Last Days of April - Even the Good Days Are Bad (2021)
mijn stem
5 stemmen
Zweden
Rock / Pop
Label: Tapete
-
Even the Good Days Are Bad
-
Run Run Run
-
Had Enough
-
Turbulence
-
Alone
-
Hopeless
-
Anything
-
Downer
0
geplaatst: 7 mei 2021, 14:05 uur
Het is vanaf de gelijknamige debuutplaat van het Zweedse Last Days of April al overduidelijk dat we hier niet te maken hebben met de zoveelste opgefokte jeugdige emo hardcore punkband, die zich tekstueel verschuilt achter een brok aan gefrustreerde onzekerheid. Daarvoor zijn de catchy liedjes teveel volgestopt met geniale melodieuze uitspattingen. Ondanks dat het tempo vanaf Angel Youth steeds verder naar beneden gedraaid wordt, blijft de primitieve ruwheid behouden en zoeken ze de aansluiting met het indie publiek op. Het worden steeds kleinere intieme omarmbare popliedjes die een plekje in je hart opeisen.
Een verbreding die uiteindelijk zal leiden tot het alt-country geluid van het in 2015 verschenen magnum opus Sea of Clouds, waarbij er heerlijk volgens het Neil Young songbook principe gesoleerd wordt. Karl Larsson heeft zich ontwikkelt tot een talentvolle singer-songwriter inclusief het langharige country hippie uiterlijk. Daarmee is de cirkel rond. De plaat ademt het afscheidsgevoel uit, er hangt een voldane sfeer van rust overheen. Last Days of April bewandeld tegenwoordig wegen die zelfs in de verre verte geen gelijkenis vertonen met de opruiende punk attitude waarmee ze in het grijze verleden schitterden. Het collectief is volledig tot ontplooiing gekomen, en toen was het wel klaar. Er verschijnt geen nieuw werk meer, en ze laten een fraaie verzameling aan albums achter. De band en het publiek lijken er vrede mee te hebben. Beter kan het niet meer worden, of toch wel?
En dan komt zes jaar later onverwachts het meesterlijke Even the Good Days Are Bad uit. Een tweedaagse opnamesessie vanuit de bekende punkrock Gröndahl studio in Stockholm heeft geleid tot een droomplaat die sterk in het verlengde ligt van The MGMT psychedelica, The Flaming Lips gekte, het Radiohead experimentele in Had Enough en zelfs het gevoelige Americana countryrock randje van Ryan Adams. Het titelstuk Even the Good Days Are Bad is filmisch orkestraal. Een tikkeltje weemoedig en desperaat zelfs, waarbij de kijk op de wereld van Karl Larsson nog steeds deprimerend zwart is. Alleen heeft hij geen harde muzikale uithalen nodig om zijn gevoel te accentueren. En dan kom je op het punt dat het zelfvertrouwen in de lyrics zoveel meer zeggingskracht heeft. Een waardeoordeel wat alleen maar toegejuicht kan worden.
Voor de zoveelste keer weer heeft Karl Larsson zichzelf opnieuw uitgevonden. Er staan gelukkig ook nog prachtige schoonheidsfoutjes op, waarbij het geluid lekker dwars is afgesteld en de instrumenten niet geheel zuiver tegen de studiomuren weerkaatsen. Er is bewust gestreefd om die perfectie van de voorganger niet te evenaren, want eigenlijk is het stiekem veel leuker om die breekbaarheid te versterken. Dit alles neemt niet weg dat er nog steeds adembenemend krachtig gitaar gespeeld wordt op Turbulence, om vervolgens heerlijk tegendraads lo-fi rommelig verder te gaan op het rauwe Alone. En na een tevreden luisterbeurt van de eerste zeven tracks krijg je ook nog die waanzinnige afsluiter voorgeschoteld. Het bijna negen minuten durende melancholische countryrock van Downer is een eerbetoon aan al dat baanbrekende jaren zeventig werk. Met de ondergaande zon in het vooruitzicht krijg je de behoefte om Even the Good Days Are Bad opnieuw te draaien.
Last Days of April - Even The Good Days Are Bad | Rock | Written in Music - writteninmusic.com
Een verbreding die uiteindelijk zal leiden tot het alt-country geluid van het in 2015 verschenen magnum opus Sea of Clouds, waarbij er heerlijk volgens het Neil Young songbook principe gesoleerd wordt. Karl Larsson heeft zich ontwikkelt tot een talentvolle singer-songwriter inclusief het langharige country hippie uiterlijk. Daarmee is de cirkel rond. De plaat ademt het afscheidsgevoel uit, er hangt een voldane sfeer van rust overheen. Last Days of April bewandeld tegenwoordig wegen die zelfs in de verre verte geen gelijkenis vertonen met de opruiende punk attitude waarmee ze in het grijze verleden schitterden. Het collectief is volledig tot ontplooiing gekomen, en toen was het wel klaar. Er verschijnt geen nieuw werk meer, en ze laten een fraaie verzameling aan albums achter. De band en het publiek lijken er vrede mee te hebben. Beter kan het niet meer worden, of toch wel?
En dan komt zes jaar later onverwachts het meesterlijke Even the Good Days Are Bad uit. Een tweedaagse opnamesessie vanuit de bekende punkrock Gröndahl studio in Stockholm heeft geleid tot een droomplaat die sterk in het verlengde ligt van The MGMT psychedelica, The Flaming Lips gekte, het Radiohead experimentele in Had Enough en zelfs het gevoelige Americana countryrock randje van Ryan Adams. Het titelstuk Even the Good Days Are Bad is filmisch orkestraal. Een tikkeltje weemoedig en desperaat zelfs, waarbij de kijk op de wereld van Karl Larsson nog steeds deprimerend zwart is. Alleen heeft hij geen harde muzikale uithalen nodig om zijn gevoel te accentueren. En dan kom je op het punt dat het zelfvertrouwen in de lyrics zoveel meer zeggingskracht heeft. Een waardeoordeel wat alleen maar toegejuicht kan worden.
Voor de zoveelste keer weer heeft Karl Larsson zichzelf opnieuw uitgevonden. Er staan gelukkig ook nog prachtige schoonheidsfoutjes op, waarbij het geluid lekker dwars is afgesteld en de instrumenten niet geheel zuiver tegen de studiomuren weerkaatsen. Er is bewust gestreefd om die perfectie van de voorganger niet te evenaren, want eigenlijk is het stiekem veel leuker om die breekbaarheid te versterken. Dit alles neemt niet weg dat er nog steeds adembenemend krachtig gitaar gespeeld wordt op Turbulence, om vervolgens heerlijk tegendraads lo-fi rommelig verder te gaan op het rauwe Alone. En na een tevreden luisterbeurt van de eerste zeven tracks krijg je ook nog die waanzinnige afsluiter voorgeschoteld. Het bijna negen minuten durende melancholische countryrock van Downer is een eerbetoon aan al dat baanbrekende jaren zeventig werk. Met de ondergaande zon in het vooruitzicht krijg je de behoefte om Even the Good Days Are Bad opnieuw te draaien.
Last Days of April - Even The Good Days Are Bad | Rock | Written in Music - writteninmusic.com
0
geplaatst: 15 december 2021, 16:47 uur
deric raven schrijft:
En dat is wat mij betreft ook waarom ik dit wel een fijn album vind. Het raakt de Indierock/pop doordat het juiste arrangement is gebruikt. Het is niet glad gestreken, maar heeft scherpe kantjes. Ook de zang waari ik wel even aan moest wennen.
Ik ken de voorgangers van dit album niet maar wat me wel verrast is dat deric raven de voorganger Sea of Clouds het magnum opus noemt. Het heeft op MuMe maar één stem, namelijk een 2,5! Een referentie aan Neil Young maakt mij overigens wel wat wantrouwend. Ik heb daar niet zo veel mee namelijk.
Een ruime 3,5* en de voorgangers op mijn to-do-lijst!
Ondanks dat het tempo vanaf Angel Youth steeds verder naar beneden gedraaid wordt, blijft de primitieve ruwheid behouden en zoeken ze de aansluiting met het indie publiek op.
En dat is wat mij betreft ook waarom ik dit wel een fijn album vind. Het raakt de Indierock/pop doordat het juiste arrangement is gebruikt. Het is niet glad gestreken, maar heeft scherpe kantjes. Ook de zang waari ik wel even aan moest wennen.
Ik ken de voorgangers van dit album niet maar wat me wel verrast is dat deric raven de voorganger Sea of Clouds het magnum opus noemt. Het heeft op MuMe maar één stem, namelijk een 2,5! Een referentie aan Neil Young maakt mij overigens wel wat wantrouwend. Ik heb daar niet zo veel mee namelijk.
Een ruime 3,5* en de voorgangers op mijn to-do-lijst!
* denotes required fields.
* denotes required fields.