Hank Mobley / Billy Root / Curtis Fuller / Lee Morgan - Monday Night at Birdland (1959)

Met: Hank Mobley, Billy Root (tenorsax); Lee Morgan (trompet); Curtis Fuller (trombone); Ray Bryant (piano); Tommy Bryant (bas); Charles ‘Specs’ Wright (drums)

Ondanks een paar klinkende namen op dit podium is de plaat niet erg bekend, ik heb hem zelf moeten toevoegen aan Musicmeter (mag ik ook op deze plek nog even musicfriek bedanken voor zijn hulp hierbij?). Begrijpelijk wel, want een clubje redelijk voorspelbare muzikanten die redelijk voorspelbare muziek maken voor die tijd (twee bopklassiekers, twee standards), en uitgekomen op een label dat voor hedendaagse jazzfans misschien minder tot de verbeelding spreekt.

Desondanks een zeer aangename liveplaat, en goed opgenomen (al slaat de geluidsbalans soms wat door naar de ritmesectie). Het publiek draagt bij aan een goede sfeer, maar is niet irritant aanwezig, zoals het hoort bij de betere liveplaten. De muzikanten zijn uitstekend, en goed op elkaar ingespeeld.

Lee Morgan is de blikvanger, hij ging na een voortvarende start als wonderkind van de trompet hier een wat moeilijkere fase van zijn carrière in, geplaagd door een heroïneverslaving, maar daar merk je bij deze optredens (nog) weinig van. Hij is heerlijk scherp, creatief en speels. De rest doet daar niet heel veel voor onder, waarbij er mooie momenten zijn van de iets minder bekende namen Ray Bryant en Billy Root (die als ik me niet vergis goed heeft geluisterd naar wat Rollins en Coltrane de jaren daarvoor hadden gedaan). Iedereen gunt elkaar de ruimte om te stralen, wil het publiek vermaken en het spelplezier zindert ruim zes decennia later nog door de boxen heen.

Als doorgewinterde jazzfans naar deze plaat luisteren zullen ze mijn vier sterren waarschijnlijk een beetje overdreven vinden, want het is toch vooral drie kwartier hardbop volgens het boekje, destijds werden er honderden soortgelijke platen opgenomen. Ik merk dat ik dit soort kwaliteits-hardbop de laatste maanden gewoon erg fijn vind. Luister eens op Youtube naar deze versie van Bags’ Groove (de spelfout met de apostrof in de tracklijst heb ik overgenomen van de platenhoes, zie Discogs). Dat is toch gewoon een feestje? Ik word daar vrolijk van.

Ondanks de grote namen en de niet-beschikbaarheid op Spotify zijn originele persingen van dit album soms nog wel voor niet héél achterlijke prijzen op vinyl te krijgen. Zelf heb ik de knoop daarover eerlijk gezegd nog niet doorgehakt.