Fink - IIUII (2021)

It Isn't Until It Is.
Fin Greenall heeft in de cornonapandemie niet stil gezeten. Waar veel artiesten vooral zijn gaan schrijven, heeft de Britse singer-songwriter een moment van zelfreflectie genomen. Terugkijkend op wat al gemaakt is, met de vraag: kan het beter?

Het is een gewaagde vraag; voor velen zat het oeuvre van Fink toch al sterk tegen de perfectie aan.
Zeker als je kijkt welke 'setlist' hij voor dit project gebruikt. Er zitten - in ieder geval voor mij - een hoop favorieten tussen.

Voorbode 𝘞𝘢𝘳𝘮 𝘚𝘩𝘢𝘥𝘰𝘸 geeft een goede hoop. Het duistere lied van 𝘗𝘦𝘳𝘧𝘦𝘤𝘵 𝘋𝘢𝘳𝘬𝘯𝘦𝘴𝘴 heeft meer swing gekregen. Fink tast dus niet de staat van het lied aan, maar zet net even dat puntje op de i.
Dat maakt me ontzettend nieuwsgierig waar dit naartoe gaat. Zo heb ik de hoop dat favorieten als 𝘚𝘰𝘳𝘵 𝘰𝘧 𝘙𝘦𝘷𝘰𝘭𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯 en 𝘉𝘭𝘶𝘦𝘣𝘦𝘳𝘳𝘺 𝘗𝘢𝘯𝘤𝘢𝘬𝘦𝘴 iets meer een 'live feel' met zich meekrijgen. Opdat deze (vooral) live fantastisch zijn.
We gaan het meemaken. De verwachtingen zijn door de eerste single hooggespannen.

Waar ik in het voorgaande bericht mijn nieuwsgierigheid naar 𝘈 𝘚𝘰𝘳𝘵 𝘖𝘧 𝘙𝘦𝘷𝘰𝘭𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯 nog heb geuit, is het nu de tweede single van dit interessante project.
Voor mij is 𝘈 𝘚𝘰𝘳𝘵 𝘖𝘧 𝘙𝘦𝘷𝘰𝘭𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯 het lied waarmee Greenall een staatsgreep op mijn muzikale interesse pleegde. Fink heeft me nooit meer losgelaten.

Het nieuwe jasje waarmee Fink dit lied bekleed, geeft een wijziging van tempo. Het is een tik rustiger geworden, geeft meer ruimte aan de diepere lagen en bovenal: de zang (die toch al nooit verkeerd was) heeft verbeteringen meegekregen.

De 'live feel' waar ik zo op hoopte, is deels ingelost. Fin zingt het speelser, zoals hij dat ook op het podium doet. Maar het blijft een studio versie. Het echte 'gefreak' met pedalen - luister hiervoor eens het live album - blijft uit. Daarmee heeft Fink een mooie mix gecreëerd tussen live en studio.

En dus zijn de verwachtingen na de tweede single onverminderd hoog!

IIUII kan gezien worden als een logisch vervolg op het vorig jaar verschenen Bloom Innocent - Accoustic. Samen bracht hij daarop met Tim Thornton en Guy Whittaker live een aantal akoestische versies van het prachtige, atmosferische album Bloom Innocent. Deze keer koos Fin Greenall voor een prachtige bloemlezing van essentiële nummers uit zijn oeuvre tot nu toe. Het drietal toog deze keer naar de JRS studios in Berlijn en nam daar live een dozijn songs op. Ongeveer voor de helft akoestisch. Op de overige songs is ook een elektrische gitaar van de partij. Het goed op elkaar ingespeelde trio kleurt wederom de songs op inventieve en andere wijze in en voegt zodoende nieuwe relevantie eraan toe. Zelf ben ik Fink beginnen te volgen vanaf het album Perfect Darkness. Uiteraard ontbreekt van dit album Warm Shadow niet. En uiteraard ook niet songs als Biscuits en Sort of Revolution. Maar de overige songs doen er eigenlijk niet voor onder. Fink staat bekend vanwege zijn uitstekende live reputatie, dus is het een goede keuze geweest om de songs live in de studio op te nemen. Bij IIUII zit trouwens een prachtig vormgegeven tekstboekje. Ook voor wie alles van Fink al in huis heeft, vormt IIUII een welkome aanvulling. Voor eind maart/begin april staan optredens gepland, hopelijk gaan die door.

Fink live :

28 maart: Nijmegen, Doornroosje
29 maart: Zwolle, Hedon
30 maart: Groningen, Oosterpoort
1 april: Utrecht, TivoliVredenburg
2 april: Amsterdam, Paradiso
3 april: Amsterdam, Paradiso

IIUII is de staalkaart van Fink, waarin de liedjes uit de periode 2005 - 2015 centraal staan.

𝑻𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒊𝒍𝒍 𝒃𝒆 𝒍𝒊𝒆𝒔, 𝒕𝒓𝒖𝒕𝒉𝒔, 𝒉𝒂𝒓𝒔𝒉 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒕𝒊𝒆𝒔 𝒂𝒏𝒅 𝒓𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒊𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒂𝒄𝒍𝒆𝒔 - 𝒃𝒖𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒊𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒊𝒓𝒔𝒕 𝟏𝟎 𝒚𝒆𝒂𝒓𝒔 𝒐𝒇 𝒐𝒖𝒓 𝒔𝒕𝒐𝒓𝒚 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒐𝒏𝒈𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒅𝒆 𝒊𝒕 𝒉𝒂𝒑𝒑𝒆𝒏. 𝑻𝒉𝒊𝒔 𝒊𝒔 𝒉𝒐𝒘 𝒘𝒆'𝒓𝒆 𝒇𝒆𝒆𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆𝒎 𝒓𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒏𝒐𝒘, 𝒂𝒏𝒅 𝒘𝒆 𝒇𝒊𝒈𝒖𝒓𝒆 𝒊𝒕'𝒔 𝒘𝒂𝒚 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒊𝒏𝒕𝒆𝒓𝒆𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒘𝒂𝒚.

Op de prachtig vormgegeven hoes van 'It Isn't, Until It Is' staat deze tekst op de achterkant. En die vat goed samen wat de luisteraar mag verwachten. Een twaalftal liedjes die zo sterk zijn, dat ze niet bij nieuwe emoties breken; ze buigen.

Finn Greenall en de zijne gaan het experiment zelden uit de weg. Wanneer je teruggrijpt naar de laatste albums van Fink, kom je diverse stijlen tegen. Waar de mens constant verandert, veranderen emoties mee en krijgt muziek - die steeds weer uit de ziel wordt geplukt - nieuwe vormen.
Met die kennis gaan we terug naar de meest bewierookte periode van Fink.

Zoals Lura hier schrijft: de live reputatie van deze drie heren is uitstekend. Als een geoliede machine voegen ze live net wat meer elementen toe aan de liedjes. Hierdoor klinkt het urgenter.
Uiteraard heeft de beklijvende stem van Greenall vaak de boventoon.

Met beperkte capaciteit, wordt hier groots gemusiceerd. Het trio is in de mogelijkheid je woonkamer om te toveren tot concertzaal.
En zo klinkt het ook!
Als een live concert in je eigen luie stoel. Je hoeft niet te klappen. Je mag je ogen sluiten. Je zal genieten.

In iets meer dan een uur speelt Fink je favoriete liedjes, uit de belangrijkste periode.
Ze wijken niet ver van het origineel, maar geven je wél genoeg vernieuwing, om die gekoesterde liedjes opnieuw te ontdekken.

Wat is Walking in the sun mooi! Ook verfrissend tussen de andere nummers die, hoe mooi ook, toch wat eentoniger zijn.

Wat missen we die concerten toch. Als de wereld het langzaamaan weer steeds meer toelaat dat er toeschouwers bij sportwedstrijden aanwezig mogen zijn blijft de culturele sector eenzaam achter. Unmute Us, geef de muzikanten de mogelijkheid om met optredens en festivals hun publiek te bereiken. Bevrijd ons van de opgelegde sancties om vervolgens creatief aan de slag te gaan. Wat heeft het voor nut om nieuw werk uit te brengen als er geen toeschouwers zijn die de nummers live kunnen voelen en beleven.

Fink brengt na het geslaagde Bloom Innocent – Accoustic opnieuw een met minimaal versterkte middelen opgenomen album uit. IIUII ( It Isnt’t Until It Is) is een luidruchtig protest van een zanger die de liefhebbers van zijn sound trakteert op een soort van Best Of plaat. Geen recent materiaal, dat kunnen we op het vroegst pas in 2023 verwachten, maar slechts een greep uit het bestaande aanbod.

De stille getuigen van het opnameproces zijn de koude muren van de in Berlijn gelegen JRS-studio’s waar Fin Greenall met zijn vaste medespelers Tim Thornton, Guy Whittaker en producer/manager Sumit Bothra de soberheid van het concertloze 2021 voor eeuwig vastlegt. Ik beschouw IIUII dus niet als een commerciële uitverkoop, maar als een liefkozing van zijn kindjes. In de loop van tijd zijn deze volgroeid en volwassen geworden en toe aan andere kleding.

Fin Greenall geeft ze een passende nieuwe jas, de oude krijgt een nostalgische plaats in de hangkast. Ook de titel IIUII heeft een bepaalde symboliek, de luisteraar staat centraal in het midden, omgeven door de viereenheid van Fink welke als bewakende pionnen aan de zijkant staan opgesteld. Elke levensfase werkt door op de stemming van een artiest. Het gelukzalige gevoel van euforie levert luchtige songs op, in de herfst van het bestaan staat melancholica centraal.

Bij Fin Greenall werkt het niet anders. Natuurlijk is zijn blik als zelfverzekerde bijna vijftiger minder vertroebeld dan die van een onzekere dertiger. IIUII is koortsiger en directer dan het eerdere werk, het COVID-19 virus wordt bestreden door een doeltreffende injectie aan zenuwachtige gitaarlijnen en de gitzwarte doem die uit de bas van Guy Whittaker ontsnappen. De toon is stukken serieuzer, doordat folky troubadour Fin Greenall de zoektocht naar het perfecte geluid alreeds afgerond heeft.

Lastige goed uitvallende keuzes wisselen pijnlijke misstappen af. Soms zijn het kleine accentverschillen, dan weer radicale veranderingen. Het intieme IIUII bewijst dat Fink naadloos vloeiend de tracks in elkaar over kan laten lopen, al gaat dit wel ten koste van de kenmerkende spanning die op de studioplaten wel aanwezig is. Tegenwoordig is het geflirt met opzwepende danceritmes, dubbende baspartijen en sensuele hakkende akkoorden minimaal. Er wordt minder gespeeld met de natuurlijke elementen waardoor er geen ruimte meer is voor harde neerkletterende gitaarregen en subtiel druppelende drumslagen.

De reggaesound van Biscuits behoort tot het verleden. Het weglaten van de soulzangeressen in Walking In The Sun en het elimineren van het overtuigende krachtspel van bassist Guy Whittaker in de machtige postpunkduisternis van Blueberry Pancakes hebben hun negatieve neerslag op het geheel. Ook het dramatische Berlin Sunrise mist die Klaagmuur aan emotionele diepgang en komt nu wat afgevlakt over.

Gelukkig is de wervelstorm aan strijkers in het dreigende Looking Too Closely niet tot stilstand bedwongen. Fink revancheert zichzelf voortreffelijk in de doorleefde blues van Maker, waarbij de verruiling van de experimentele elektronica niet als een gemis ervaren wordt. Het verhalende Pills in My Pocket is echter helemaal herschreven waardoor het een nieuw interessant toegevoegd hoofdstuk aan het brede muzikale register is geworden. IIUII is een leuk tussendoortje, maar ik had liever de opvolger van het onovertroffen Bloom Innocent gehoord.

Fink - IIUII | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Toen ik dit album beluisterde kwam er een oude reclamespot bij mij op. Die van een bekend merk sandwichspread. Die zou bijdragen aan de broodnodige variatie wat betreft broodbeleg.
Ik mis in dit album precies die broodnodige variatie. Het is wel heel veel van hetzelfde. Daarbij helpt de mijns inziens wat eentonige stem ook niet echt. Nou is het een verzamelalbum en voor mij de kennismaking met Fink. Misschien niet de beste manier om de muziek van Fink te leren kennen? Of juist wel en is het gewoon niet zo mijn ding?
3*

Oude wijn in nieuwe zakken?
Zal best maar het smaakt mij naar een 14% volle robuuste wijn of een fantastische Russian Imperial Stout.
Misschien wel zijn beste plaat, wat een fantastische uitvoeringen staan hierover van bv Berlin Sunrise, Looking so closely en dan die bass/ondertonen machtig.
In ieder geval net zo goed als de Wheels live plaat.
En op het bruine vinyl een juweeltje met dat prachtige booklet met de teksten.

Ben een groot fan van Fink maar heb op de een of andere manier dit album de afgelopen maanden aan me voorbij laten gaan. Geen idee waarom precies. Wellicht toch het idee van oude wijn enz. Dat is volledig onterecht. Op Finkiaanse wijze prachtige nieuwe arrangementen van aantal van zijn liedjes. Intiemer maar de ‘soul’ blijft fier overeind. Gelikte productie en, zoals gewend, een prachtige geluidskwaliteit. Ga toch maar voor de 2lp. Musthave.

'Vrijdag 20 augustus 2021 verscheen het album It Isn’t Until It Is (IIUII), waarop Fink een fraaie bloemlezing geeft van een aantal essentiële nummers uit zijn carrière. Een ‘best of’ dus, maar eigenlijk een heus live-album! En dat maakt deze release zo interessant natuurlijk én voor fans én voor wie met Fink wil kennis maken.

Fans zullen smullen van de geweldige songselectie uit de albums Biscuits For Breakfast, Distance And Time, Sort Of Revolution, Perfect Darkness en Hard Believer. Vooral composities uit de periode 2006-2016 dus. Fin Greenall trok, samen met Tim Thornton en Guy Whittaker naar de JRS-studio’s in Berlijn om er twaalf Fink-classics opnieuw live in te spelen. Het resultaat klinkt verbluffend en de luisterervaring is bijna even intens als het bijwonen van een Fink-concert. De uitmuntende selectie songs, de soms geheel nieuwe interpretaties, met andere accenten, de fraaie opbouw van akoestisch naar meer elektrisch, de ‘less is more’-aanpak met toch een kamerbreed geluid, doen de rest. Oh, en dat fantastische stemgeluid van Greenall natuurlijk!

IIUII kun je als retrospectief bekijken, maar met het uitdrukkelijke adagio: ‘We nemen de songs opnieuw onder handen, plaatsen ze in een nieuw perspectief, hertalen ze naar het hier en nu en proberen ze nog beter te maken’. Nog beter? Een schier onmogelijke opdracht zou je denken. Niet voor Fink. Het bewijs ligt er nu eenmaal en het heet IIUII: een geniale plaat met veel hoogtepunten en heel wat kippenvelmomenten.

Hadden we het over kippenvelmomenten? Luister dan naar Shakespeare, voel je hem al, die krop in je keel? Juist. Vanzelfsprekend prijkt Warm Shadow, één van de fan live-favorieten, ook op IIUII, in een ronduit sublieme versie dan nog.

“Sitting at the table where it all began for us…”, hoe zalig klinkt toch Blueberry Pancakes, met dat typische werken naar catharsis, iets waar Fink zo goed in is. Eén van zijn handelsmerken zeg maar.

Genieten is het ook volop bij This Is The Thing, Berlin Sunrise, Biscuits, en het immens mooie Yesterday Was Hard On All Of Us. Een fenomenaal Sort Of Revolution is de grootse parel waar de plaat mee opent.

Op de concerten is het nog eventjes wachten, op geheel nieuw werk misschien ook. Maar IIUII is een welgekomen verstrooiing in afwachting, en zeker méér dan zomaar een zoethoudertje. Als je nog niets van Fink in huis hebt, schaf dan zeker deze plaat aan. En anders ook!'

Mijn recensie verscheen (28/08/2021) eerder al op Luminous Dash; dus ook daar te lezen:
FINK – It Isn’t Until It Is (R’ Coup ‘D) – Luminous Dash BE - luminousdash.be