Hooverphonic - Hidden Stories (2021)

Naar Hooverphonic-normen is de single 'the Wrong Place' een prima nummer, geen topper, maar wel bovengemiddeld. Naar Songfestival-normen is het een topper! Maar ja, of het songfestivalpubliek (en de jury) dat ook zo ziet, weet ik niet.

Heel aardig album, maar een beetje vlak. Het 'donkere' Hooverphonic-geluid van vroegâh schemert nog maar sporadisch door. Niettemin een dikke voldoende.

Beetje dubbel. Wat is het fijn de vertrouwde edoch geëvolueerde Hooverphonic mét Geike te horen. Ook de feel van weleer lijkt wat terug te zijn. Die heb ik gemist bij de vorige samenstelling. Ik kan mij natuurlijk grandioos vergissen, maar ik spot geen enkele potentiële hit op dit album. Niet dat het moet, het zou echter wel fijn zijn mochten ze op die manier ook weer scoren. Voorlopig blijft ik steken bij een overtuigende 3 na de eerste luisterbeurt. Tot nu toe is er weinig blijven hangen. Geen vuurwerk, het is grotendeels wat braaf allemaal. A Simple Glitch of the Heart, de heerlijk onheilspellend klinkende opener van dit album, wist mij het meest te verrassen. Circus en Full Moon Duel wisten mij dan weer het meest te plezieren.

Lijkt alsof je zegt: als ik Hooverphonic niet zou kennen zou ik dit niet meer dan aardig vinden, maar omdat ik ze ken (en vooral de orginele bezetting) geniet ik van de nostalgie. Goed gezien?

Mathijs, dit is niet de Hooverphonic in hun originele bezetting. Zelfs ten tijde van hun weergaloze debuutalbum, waren ze al niet meer in hun originele bezetting

Goh, neen, eerder omgekeerd. Het ís best goed. Maar ik verwacht iets meer van deze bezetting. Alles is aanwezig, en dat is aangenaam, maar écht vuurwerk blijft wat uit. Ik vermoed dat het album nog met een halfje zal stijgen na meerdere luisterbeurten, want bepaalde songs begin ik nu al meer te waarderen. Een mogelijke hit spot ik echter niet. Benieuwd wat ze op dat vlak gaan doen wanneer ze een single lossen.

En -zoals ik al voelde aankomen- met een halfje gestegen. Mijn absolute favoriet is toch wel A Simple Glitch of the Heart. Hooverphonic op hun best. Circus kan mij ook best bekoren en langzaamaan is Full Moon Duel mij ook aan 't overhalen. Of er ook een (heel bescheiden) radio-hit in zit op deze plaat? Dan gok ik op Thinking About You. De rest zie ik niet scoren op dat vlak. Maybe I'm wrong, kan ook.

PS: Finale!

Ik ben ook vooral benieuwd naar de toekomst. Moeilijk om te voorspellen, maar ik hoop dat er toch nog een album met Geike zal komen.

Ergens heb ik het gevoel dat ze het Hooverphonic-verhaal samen met Geike gaan afsluiten. Daarom nog niet meteen, maar een volgende wissel zie ik niet snel meer gebeuren. En of Raymond dit nog tot z'n 70 gaat doen? Dit album is een rasechte Hooverphonic-plaat, maar zonder vuurwerk. Nog één plaat met een paar overtuigende hits zou fijn zijn.

Vind niet alle nummers even sterk, maar The Wrong Place is erg goed en het al eerder aangehaalde A Simple Glitch of the Heart.

De tweede single is blijkbaar 'Thinking About You' geworden. Dat was enigszins te verwachten.

Een nieuwe single, niet van dit album en dus de voorbode van een opvolger:

Hooverphonic - Mysterious

Ik voel 't (nog) niet, geen instant klik met deze. De sound ligt me iets minder, ondanks de zeer mooie start.

Jammer dat A Simple Glitch of the Heart en Full Moon Duel nooit singles waren, al begrijp ik dat dit geen evidente exemplaren zouden zijn.

En een dik jaar later nog steeds geen album, maar wel 3 extra singles op Spotify.

Por Favor
Don't Think
And Then I found You

Allemaal erg poppy, komt niet in de buurt van de triphop van vroeger. Als ik Geikes stem niet zou herkennen zouden het ook singles van een jong bandje twintigers kunnen zijn.
'And then I found you' is dan met voorsprong het leukste.

Ik heb de laatste weken trouwens 'No more sweet music' ontdekt. Best lekker. Wat minder pop en meer triphop. Lekkere sound en een paar sterke songs.