Glenmore - Materialized (1993)

Melodieuze metal uit Duitsland en dit is een debuutalbum. Neen, het is melodieuze metal, geen power metal, dus verwacht geen overdaad aan dubbel bass, gitaarsolo’s die alle kanten opvliegen en tonnen bombast. Opvallend is de platenmaatschappij: Polydor, een grote speler, dus met mucho dinero om mee te spelen en dat hoor je, het geluid is dik in orde. Tweede opvallend punt is de hoes die zoals vele hoezen in die tijd een jonge-deernes-trekker was. Laat u hierdoor niet afleiden, want ze zijn meer dan vijf geföhnde gasten in een rock ‘n’ roll groep.
Ik ga voor de verandering eens beginnen met mijn punt van kritiek: de zanger Jürgen Volk. Hij is toonzuiver en er zit “poeier” achter, Westvlaams voor een krachtige strot, maar waarom moet hij altijd als een raket de hoogte in. Meneer Volk, het is niet verboden om eens iets anders dan uw kopstem te gebruiken. Ik heb hetzelfde probleem met Ray Alder van Fates Warning, ik krijg er soms koppijn van en dat heb ik al genoeg tijdens de werkweek.
Voor de rest ben ik tamelijk tevreden met dit album, of je er vandaag de dag nog mee moet afkomen is iets anders. Vermits geschiedenis een cyclische beweging is, zal hier wel binnenkort interesse voor ontstaan. De andere heren muzikanten kwijten zich prima van hun taak en er zit veel variatie in de nummers onderling. Beste nummers zijn I Feel the Fire en The End of the Line. Minste nummer vind ik Take On a Shining Star: het kriebelt om “powerballad” te brullen, dat door mij zo verfoeide onding. De teksten van Miracles zijn ook maar stroperig en het is opnieuw een traag nummer met akoestische gitaarstukken maar een mooie gitaarsolo.
Voilà, de rode loper ligt uit, de introductie is gedaan, alea iacta est. Het is nu aan u om er mee te doen wat u wilt, er bestaan betere albums dan dit, er bestaan ontiegelijk veel slechtere albums dan deze Materialized. Het moet tenslotte niet altijd hakken en beuken zijn.