Na een tegenvallende eerste LP weet Jorja Smith ook op deze EP geen potten te breken bij mij. Soms is het best sfeervol zoals op de opener, maar vocaal is het zo dun. De energie is daarbij ook nog heel laag waardoor het over de gehele linie op mij overkomt als een zeer saaie plaat. Een beetje meer pit zou de muziek goed doen, maar een beetje meer pit zou ze ook in haar zanglijnen wel kunnen gebruiken.