van unheimischheid, is er zeker. Een tijdsdocument. Mijn favoriete momenten zijn die waar de saxofoon opduikt.
De hit waar stephan73 het in het vorige bericht heeft, stamt uit 2001. Hier is het nog februari 1982, als de Koude Oorlog nog volop z'n greep heeft op de wereld, zeker in de woonplaats van dit kwintet.
Daarmee rond ik die maand af, nadat mijn vorige halte het sferische Crumbling the Antiseptic Beauty van het Engelse Felt was. Ik ben op reis door new wave, de albums achter mijn afspeellijsten met losse nummers. Dan ben ik toe aan maart 1982, om te beginnen met Amerikaanse punk: The Circle Jerks en Wild in the Streets.
* denotes required fields.
* denotes required fields.