The Deep Dark Woods - Changing Faces (2021)

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Deep Dark Woods - Changing Faces - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De lente lijkt er nu dan echt aan te komen, maar als je behoefte hebt aan een wat donkerder klinkend album is er het aardedonkere en indringende album van The Deep Dark Woods

De Canadese band The Deep Dark Woods timmert inmiddels een jaar of vijftien aan de weg en heeft een aantal prachtige albums op haar naam staan. We hebben dit keer bijna vier jaar op een nieuw album moeten wachten, maar de band rond Ryan Boldt heeft het weer geflikt. The Deep Dark Woods kiest ook dit keer voor een stemmig en behoorlijk donker geluid. Het is een geluid dat flarden van de muziek van The Band bevat, maar qua sfeer en voordracht heeft het soms ook wel wat van Nick Cave of Tindersticks. Changing Faces is geen album waarvan de zon onmiddellijk gaat schijnen, maar het is wel een album dat de avond prachtig inkleurt wanneer de zon eenmaal onder is.

Eindelijk weer een nieuw album van een van mijn favoriete Canadese bands. En wat is ie fraai! Dit keer leunt het wat meer richting folk, zeker waar Kacy Anderson de achtergrondvocalen verzorgt. Daar heb ik geen bezwaar tegen.

Het is een wat donkerder album geworden; wellicht een breakup-album, als ik zo de teksten en titels van enkele songs hoor. Eigenlijk dus meer een album voor de donkere dagen in november, maar met het sombere voorjaarsweer van nu gaat deze muziek ook prima.

Liefhebbers van dit album moeten beslist eens luisteren naar de drie albums van The Lancaster Orchestra. Die zijn alle drie zelfs nog beter dan dit mooie album.. Zelfs de hoes lijkt qua stemming erg op de drie voornoemde albums.

Vandaag mijn top 10 over 2021 ingeleverd. En dit album staat op een fraaie 10e plaats.

Maar blijkbaar ben ik een van de weinigen die dit album, en deze band zo kan waarderen. Maar 2 posts en 13 stemmen. Jongens (en meisjes), dat kan toch niet!

Dit is weer een stap in de goede richting. Vanaf Jubilee begon mijn interesse af te nemen met als dieptepunt het concert in Apeldoorn in 2018, ik heb me nog nooit zo verveeld bij een concert. Toch liggen de dagen van Winter Hours en The Place I Left Behind ver achter ons, dat was feitelijk dan ook een andere band.