C.C.C.C. - Flash (1996)

Lekker album. Wat harder dan de gemiddelde C.C.C.C. maar het heeft toch ook wel weer iets rustigs, door alle chaos heen.

Had Flash al ruim twee jaar in de kast staan en hij is nu pas in de CD-speler beland - spreek er schande van, en misschien is het nog wel terecht ook, want Flash is ronduit fantastisch. Zoals vork inderdaad al zegt wat harder, en dat bevalt. Hoewel de doorgaans psychedelischer sound van C.C.C.C. me ook wel ligt, vind ik dit soort materiaal veel interessanter. Op Flash scheurt men in klassieke HN-stijl zoals eigenlijk alleen Japanoisers dat in de jaren '90 (en eind jaren '80) konden. Een vol, zwaar, scherp, krachtig geluid dat op uitermate hoog tempo doorschuurt. Ik heb weleens wat discussies gelezen over hoe het nu mogelijk is dat al dit soort materiaal (= 90s Japanoise) toch zo ontzettend rijk klinkt, en een van de plausibeler antwoorden die geopperd werd was dat veel Japanoise destijds op DAT-tapes werd opgenomen (geldend voor bijvoorbeeld Merzbow, schoolvoorbeeld w.b. zijn 90s materiaal van hoe vol en warm noise kan klinken - en vergelijk eens met walkman/MiniDisc Masonna: scheller, blikkiger, kaler). In het boekje vind ik verder geen specificaties, maar dit klinkt precies zo. En geen noise maakt mij blijer. Als dan rond de 22 minuten in Flash For Rotten Limit er plots nog panisch geschreeuw de mix binnendringt stommel ik zo de noisehemel binnen.

I Wish (Harsh Remix Version) - het origineel staat op Love & Noise - buldert nét iets bedachtzamer voort, en laat in de mix iets meer ruimte voor de spaciness die C.C.C.C. normaliter zo tekent. Hier en daar wordt wat gas teruggenomen, en de track heeft dientengevolge niet dat aanhoudend bulderende van de opener. Dat lijkt een klein kritiekpunt, en dat is het misschien ook, want met een volle plaat aan Flash For Rotten Limit was ik gelukkiger geweest. Toch is ook I Wish erg lekker, en doet 'ie weinig, om niet te zeggen geen, afbreuk aan wat verder voor mij overduidelijk de beste C.C.C.C.-plaat is. 4,5*

(Rustig is overigens niet een term die ikzelf gauw voor een plaat als deze zou gebruiken; echter heeft dit soort noise op mij, en anderen evengoed natuurlijk, waaronder waarschijnlijk ook vork, wel een haast zalvende, helende werking. Noise als catharsis, geen nieuw concept natuurlijk, en hier is het wel van toepassing. Overigens met die kanttekening, die ik al uitvoeriger bij Hijokaidan - Modern heb toegelicht, dat klassieke cathartische (= boze) noise nooit zoiets zal kunnen bereiken als de noise die in beginsel zuiver is, nooit de puurheid, het niveau kunnen evenaren. Modern vind ik daarvan het zuiverste, puurste, prachtigste exponent. Flash, ondanks het ogenschijnlijk stuurse bondage-artwork en de wat lompe titel van de opener, toont zich w.m.b. echter ook als 'zuivere' noise, Die insteek is ook evidenter op bijvoorbeeld Love & Noise - maar deze plaat is qua geluid absoluut superieur.)

Jij verwoordt het dan allemaal ook veel beter dan de ik van drie jaar terug In ieder geval track 2 klinkt toch nét wat meditatiever, nét wat psychedelischer (rustig is inderdaad niet per se het juiste woord) dan de "gemiddelde" (?) noise, maar daar is het C.C.C.C. voor. Heb het hele album al veel te lang niet gedraaid (en sowieso te weinig noise), eens kijken of dat binnenkort weer eens kan gebeuren, begin er nu ook wel weer trek in te krijgen.
Enfin, leuke review in ieder geval