Lucy Dacus - Home Video (2021)

Hier kijk ik enorm naar uit, de single Hot & Heavy klinkt alvast veelbelovend: Lucy Dacus - Hot & Heavy

In het voorwoord kom je wat meer te weten over de achtergrond van het album: voorwoord bij Home Video

De albumhoes is trouwens niet erg appetijtelijk, echt een heel pak minder dan die van Historian.

Maar wel eigentijds.

Daar heb je natuurlijk gelijk in, de hoes speelt mooi in op de actualiteit. Deze foto is overigens geschoten in The Byrd Theatre, een vermaarde bioscoop in Richmond, Virginia, de thuishaven van Lucy. De videoclip voor Hot & Heavy is daar ook opgenomen.

Nog een nieuwe single in aanloop naar het album Brando - song by Lucy Dacus | Spotify - open.spotify.com

Net voor de eerste keer helemaal geluisterd en wow! wat een prachtig album! Lucy's vorige album vond ik wel oké, maar ik zag haar (heel oneerbiedig) toch als het iets minder getalenteerde zusje van Julien en Phoebe, maar die mening moet ik nodig herzien. Deze gaat op repeat.

Fyp, Simon, daar klopte echt geen hout van!

Ben heel benieuwd naar dit album, vandaag maar eens draaien.

Kende haar van vorige albums, maar was nooit helemaal overtuigd. Een recensie in De Volkskrant maakt me nieuwsgierig. Het openingsnummer klinkt in iedergeval overtuigend. Wie weet past deze wel.

Op Home Video overtreft Lucy Dacus zichzelf als zangeres en muzikant, maar vooral als verteller ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lucy Dacus - Home Video - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lucy Dacus - Home Video
Lucy Dacus stond misschien wat in de schaduw van haar Boygenius collega’s Phoebe Bridgers en Julien Baker, maar eist met Home Video op overtuigende wijze haar plek in de spotlights op

Ik was al erg onder de indruk van de eerste twee albums van de Amerikaanse singer-songwriter Lucy Dacus, maar haar deze week verschenen derde album is nog veel beter. Lucy Dacus neemt je op Home Video mee terug naar haar jeugd, vertelt indringende verhalen en slaagt er ook nog eens in om iedere keer weer net wat anders te klinken. De instrumentatie is even mooi als veelzijdig en in vocaal opzicht is Home Video nog wat indrukwekkender dan zijn twee voorgangers. Het derde album van Lucy Dacus sleept zich van hoogtepunt naar hoogtepunt en laat horen dat haar terecht geprezen eerste twee albums nog maar het begin waren. Jaarlijstjesmateriaal, dat is zeker.

Toen de gelegenheidsband Boygenius aan het eind van 2018 debuteerde met een EP, vooralsnog overigens het enige wapenfeit van het Amerikaanse trio, was Lucy Dacus voor velen de minst bekende van het drietal. De muzikante uit Richmond, Virginia, had weliswaar al twee goed ontvangen albums op haar naam staan, maar deze hadden minder aandacht getrokken dan het debuutalbum van Phoebe Bridgers en de eerste twee albums van Julien Baker.

Zelf ken ik Lucy Dacus al sinds haar debuutalbum No Burden uit 2016, dat net als Historian uit 2018 een uitstekend album is. Met het deze week verschenen Home Video stapt Lucy Dacus definitief uit de schaduw van haar misschien net wat beroemdere collega’s van Boygenius, want haar derde album is niet alleen haar beste, maar bovendien een album dat geen moment onder doet voor de beste albums van het moment.

Het derde album van de Amerikaanse muzikante klinkt nog wat zelfverzekerder dan zijn twee voorgangers en laat, net als deze twee voorgangers, horen hoe goed en veelzijdig Lucy Dacus is. Home Video is een persoonlijk album, waarop Lucy Dacus terugkijkt op haar jeugd in Richmond, Virginia. Het is een jeugd die niet per se makkelijk was, maar Home Video staat ook vol met alle worstelingen van iedere opgroeiende puber of jong volwassene en is hierdoor een typisch “coming of age” album. Het is er voor de afwisseling een met werkelijk geweldige teksten, die lezen als een roman.

Op haar vorige albums liet Lucy Dacus al horen dat ze in meerdere genres uit de voeten kan en dat doet ze nog wat duidelijker op Home Video. Ze is niet vies van spaarzaam aangeklede maar gruizige rocksongs, maar Home Video bevat ook een aantal meer ingetogen en bijna folky songs. Het zijn songs die deels worden gedomineerd door gitaren en deels door keyboards, wat zorgt voor een lekker gevarieerd geluid.

Zeker in de wat meer ingetogen songs hoor je hoe mooi de stem van Lucy Dacus is en hoor je bovendien hoeveel gevoel ze in haar zang legt. Het is een stem die nog wat is gegroeid sinds het vorige album en die hier en daar fraai wordt ondersteund door muzikale vrienden als Mitski, Liza Anne en natuurlijk Boygenius collega’s Phoebe Bridgers en Julien Baker.

Een deel van de andere songs is juist veel voller ingekleurd dan we van Lucy Dacus gewend waren, met één keer een hele voorzichtige knipoog naar het geluid van de E-Street Band. Een vol geluid is lang niet altijd een pre, maar het wat vollere geluid op Home Video voorziet de songs van de muzikante uit Richmond van meer kracht en diepgang en bovendien van een eigen smoel.

Lucy Dacus stond zoals gezegd wat in de schaduw van een aantal van haar soort- en tijdgenoten, maar met Home Video meldt ze zich absoluut in de voorhoede, met de kippenvel song Thumbs als ultieme proeve van bekwaamheid. De ene flirt met de autotune vergeef ik haar graag, want buiten dit wat mij betreft mislukt experiment ligt het niveau op Home Video erg hoog.

De songs op Home Video zijn vrijwel zonder uitzondering sterk, de instrumentatie is mooi en trefzeker en Lucy Dacus zingt beter dan de meeste van haar concurrenten. De persoonlijke teksten en mooie verhalen zijn de kers op de taart.

Nu was ik zoals gezegd al zeer te spreken over de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikante, maar album nummer drie is nog een flink stuk beter. Zeker in de meest intieme momenten dringt Home Video zich genadeloos op en sleurt Lucy Dacus je op fascinerende wijze haar jeugd in. Het is een jeugd die de Amerikaanse muzikante nu achter zich kan laten, want Home Video kan alleen maar de definitieve start zijn van een blinkende carrière in de muziek. Erwin Zijleman

Baker, Bridgers, Dacus, drie namen die vaak samen worden genoemd, maar ik had er helemaal niets mee. En toen kwam Home Video voorbij. Niet dat ik het een superbriljant album vind, daarvoor klinken de meeste nummers me "te bekend" in de oren. Dacus schaart zich in een lange traditie en voegt daar een zeer prettig beluisterbare plaat aan toe.

Wat me opvalt, is haar manier van zingen. Ze heeft een koele stem, waar emoties goed in verborgen kunnen blijven. Ze lijkt graag in een lager register te zingen, niet fluisterend, maar wel een register dat het lastiger maakt om veel te variëren. Dat blijkt wel als in 'Christine' haar stem wel wat hoger is. De emoties komen over het algemeen meer naar voren in de bijdragen van toegevoegde instrumenten dan in de vocalen. Mijn indruk is dat Lucy Dacus haar diepste wezen zo afschermt, ondanks de soms zeer persoonlijk klinkende teksten.

Qua muziek is het een grote pré dat het album zeer gevarieerd is. Stukken met een volledige band en rustigere songs die een moderne, qua geluid, singer-songwriter setting krijgen. De variatie maakt zelfs dat het album telkens weer weet te verrassen, ook na meerdere luisterbeurten. De Slayer grap, waarin het even lijkt alsof een van mijn boxen het begeeft, is goed gedaan.

Ik sluit niet uit dat dit album zal groeien. Het heeft even geduurd, maar er is eindelijk een Baker, Bridgers, Dacus album dat mij wel bevalt.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Thumbs ligt nog steeds op koers voor song van het jaar (ook al is het een ouder nummer dat nu pas een release heeft). Kippenvel!

Wat een verademng om dit album te beluisteren nadat ik het nieuwe album van Spellling (The Turning Wheel) net heb gedraaid. Een wereld van verschil in positieve zin dus.

Het is geen album dat ik grijs zal draaien, maar wel met veel plezier op een regenachtige herfst- of winteravond na een dag hard werken zal afspelen. Het is vooral erg sfeervol en dat is een goede vitamine voor de vevelende periode waarin we nog steeds zitten. De relatie (van de titel) van het album met de werkelijkheid van de lockdown door Covid lijkt me evident. Een periode die afgesloten leek. Helaas lijkt het er echter nog niet op dat we van deze werkelijkheid zijn verlost.
4*

Mooie plaat van Lucy Dacus, al wordt het niveau van Historian niet aangetikt. Dacus' zangstem klinkt erg als die van vriendin Phoebe Bridgers, al klinkt die laatste me steevast wat aandoenlijker in de oren, en weet zij me net wat meer voor zich te winnen. Bij Dacus blijft het op emotioneel vlak voor mij vaak wat op de oppervlakte, hoewel zij zeker en vast erg goeie songs kan schrijven (Hot & Heavy, Thumbs, Going Going Gone), en ook het steviger gitaargeluid (Triple Dog Dare niet schuwt.

3,5 sterren

Wat een fantastisch album is dit. Hele sterke songs met dito vertolking.

Nieuw album en tour komen eraan:

Lucy Dacus Announces New Album 'Forever Is A Feeling': Hear "Ankles" & "Limerence" - stereogum.com