Bob James - Two (1975)

Is dit niet dat album wat veel vroegere hiphop dj's gebruikte als samples?

Dat eerste nummer in o.a. Run DMC - Peter Piper en zoveel meer...

Veel gesampled ja. Ook nog wel in de huidige hiphop.
http://www.the-breaks.com/search.php?term=bob+james&type=0

Hier kun je de samples luisteren:
http://www.ultragraphik.com/blog/index.php?q=bob+james

Nautilus is ook een vaak gesamplede plaat van hem, geweldig nummer ook in zijn geheel.

Ja echt awesome!

Ik herken vooral het numer 'Take me to the mardi grass'

track 5 in Eple van Royksopp

Zoals in mijn bericht bij Bob James one reeds aangegeven, heb ik zin om alle muziek van Bob, voor zover bij mij in de platen/cd-kast aanwezig, te beschrijven hier op MusicMeter.

Bob James two uit 1975, het vierde soloalbum, vind ik persoonlijk iets sterker dan BJ 0ne.
Het album opent met take me to the mardi gras, een instrumentale versie van een nummer dat Paul Simon twee jaar eerder had uitgebracht op there goes rhymin’ Simon.
Evenals de Roberta Flack cover op Bob James one is ook dit nummer eindeloos gesampled in de hiphop wereld. Heerlijk gitaartje van de veel te vroeg overleden Eric Gale in de begeleiding. Verder, ook weer evenals op One, veel strijkers en blazers, met in dit nummer een solo van Tony Studd op trombone en Eddie Daniels op clarinet.

Vervolgens i feel a song in my heart, gezongen door Patti Austin. Hoogtepunt in dit nummer, voor mij persoonlijk, de gitaarsolo van voornoemde Eric Gale. Een heel kenmerkend eigen gitaargeluid. Nummer doet verder, mede door het koortje, een beetje gospelachtig aan.

The golden apple……….. tsja, wat zal ik daar nou eens van zeggen? Wederom zeer geschikt bij een achtervolging scene in een spannende film wellicht (zie bericht bij One).
In dit nummer een heel ander gitaargeluid, namelijk dat van Richie Resnicoff. Het is een van de twee nummers op dit album die door Bob zelf zijn geschreven en, laat ik het voorzichtig zeggen, niet zijn beste.

Farandole (L’Arlesienne Suite #2) is oorspronkelijk een klassiek nummer van George Bizet, gecomponeerd ergens in de 19e eeuw. Eric Gale heeft hier de gitaarpartij weer overgenomen van Resnicoff en Hubert Laws zorgt voor een fraai stukje dwarsfluit.

In you’re as right as rain hoor je al iets terug van de soort muziek die Bob James op heel veel latere albums terug laat keren. Minder pompeus, maar nog steeds vol vakmanschap uiteraard.

Het album eindigt met het door Bob zelfgeschreven dream journey. Nog steeds veel strijkers en blazers. Gewoon een lekker nummer.

Paar opvallende feitjes over het album: Steve Gadd drumt alleen op the golden apple, de rest van het slagwerk wordt uitgevoerd door de minder bekende Andrew Smith, die eerder o.a. speelde bij The Four Tops, Marvin Gaye, The Spinners en The Temptations.
Een nog vrij jonge Randy Brecker speelt op het album mee op trumpet/fluegelhorn.
Naast alle eerdergenoemde muzikanten ook nog Gary King op bass, Ralph MacDonald op percussion en dus, net als op BJ one, vele blazers en strijkers.

Ik houd er wel van, dat typische fusiongeluid uit de jaren zeventig, met veel gitaarloopjes, drukke drums (althans in de uptempo nummers), de hierboven al genoemde blazers en strijkers en vooral het geluid van de Fender Rhodes-piano. Albums van Bob James vind ik op dat gebied wel zo'n beetje het summum, met al die muzikanten die je in die tijd op zovéél platen in dit genre tegenkwam.

Toch kan ik me nooit aan de indruk onttrekken dat Bob James zich er op de meeste van zijn soloplaten altijd wel een beetje gemakkelijk van af maakt: je hebt een eigen geluid ontwikkeld, laat dat terugkeren in wat uptempo nummers met een funk- pof jazzrock-backing en er staat vaak wel een cover op van een in de jaren zeventig bekend pop- of soulnummer. Het klinkt als een recept, een maniertje.
Dat gezegd hebbende: de formule is hier wel mooi uitgevoerd en nog niet zo sleets als op latere albums. En het is niet moeilijk om te begrijpen waarom die vroege albums van Bob James zo geliefd zijn bij sampelaars: ze hebben vaak wel een goede beat of break die het goed doet in een nieuw nummer, juist omdat die oude jaren zeventig er zo in doorklinken.

Beste nummer is hier het enige vocale nummer: I feel a song (in my heart). Bekend van Gladys Knight & the Pips en in die versie haast niet te evenaren. Toch komt Patti Austin een heel eind in de buurt, al zingt ze het softer en jazzier. Daarnaast is Right as rain een bescheiden topper. Weliswaar de voorbode van wat we later smooth jazz zouden gaan noemen, maar toch: mooi toetsenspel in een rustgevend stuk, met toch een onderhuidse spanning in de ritmiek