Neil Halstead - Sleeping on Roads (2002)

Een Juweeltje.....voor liefhebbers (van Nick Drake, Tim Hardin, Donovan, Tim Buckley enz.)

Mooie plaat inderdaad, al vind ik de zanger wel héél erg zijn best doen om op Nick Drake te lijken. Toch vind ik dit album wel 3,5 sterren waard.

heerlijke wegdroom muziek, vooral erg lekker op een zonnige dag met een biertje in de hand

Juweeltje inderdaad. Haal deze al 5 jaar lang regelmatig uit de kast.

Of Neil Halstead erg zijn best doet om te klinken als Nick Drake weet ik niet. Zijn stem klinkt wel vrij natuurlijk zo, al is de link maken met Drake uiteraard onvermijdelijk.

De stem van Halstead klinkt echter wat aangenamer, voller en minder deprimerend vind ik, maar dus ook wel minder karakteristiek.

Los van dit alles is Sleeping on Roads een heel erg mooi plaatje dat blijkbaar door slechts weinig mensen opgemerkt is. Aan de kwaliteit zal het niet liggen en de mooie cover ook niet. Misschien gewoon wat verloren geraakt in een overvloedige golf aan nieuwe releases in 2002.

Soms lijkt het erop dat er bijna meer goeie muziek uitgebracht wordt dan er liefhebbers zijn om er van te genieten.

Ik heb dit album wat vaker geluisterd de laatste tijd en ik doe er een halve ster bij.

Aaaah, Sleeping on Roads, wat een juweeltje!

Muziek kan zó mooi zijn dat je er eigenlijk geen beschrijving voor weet te geven.

Het is een clichématige zin maar dit is dan ook wel een juweel van een album is mij de laatste maanden wel duidelijk geworden. Elke keer is hij weer ontroerend en elke keer pakt hij me bij de nekharen om mij 48 minuten en 20 seconden later (met een prachtig orgeloutrootje) weer los te laten. In feite is de muziek allemaal vrij bekend, weinig opzienbarends - een man met zijn gitaar en wat achtergrondriedeltjes om het even heel bot af te doen - maar het is wél heel doeltreffend. Als ik een top 10 zou maken (wat ik heel moeilijk vindt) dan is er één ding zeker: deze staat erin.

Dit album klinkt in mijn oren als een hedendaagse opvolger van Bryter Layter van Nick Drake.
Zowel qua stem als qua muziek. Alleen is het wat minder deprimerend (zoals eerder genoemd)

Sommige nummers zijn 'lo-fi' opgenomen, zoals 'Martha's Mantra', bijvoorbeeld.
Dat spreekt me niet zo erg aan.
Ik geef dit album 3,5 ster.

Deze plaat blijft voor mij tijdloos. De totale sound vind ik heerlijk, lekker wegdromen. Martha's Mantra is 1 van mijn favorieten, prachtig nummer vol emoties. Net zoals de rest trouwens!

Maar hij staat er niet in, zie ik

He, waarom is die reactie nooit eerder gekomen Maar klopt inderdaad, had hem op 10 staan en na heel veel wikken en wegen, heeft toch The National aan het langste einde getrokken. Maarja, de nummer 10 in de top 10 zie ik op een of andere manier als een stemmingsafhankelijke positie. Voor mij in ieder geval. Misschien staat Halstead er over een tijdje weer.

Dat is nou het mooie van muziek, dat smaken evolueren en veranderen.

Live in Amsterdam:

Two Stones in my Pocket

Hi Lo and inbetween

Driving with Bert

Net ontdekt deze. Driving with Bert is echt heerlijk en voorlopig mijn favoriet. Ook Seasons en Marthas Matra zijn prachtig en sowieso mag de hele plaat er zijn.