Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath (2021)
mijn stem
28 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk
Label: Navigator
-
Indigo (4:14)
-
Wolf (4:14)
-
About Rosie (3:35)
-
Icarus (4:30)
-
Eurydice (4:37)
-
Letters from a Travelling Man (3:17)
-
The Spring Never Came (3:45)
-
Ring O'Roses (4:51)
-
The Isle of Eigg (3:28)
-
The Summer Has Flown (4:41)
3
geplaatst: 2 juni 2021, 10:13 uur
Richard Thompson heeft een goede neus voor uitzonderlijk muzikaal talent. Hij bewierookte Katherine Priddy’s debuutep Wolf in 2018 met de woorden “het beste wat ik dit jaar hoorde”. Ook vroeg hij haar meteen mee op tournee. Een halve eeuw eerder had Thompson al een ander buitengewoon talent een podium gegeven. Op 24 september 1969 was Nick Drake in de London Royal Festival Hall supporting act van Fairport Convention en John & Beverley Martyn. Een van de slechts zevenentwintig optredens die Drake tijdens zijn leven gaf.
Katherine groeide op in het pittoreske Alvechurch, slechts tien kilometer van Tanworth-in-Arden, waar Drake een deel van zijn zorgeloze jeugd doorbracht en waar hij op slechts zesentwintigjarige leeftijd zou overlijden. Hij is misschien wel Katherine’s belangrijkste inspiratiebron, naast John Martyn, Jeff Buckley, Scott Matthews en Tunng.
Dankzij haar groeiende bekendheid verschijnt haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath op Navigator. Twee nummers stonden al op haar ep, Wolf en Ring O’ Roses. Wolf is geïnspireerd op Emily Brontë’s “Wuthering Heights”. Ciaran Clifford’s tin whistle geeft het nummer een Keltisch tintje. Het album bevat composities die Katherine de afgelopen zeven jaar schreef en die de tijd kregen om te rijpen.
Gedurende de laatste twee jaar werden de songs in alle rust opgenomen in de Rebellious Jukebox studios, een kleine kelderstudio gelegen in het centrum van Birmingham. Vakkundig geproduceerd door Simon Weaver. Weaver speelt ook drums, percussie, bas en elektrisch gitaar (Wolf, Indigo, Eurydice). Titels als Eurydice en Icarus verraden belangstelling in de Griekse mythologie. Ook vormt haar jeugd en de natuur een bron van inspiratie.
Opener Indigo en The Summer Has Flown herinneren aan de tijd dat haar dag begon met fluiten van een merel in de boom voor haar slaapkamerraam. The Isle of Eigg verwijst naar het gelijknamige Schotse eiland. Naast fraaie ingetogen songs draait Katherine ook haar hand niet om voor een aanstekelijke nummer als Letters From a Travelling Man.
De songs worden zonder uitzondering prachtig ingekleurd, vooral de bijdragen van Mikey Kenney (fiddle), Zofia Reeves (viool), Bart Shirm (cello) en last but not least Thomas Lenthall (accordeon) bevallen me uitermate goed. Tweelingbroer Jack speelt cornet.
Toch steelt vooral de uitzonderlijk fraaie zang van Katherine de show. Af en toe dromerig, maar altijd verleidelijk, haar zang streelt het gehoor van de luisteraar op een bijzonder prettige manier. Maar ook haar songschrijverkwaliteiten zijn buitengewoon en leveren een tiental beeldschone songs op, waarvan About Rosie mijn absolute favoriet is.
Hopelijk mogen we Katherine met de verbeterende Corona omstandigheden snel hier live verwelkomen. Ze zou bijvoorbeeld niet misstaan op podia als Het Witte Kerkje in Terheijden, Guo concerts in Oisterwijk of bij De Maandag van Van Meurs in Eindhoven. Uiteraard wordt het album geleverd met een boekje met haar poëtische teksten. Na Ten Years van Linde Nijland is The Eternal Rocks Beneath het tweede folkalbum van de buitencategorie dit jaar.
Katherine groeide op in het pittoreske Alvechurch, slechts tien kilometer van Tanworth-in-Arden, waar Drake een deel van zijn zorgeloze jeugd doorbracht en waar hij op slechts zesentwintigjarige leeftijd zou overlijden. Hij is misschien wel Katherine’s belangrijkste inspiratiebron, naast John Martyn, Jeff Buckley, Scott Matthews en Tunng.
Dankzij haar groeiende bekendheid verschijnt haar debuutalbum The Eternal Rocks Beneath op Navigator. Twee nummers stonden al op haar ep, Wolf en Ring O’ Roses. Wolf is geïnspireerd op Emily Brontë’s “Wuthering Heights”. Ciaran Clifford’s tin whistle geeft het nummer een Keltisch tintje. Het album bevat composities die Katherine de afgelopen zeven jaar schreef en die de tijd kregen om te rijpen.
Gedurende de laatste twee jaar werden de songs in alle rust opgenomen in de Rebellious Jukebox studios, een kleine kelderstudio gelegen in het centrum van Birmingham. Vakkundig geproduceerd door Simon Weaver. Weaver speelt ook drums, percussie, bas en elektrisch gitaar (Wolf, Indigo, Eurydice). Titels als Eurydice en Icarus verraden belangstelling in de Griekse mythologie. Ook vormt haar jeugd en de natuur een bron van inspiratie.
Opener Indigo en The Summer Has Flown herinneren aan de tijd dat haar dag begon met fluiten van een merel in de boom voor haar slaapkamerraam. The Isle of Eigg verwijst naar het gelijknamige Schotse eiland. Naast fraaie ingetogen songs draait Katherine ook haar hand niet om voor een aanstekelijke nummer als Letters From a Travelling Man.
De songs worden zonder uitzondering prachtig ingekleurd, vooral de bijdragen van Mikey Kenney (fiddle), Zofia Reeves (viool), Bart Shirm (cello) en last but not least Thomas Lenthall (accordeon) bevallen me uitermate goed. Tweelingbroer Jack speelt cornet.
Toch steelt vooral de uitzonderlijk fraaie zang van Katherine de show. Af en toe dromerig, maar altijd verleidelijk, haar zang streelt het gehoor van de luisteraar op een bijzonder prettige manier. Maar ook haar songschrijverkwaliteiten zijn buitengewoon en leveren een tiental beeldschone songs op, waarvan About Rosie mijn absolute favoriet is.
Hopelijk mogen we Katherine met de verbeterende Corona omstandigheden snel hier live verwelkomen. Ze zou bijvoorbeeld niet misstaan op podia als Het Witte Kerkje in Terheijden, Guo concerts in Oisterwijk of bij De Maandag van Van Meurs in Eindhoven. Uiteraard wordt het album geleverd met een boekje met haar poëtische teksten. Na Ten Years van Linde Nijland is The Eternal Rocks Beneath het tweede folkalbum van de buitencategorie dit jaar.
1
geplaatst: 30 juni 2021, 17:11 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath
Katherine Priddy is de grote belofte van de Britse folk, maar ze verlegt op haar geweldige debuutalbum The Eternal Rocks Beneath ook op subtiele wijze de grenzen van het genre
De Britse muzikante Katherine Priddy heeft een stem waarvoor menig muziekliefhebber direct zal smelten, maar haar prachtige stem is slechts één van de vele sterke wapens op The Eternal Rocks Beneath. Op haar debuutalbum betovert Katherine Priddy niet alleen met bijzonder mooie vocalen, maar ook met een zeer smaakvolle instrumentatie, die zowel binnen als buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk kleurt. De songs van de jonge Britse muzikante zijn al even smaakvol en zitten vol subtiele verrassingen. The Eternal Rocks Beneath is een folkalbum dat zowel traditioneel als modern klinkt, dat op subtiele wijze de grenzen opzoekt, maar dat boven alles van een bijzondere schoonheid is.
Hoewel ik mijn klassiekers ken en favorieten heb binnen de traditionele of traditioneel aandoende Britse folk, sta ik bij nieuwe releases in het genre over het algemeen genomen niet te popelen. Zo nu en dan zijn er echter uitzonderingen, zoals The Eternal Rocks Beneath van de Britse singer-songwriter Katherine Priddy.
Hoewel haar debuutalbum absoluut in het hokje traditionele Britse folk past, was ik al na een paar tracks overtuigd van de kwaliteiten van Katherine Priddy, die behoort tot het beste dat de Britse folk de afgelopen paar decennia heeft voortgebracht. Dat is niet alleen mijn mening, maar ook die van de legendarische Britse folkmuzikant Richard Thompson, die de jonge Britse muzikante de hemel in prees na het verschijnen van haar eerste EP in 2019.
Daar valt niets op af te dingen, want wat Katherine Priddy laat horen op haar debuutalbum is indrukwekkend. The Eternal Rocks Beneath valt allereerst op door de prachtige stem van de Britse muzikante, die opgroeide op het Britse platteland, op een steenworp afstand van de plek waar Nick Drake werd geboren en overleed. Het is een stem die zo helder klinkt als je van een Britse folkie mag verwachten, maar het is ook een stem vol gevoel die prachtig vol kan klinken, maar ook fluisterzacht.
Het is een stem die herinneringen oproept aan de grote zangeressen in het genre, maar Katherine Priddy heeft ook een eigen geluid. Alleen de zang maakt van The Eternal Rocks Beneath al een prachtalbum, maar het debuutalbum van de Britse muzikante heeft nog veel meer te bieden.
Zo sluit de instrumentatie, die in de openingstrack vooraf wordt gegaan door fluitende vogeltjes, hier en daar prachtig aan bij de tradities van de Britse folk met fraai akoestisch gitaarspel en een stemmige viool, maar Katherine Priddy kleurt ook buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk. In een aantal songs zijn invloeden uit de Keltische muziek te horen, maar hier en daar hoor je ook atmosferische klanken, die op fascinerende wijze de spanning opbouwen.
Voor liefhebbers van Britse folk is het smullen, maar The Eternal Rocks Beneath moet in bredere kring respect af kunnen dwingen. Katherine Priddy zingt de sterren van de hemel en heeft haar debuutalbum prachtig ingekleurd, maar de jonge Britse muzikante heeft meer te bieden. Haar teksten gaan niet over koetjes en kalfjes, maar wijzen op een brede belangstelling voor literatuur, geschiedenis, natuur en mythologie.
Ook in haar songs maakt Katherine Priddy het zichzelf niet altijd makkelijk, zeker wanneer de gebaande paden van de Britse folk worden verlaten voor avontuurlijke uitstapjes, die de traditionele Britse folk overigens niet heel ver uit het oog verliezen.
Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de prachtige stem van Katherine Priddy, maar hoe vaker ik naar The Eternal Rocks Beneath hoe mooier en fascinerender het album wordt en hoe mooier de zang en de instrumentatie met elkaar in balans zijn. The Eternal Rocks Beneath van Katherine Priddy is een bloedmooi Brits folkalbum, dat nog wat meer glans krijgt door de fraaie wijze waarop de Britse muzikante de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt. Ik zeg het niet vaak over recent uitgebrachte albums in het genre, maar The Eternal Rocks Beneath is een waar meesterwerk. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Katherine Priddy - The Eternal Rocks Beneath
Katherine Priddy is de grote belofte van de Britse folk, maar ze verlegt op haar geweldige debuutalbum The Eternal Rocks Beneath ook op subtiele wijze de grenzen van het genre
De Britse muzikante Katherine Priddy heeft een stem waarvoor menig muziekliefhebber direct zal smelten, maar haar prachtige stem is slechts één van de vele sterke wapens op The Eternal Rocks Beneath. Op haar debuutalbum betovert Katherine Priddy niet alleen met bijzonder mooie vocalen, maar ook met een zeer smaakvolle instrumentatie, die zowel binnen als buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk kleurt. De songs van de jonge Britse muzikante zijn al even smaakvol en zitten vol subtiele verrassingen. The Eternal Rocks Beneath is een folkalbum dat zowel traditioneel als modern klinkt, dat op subtiele wijze de grenzen opzoekt, maar dat boven alles van een bijzondere schoonheid is.
Hoewel ik mijn klassiekers ken en favorieten heb binnen de traditionele of traditioneel aandoende Britse folk, sta ik bij nieuwe releases in het genre over het algemeen genomen niet te popelen. Zo nu en dan zijn er echter uitzonderingen, zoals The Eternal Rocks Beneath van de Britse singer-songwriter Katherine Priddy.
Hoewel haar debuutalbum absoluut in het hokje traditionele Britse folk past, was ik al na een paar tracks overtuigd van de kwaliteiten van Katherine Priddy, die behoort tot het beste dat de Britse folk de afgelopen paar decennia heeft voortgebracht. Dat is niet alleen mijn mening, maar ook die van de legendarische Britse folkmuzikant Richard Thompson, die de jonge Britse muzikante de hemel in prees na het verschijnen van haar eerste EP in 2019.
Daar valt niets op af te dingen, want wat Katherine Priddy laat horen op haar debuutalbum is indrukwekkend. The Eternal Rocks Beneath valt allereerst op door de prachtige stem van de Britse muzikante, die opgroeide op het Britse platteland, op een steenworp afstand van de plek waar Nick Drake werd geboren en overleed. Het is een stem die zo helder klinkt als je van een Britse folkie mag verwachten, maar het is ook een stem vol gevoel die prachtig vol kan klinken, maar ook fluisterzacht.
Het is een stem die herinneringen oproept aan de grote zangeressen in het genre, maar Katherine Priddy heeft ook een eigen geluid. Alleen de zang maakt van The Eternal Rocks Beneath al een prachtalbum, maar het debuutalbum van de Britse muzikante heeft nog veel meer te bieden.
Zo sluit de instrumentatie, die in de openingstrack vooraf wordt gegaan door fluitende vogeltjes, hier en daar prachtig aan bij de tradities van de Britse folk met fraai akoestisch gitaarspel en een stemmige viool, maar Katherine Priddy kleurt ook buiten de lijntjes van de traditionele Britse folk. In een aantal songs zijn invloeden uit de Keltische muziek te horen, maar hier en daar hoor je ook atmosferische klanken, die op fascinerende wijze de spanning opbouwen.
Voor liefhebbers van Britse folk is het smullen, maar The Eternal Rocks Beneath moet in bredere kring respect af kunnen dwingen. Katherine Priddy zingt de sterren van de hemel en heeft haar debuutalbum prachtig ingekleurd, maar de jonge Britse muzikante heeft meer te bieden. Haar teksten gaan niet over koetjes en kalfjes, maar wijzen op een brede belangstelling voor literatuur, geschiedenis, natuur en mythologie.
Ook in haar songs maakt Katherine Priddy het zichzelf niet altijd makkelijk, zeker wanneer de gebaande paden van de Britse folk worden verlaten voor avontuurlijke uitstapjes, die de traditionele Britse folk overigens niet heel ver uit het oog verliezen.
Ik werd in eerste instantie vooral gegrepen door de prachtige stem van Katherine Priddy, maar hoe vaker ik naar The Eternal Rocks Beneath hoe mooier en fascinerender het album wordt en hoe mooier de zang en de instrumentatie met elkaar in balans zijn. The Eternal Rocks Beneath van Katherine Priddy is een bloedmooi Brits folkalbum, dat nog wat meer glans krijgt door de fraaie wijze waarop de Britse muzikante de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt. Ik zeg het niet vaak over recent uitgebrachte albums in het genre, maar The Eternal Rocks Beneath is een waar meesterwerk. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 5 juli 2021, 17:07 uur
Wederom bedankt voor de tip, Lura en erwinz! Ben nu aan het luisteren en na enkele nummers al onder de indruk. Dat wordt de komende tijd genieten ...
Over een tijdje kom ik hier beslist op terug.
Over een tijdje kom ik hier beslist op terug.
0
geplaatst: 21 december 2021, 09:40 uur
Het album aan het beluisteren vanwege de hoge positie in de jaarlijst van Erwin Zijleman. Moet zeggen dat ik onder de indruk ben van het stemmige geluid en de heerlijke stem van Katherine Priddy. Mooie ontdekking dit jaar.
1
geplaatst: 21 december 2021, 09:42 uur
Jeanne d’Arc schreef:
Het album aan het beluisteren vanwege de hoge positie in de jaarlijst van Erwin Zijleman. Moet zeggen dat ik onder de indruk ben van het stemmige geluid en de heerlijke stem van Katherine Priddy. Mooie ontdekking dit jaar.
Het album aan het beluisteren vanwege de hoge positie in de jaarlijst van Erwin Zijleman. Moet zeggen dat ik onder de indruk ben van het stemmige geluid en de heerlijke stem van Katherine Priddy. Mooie ontdekking dit jaar.
Ook in mijn jaarlijkse top 100 gaat dit album hoog scoren, prachtplaat!
1
geplaatst: 16 november 2022, 15:34 uur
In mijn post van 5 juli vorig jaar had ik beloofd om op dit album terug te komen. Maar in de overvloed van goede nieuwe muziek is mij dat gewoon ontschoten; "So Much to Do, So Little Time".
Maar nu hoorde ik afgelopen zondag op de radio een nieuw nummer van haar, samen met John Smith. En van die laatste kan ik ook erg genieten. En dit nummer, van een binnenkort te verschijnen album heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai.
En dat was de aanleiding om The Eternal Rocks Beneath nog enkele malen te beluisteren. En dat is beslist geen straf! Wat een mooi album. Een heerlijke, kristalheldere stem, goede songs en prachtige strijkarrangementen.
Krijg gelijk ook weer zin om de albums van John Smith te beluisteren.
Maar nu hoorde ik afgelopen zondag op de radio een nieuw nummer van haar, samen met John Smith. En van die laatste kan ik ook erg genieten. En dit nummer, van een binnenkort te verschijnen album heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai.
En dat was de aanleiding om The Eternal Rocks Beneath nog enkele malen te beluisteren. En dat is beslist geen straf! Wat een mooi album. Een heerlijke, kristalheldere stem, goede songs en prachtige strijkarrangementen.
Krijg gelijk ook weer zin om de albums van John Smith te beluisteren.
0
geplaatst: 30 juni 2023, 07:51 uur
Tonio schreef:
Maar nu hoorde ik afgelopen zondag op de radio een nieuw nummer van haar, samen met John Smith. En van die laatste kan ik ook erg genieten. En dit nummer, van een binnenkort te verschijnen album heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai.
Maar nu hoorde ik afgelopen zondag op de radio een nieuw nummer van haar, samen met John Smith. En van die laatste kan ik ook erg genieten. En dit nummer, van een binnenkort te verschijnen album heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai.
Dat was volgens mij een EP waar het opstond. Het is een cover van een nummer van Kate McGarrigle afkomstig van deze folkklassieker : Kate & Anna McGarrigle - Kate & Anna McGarrigle (1975) - MusicMeter.nl
Ken je dat album, Ton?
Vergelijkbaar met de McGarrigles is trouwens Charlie Dore. Haar albums Milk Roulette en Dark Matter zijn fantastisch.
Trouwens goed nieuws, haar tweede album is reeds opgenomen, het zal waarschijnlijk niet lang meer gaan duren voordat het verschijnt.
1
geplaatst: 17 maart 2024, 18:52 uur
vanwege de lovende kritieken hierboven, onlangs dit debuutalbum van de uit Birmingham afkomstige Britse folk muzikante Katherine Priddy fysiek aangeschaft. dit album eindigde op de nummer 1 plek van de officiële UK folk lijstjes en op een nummer 5 plek in de UK Americana lijstjes. volgens een review in de krant The Observer " an accomplished set of original songs delivered in a breathtaking voice".
haar carrière heeft sindsdien een enorme vlucht genomen. zo stond zij reeds in het voorprogramma van grootheden als Vashti Bunyan, The Chieftains en Loudon Wainwright, speelde op de "Acoustic Stage" van het vermaarde Glastonbury festival, trad zij in 2022 op tijdens het wereldberoemde "BBC Proms" concert in de Royal Albert Hall, gevolgd door tournees in o.a. Amerika en Australië.
de kracht van dit album ligt los van haar prachtige stem met name bij haar songwriter's talent. iets wat naar mijn bescheiden mening bij vele hedendaagse singer/songwriters wel eens ontbreekt.
Katherine Priddy schreef alle 10 songs van dit album zelf. fraaie songs met melodieën die willen beklijven. de geest van wijlen Nick Drake lijkt boven haar muziek te zweven, met name in het afsluitende pastorale trio, het kippenvel bezorgende "Ring O' Roses", "The Isle of Eigg" en het bloedmooie "The Summer Has Flown", dat begint met op de achtergrond weemoedige, bescheiden vioolklanken die naar het eind van het nummer toe in kracht toenemen en dan weer zacht eindigen. andere ingetogen nummers als "Indigo", "About Rosie" en het wonderschone "Icarus" worden een enkele keer afgewisseld met een aanstekelijk up-tempo nummer als "Letters From a Travelling Man".
haar prachtige stem vind ik vrij vlak en "braaf" , soms op het eentonige af. zij heeft niet het stembereik of de stemkleur van folk grootheden als Mary Black, Niamh Parsons of Dolores Keane en de weliswaar goede songs en teksten ontroeren en raken mij minder dan die van bij voorbeeld (wijlen) Kate & Anna McGarrigle, maar wat niet is kan nog komen. wellicht moet je dat soort vergelijkingen ook niet maken, want dit album van de nog jonge Katherine Priddy staat op zichzelf. zij droeg dit debuut op aan "Grandma, Rosemary, who was always so pleased to have another creative in the family, I think she would be proud".
al met al een delicaat, zeer fraai, behoorlijk traditioneel folk album. benieuwd naar de onlangs verschenen opvolger "The Pendulum Swing", die wat avontuurlijker schijnt te zijn.
voor de liefhebber Katherine Priddy staat op het programma van het Ramblin Roots Festival (19 oktober, 2024) in Tivoli/Vredenburg, Utrecht met o.a. Aaron Boyd, Carter Sampson, Josh Gray, Joe Pug en The Long Ryders. ik vermoed dat zij nu al te "groot" is voor het het kleine circuit, maar kan me vergissen.
Album werd geproduceerd door Simon Weaver
Recorded at Rebellious Jukebox Studios, Birmingham, U.K.
de muzikanten op dit album:
Katherine Priddy: vocals, acoustic guitar, electric guitar (track 5 &
Simon Weaver: drums, percussion, bass guitar, electric guitar (tracks 1,2 & 5)
Richard Marsh: double bass
Michael King: banjo
Ciaran Clifford: Irish tin whistle
Dan Green: bodhran
Mikey Kenney: fiddle (track 4,6,9 & 10)
Zofia Reeves: violin
Alice Brown: viola
Bart Shirm: cello
Jack Priddy: cornet
Richard Foote: trombone, bass trombone
Thomas Lenthall: accordion
haar carrière heeft sindsdien een enorme vlucht genomen. zo stond zij reeds in het voorprogramma van grootheden als Vashti Bunyan, The Chieftains en Loudon Wainwright, speelde op de "Acoustic Stage" van het vermaarde Glastonbury festival, trad zij in 2022 op tijdens het wereldberoemde "BBC Proms" concert in de Royal Albert Hall, gevolgd door tournees in o.a. Amerika en Australië.
de kracht van dit album ligt los van haar prachtige stem met name bij haar songwriter's talent. iets wat naar mijn bescheiden mening bij vele hedendaagse singer/songwriters wel eens ontbreekt.
Katherine Priddy schreef alle 10 songs van dit album zelf. fraaie songs met melodieën die willen beklijven. de geest van wijlen Nick Drake lijkt boven haar muziek te zweven, met name in het afsluitende pastorale trio, het kippenvel bezorgende "Ring O' Roses", "The Isle of Eigg" en het bloedmooie "The Summer Has Flown", dat begint met op de achtergrond weemoedige, bescheiden vioolklanken die naar het eind van het nummer toe in kracht toenemen en dan weer zacht eindigen. andere ingetogen nummers als "Indigo", "About Rosie" en het wonderschone "Icarus" worden een enkele keer afgewisseld met een aanstekelijk up-tempo nummer als "Letters From a Travelling Man".
haar prachtige stem vind ik vrij vlak en "braaf" , soms op het eentonige af. zij heeft niet het stembereik of de stemkleur van folk grootheden als Mary Black, Niamh Parsons of Dolores Keane en de weliswaar goede songs en teksten ontroeren en raken mij minder dan die van bij voorbeeld (wijlen) Kate & Anna McGarrigle, maar wat niet is kan nog komen. wellicht moet je dat soort vergelijkingen ook niet maken, want dit album van de nog jonge Katherine Priddy staat op zichzelf. zij droeg dit debuut op aan "Grandma, Rosemary, who was always so pleased to have another creative in the family, I think she would be proud".
al met al een delicaat, zeer fraai, behoorlijk traditioneel folk album. benieuwd naar de onlangs verschenen opvolger "The Pendulum Swing", die wat avontuurlijker schijnt te zijn.
voor de liefhebber Katherine Priddy staat op het programma van het Ramblin Roots Festival (19 oktober, 2024) in Tivoli/Vredenburg, Utrecht met o.a. Aaron Boyd, Carter Sampson, Josh Gray, Joe Pug en The Long Ryders. ik vermoed dat zij nu al te "groot" is voor het het kleine circuit, maar kan me vergissen.
Album werd geproduceerd door Simon Weaver
Recorded at Rebellious Jukebox Studios, Birmingham, U.K.
de muzikanten op dit album:
Katherine Priddy: vocals, acoustic guitar, electric guitar (track 5 &
Simon Weaver: drums, percussion, bass guitar, electric guitar (tracks 1,2 & 5)
Richard Marsh: double bass
Michael King: banjo
Ciaran Clifford: Irish tin whistle
Dan Green: bodhran
Mikey Kenney: fiddle (track 4,6,9 & 10)
Zofia Reeves: violin
Alice Brown: viola
Bart Shirm: cello
Jack Priddy: cornet
Richard Foote: trombone, bass trombone
Thomas Lenthall: accordion
* denotes required fields.
* denotes required fields.