Lions Share - Lions Share (1994)

Vanaf het eerste nummer is het een cd die me pakt. Stem is wel even wennen, maar op ten duur pakt ook die me wel. De man kan zeker zingen...
Deze cd bevalt me veel beter dan de opvolger, waarbij ze toch een gladdere Amerikaanse aanpak probeerden, commerciëler. Daar haakte ook meteen bij af. Maar niet hier.
Een knallende opener waarmee meteen de toon en stijl van het album duidelijk wordt. Doordachte lichte Prog. Rock/Metal, met een zanger die hogere noten aankan maar niet overdrijft. Hij zingt gemakkelijk, niet geforceerd. Qua klankkleur moet je denken aan Toby Hitchcock, maar voller en krachtiger. De muziek is catchy maar niet doorslaand naar AOR, een band die een soortgelijke stijl heeft is bijvoorbeeld Conception. Weet je ongeveer in welke hoek je moet zoeken. Het was best een gouden tijd voor deze stijl, met name bands uit Scandinavische landen hadden hier best een patent op. Ik proef ook wat snufjes van Yes.
De productie is ook lekker open, wordt niet dichtgemetseld, ligt af en toe wel een toetsenlaag over de muziek, maar stoort niet, het is niet op een 80'er jaren dominerende Final Countdown manier. Meer ondersteunend.
"Scarecrow" is wat slepender en donkerder, met een rete-catchy refrein en een geweldige instrumentaal middenstuk wat hun prog. kant nog eens benadrukt. Werelds! Gitarist doet me soms aan Kee Marcello denken, mooie heldere klank tijdens zijn solo's.
Staan niet echt slechte nummers op de plaat, minste broeder is misschien voor mij "Play By The Rules", het nummer rolt niet helemaal lekker voor mijn gevoel. Zanglijnen liggen ook niet lekker in mijn gehoor. Maken ze weer goed met "Judgment Day", de zang galmt lekker in de mid-tempo stamper. "Nothing's Free" is een commerciëler nummer, maar smaakvol. Smaakvol is ook het wat heavier "Haunted", een hoogtepuntje wat mij betreft.
"Taking On The World" valt dan weer wel misschien in het AOR melodieuze rock genre, hoge hit-gevoeligheid. Dan sluiten ze weer af met hoe ze begonnen met "Searchin' For Answers", de lichte Prog. tinten vertonen zich hier weer.
Vind dat met name het eerste deel van de plaat het sterkste is. Maar het was een jonge band, een debuut... en dat hebben er verdomd goed vanaf gebracht.

Ik heb zelf trouwens een uitgave met een andere hoes, meer Pandemonium'achtig. (PS1 game)