The Lonnie Brooks Blues Band - Bayou Lightning (1979)

Nog geen berichten bij dit prima album van good old Lonnie Brooks (RIP). Deze ligt nu op de draaitafel en ik heb de volumeknop alweer opengedraaid. Zo lekker dit, de blues van Lonnie voelt als een warm bad en is uitermate geschikt om te nuttigen onder het genot van een alcoholische versnapering. Prima band ook en de opnamekwaliteit is ook prima. Live had de band net wat meer pit, maar dat is iets waar meer bands "last" van hadden. Lonnie werd destijds in de jaren 70 in de US onthaald als de nieuwe blues sensatie, daar hebben we hier in kikkerlandia niet veel van meegekregen.

Ik citeer: "He blisters searing licks with pungent lines behind strong vocals and pulsating band work. Sizzling deep funky grooves, one of the most undeservedly overlooked talents in the Chicago area".

Echt een prettig album met niet al te pretentieuze maar des te vettere blues. Degelijk stuk muziek en de stem van Lonnie Brooks maakt het mooi af. Bij Voodoo Daddy was ik al verkocht met een grappige tekst over een aanstaande schoonvader die slangen in het bed van vriendje lief legt. En 6 nummers later gaat het alweer over de alimentatie.

Zeker een prettig album met mooi gitaarwerk en een goede stem. Wel vind ik Brooks beter in uptempo nummers als in de slow nummers. Die weet ie net niet spannend genoeg te maken.

Ik heb deze CD al jaren in bezit en zit hem nu voor het eerst eens op mijn gemak te beluisteren...

Biertje, Apfelkorntje en een piepklein stickie er bij. En ik zit heerlijk te genieten van deze cd!

Vet gitaarspel, bijzondere stem..

Toppertje!

Hierna zet ik 'Live from Chicago - Bayou Lightning Strikes' op.