James Brandon Lewis / Red Lily Quintet - Jesup Wagon (2021)

James Brandon Lewis (tenorsax); Kirk Knuffke (kornet); William Parker (bas, gimbri [die moest ik ook even opzoeken: het is een soort Marokkaanse bas-luit]); Chris Hoffman (cello); Chad Taylor (drums, duimpiano)

Weergaloze plaat van de in populariteit groeiende (en veelzijdige) saxofonist Lewis. Een conceptalbum over de agrarische wetenschapper George Washington Carver (1864-1943), een vooraanstaand intellectueel in een tijd dat weinig zwarte mensen een dergelijke status wisten te verwerven in Amerika. De 'Jesup Wagon' was een soort rijdend laboratorium waarmee hij rondreisde om kleine boeren te helpen gewassen te verbouwen op zo'n manier dat de bodem niet werd uitgeput.

Goed, de muziek dan. Een conceptalbum, dus, maar op twee korte stukjes poëzie aan het einde van twee tracks na, gewoon een instrumentale jazzplaat. Wel is de manier van spelen vrij 'verhalend', met veel aandacht voor opbouw, veel avontuurlijke zijwegen, en volop ruimte voor de individuele klasse van alle vijf de muzikanten.

Ondanks dat de plaat wel wat tijd en aandacht vraagt, vind ik het niet echt ontoegankelijk. Lewis en Co durven voor avontuur te kiezen en dingen te doen die niet per se 'mooi' klinken, maar durven ook hun liefde voor melodie en ritme uit te venten. Je hoort aan alles dat er écht een idee achter zit (hoewel ik geen kenner ben van het leven of werk van Carver word ik zo wel nieuwsgierig gemaakt) en dat maakt dat het album coherent blijft, en de gevoelens en ideeën goed en authentiek overkomen. Zo overtuigend hoor je ze eigenlijk zelden.

Dat de hoes ook nog mooi is, was nog een extra reden om de lp van Bandcamp te bestellen. Ik moet even tot oktober wachten, maar er wordt me een deluxe 'gatefold' beloofd met tekeningen van Carver zelf. Als het niet tegenvalt, kan dit best weleens boven mijn huidige vier sterren gaan groeien.

Veel heb ik in feite niet toe te voegen aan het geweldige betoog van Sandokan-veld hierboven; misschien dat ik nog iets lyrischer ben zelfs.

Absoluut één van de betere jazzplaten van de laatste jaren, naar mijn mening. James Brandon Lewis heeft hier een erg fraai concept uitgewerkt, de composities zitten briljant in elkaar en ademen op een boeiende manier een bijzondere sfeer uit, waardoor je, alsook te danken aan het narratieve karakter, wordt uitgenodigd leven en werk van George Washington Carver te gaan bestuderen. Maar vooral blijft luisteren naar dit geweldige plaatje.

Lewis was me reeds eerder opgevallen met zijn trio-plaat No Filter uit 2016, maar dit gaat nog een stapje verder. Een dikke, vette 4,5 sterren voor Lewis en zijn kornuiten, die natuurlijk ook niet van de minsten zijn!

En heb je deluxe versie met tekeningen nog ontvangen?

korenbloem Dat is wel een tijdje geleden.
Ja die staat in mijn kast, is al wel een tijdje geleden dat ik hem heb gedraaid of bekeken. Het is wel een fraaie uitgave overigens.