AC Acoustics - O (2002)

Mooi, degelijk, ingetogen album. dEUS hoor je er soms in terug, alleen denk ik niet dat deze band zich daarvan bewust is.
Tijd om hem weer eens te beluisteren. Want dat is het een beetje met deze cd: je ziet hem gewoonweg telkens over het hoofd, en dat verdient ie eigenlijk niet.

Inderdaad een mooi album, knap hoe de mooie gitaarloopjes afgewisseld worden met scheurende riffs. Ook de zanger bevalt me wel, hij zingt met veel gevoel en geeft deze muziek een droevige bijklank. Ook een knappe afsluiter, zeer goed gedichtje. Is het eigenlijk zelf geschreven of gewoon een verwijzing naar een andere dichter?

Vreemde onderhuidse, hypnotiserende muziek, erg verslavend!

Met O uit 2002 sluit A.C. Acoustics hun carrière af met een ingetogen en atmosferisch album. In vergelijking met eerdere platen klinkt de muziek hier rustiger en meer introspectief, met veel ruimte voor subtiele gitaartexturen en open arrangementen. Na de korte Intro zet Hold meteen de toon met een dromerige sfeer en gelaagde gitaren.

Songs als A Bell (Of Love Rings Out of You) en Clone of Al Capone tonen de melodische kracht van de band, terwijl 16 4 2010 en Bright Anchor een meer contemplatieve kant laten horen. De plaat eindigt met het minimalistische Poem, dat voelt als een rustige epiloog. O is geen luid afscheid, maar een bedachtzaam en sfeervol slotstuk. Zeer bijzonder album!