Howard Tate - Rediscovered (2003)

Redelijk geslaagd comeback album van de man die zuidelijke soul weet te combineren met keurige New Yorkse producties. Elvis Costello doet ook nog mee op liedje 5. Maar, hoewel er feitelijk niet veel mis is met dit album, zijn oude werk blijft natuurlijk veel interessanter.

Get it while you can is trouwens, niet onverdienstelijk, gecovered door Janis Joplin, maar is origineel dus van Howard.

Even lijkt het alsof de tijd heeft stil gestaan. Howard Tate z'n stem klinkt dus nog exact zoals hij deed in 1972; het jaar voordat hij voor lange tijd uit de schijnwerpers verdween, en met exact hetzelfde bedoel ik exact hetzelfde. Dat de tijd niet heeft stil gestaan weet Tate als geen ander. In de tijd tussen Howard Tate en Rediscoverd kende Tate’s privéleven de nodige tegenslagen: één van zijn kinderen kwam om het leven bij een woningbrand bij hen thuis, hij raakte verslaafd aan de drugs en tot overmaat van ramp was Tate voor een tijd dakloos. Rediscoverd had als titel niet toepasselijker kunnen zijn, toen hij vanuit het niets een herkansing kreeg in 2003. Tate, één van de meest onderschatte zangers in z'n soort, leek met dit album eindelijk de erkenning te krijgen waar hij zo lang op heeft gewacht en die hij zo verdiend.

Rediscoverd betekende niet alleen de terugkeer van Tate, maar tevens die van producer Jerry Ragovoy. Ze werkten al samen tijdens zijn debuut Get It While You Can uit 1967, en ruim 35 jaar later kunnen de heren nog steeds een bijzonder fraai album creëren (blijkens dit album). Het wordt in de soul en blues stijl gebracht en bevat zeer leuke nummers. Met de ballades Sorry Wrong Number, Don’t Compromise Yourself en Either Side of the Same Town zet hij zomaar 'ns even drie van de mooiste nummers uit zijn oeuvre neer. Vooral de tragische thematiek kan hij na al die jaren als geen ander brengen. Maar vergis je niet, er is ook ruimte voor het wat luchtigere werk. She May Be White (But She Be Funky) laat horen dat Tate zijn mojo nog niet kwijt was. Juist deze serieus bedoelde tekst maakt het zo’n grappige track.

Niet te missen is zijn versie van Prince’s Kiss. He may be black (but he is damn funky), zeggen we dan. De energie die hij in dit nummer legt spat werkelijk van de plaat af. Je zou bijna vergeten dat hij 63 jaar was ten tijde van de release. Je denkt eerder te maken te hebben met een frisse dertiger. Dat ik eerder vertelde dat zijn stem nog exact hetzelfde klinkt als tig jaar geleden blijkt uit de (her)opname van Get It While You Can. Deze is minstens net zo goed als 't origineel. De versie is - uiteraard - meer eigentijds, maar qua vocalen heeft Tate niets ingeboet. Ik had hem graag eens live willen zien, hij was de laatste jaren namelijk volop aan het toeren – maar helaas is hij op 2 december overleden. R.I.P. Howard Tate.