Cedric Burnside - I Be Trying (2021)

De toonaangevende ambassadeur van de Mississippi Hill Country blues, Cedric Burnside, is terug met zijn tweede album onder eigen naam, I Be Trying. Over voorganger Benton County Relic was ik behoorlijk enthousiast. Cedric is inmiddels tweeënveertig en heeft reeds dertig jaar ervaring “on the road”. Die carrière begon op dertienjarige leeftijd in de touringband van zijn legendarische opa, R.L. Burnside. Cedric eert hem met een cover van Bird Without a Feather. Enige andere cover is Hands Off That Girl van Deltabluesgigant Junior Kimbrough. De overige elf schreef hij zelf en bevatten verhalen over verbinding, pijn en verlossing in het zuiden van de VS. Het album werd slechts in enkele dagen opgenomen in de befaamde Royal Studios, waar Al Green, Solomon Burke, Buddy Guy en zoveel andere legendes hem voor gingen. Wederom is de inkleuring sober, Cedric zingt, speelt gitaar en op een zestal nummers drums. Op de overige speelt Reed Watson drums en percussie. Luther Dickinson (North Mississippi Allstars) speelt gitaar op Step In en Keep on Pushing. Alabama Shakes bassist Zac Cockrell is te horen op Pretty Flowers en cellist Caleb Elliot op I Be Trying en Love You Forever. Cedric is de trotse vader van drie dochters. De jongste, Portrika, pas vijftien, zingt de achtergrondvocalen op het titelnummer. Hier en daar probeert men de muziek een Al Green tintje te geven. De drums werden in Willie Mitchell stijl opgenomen en in opener The World Can Be So Cold gebruikt Cedric Al Green’s beroemde “Mic #9”. I Be Trying is andermaal een overtuigend bewijs dat Burnside nog steeds de toonaangevende ambassadeur van de Mississippi Hill Country blues is.

Helaas nog niet op Spotify.

Dankzij de Delta Kream van The Black Keys heb ik de vorige plaat weer een paar keer opgezet. Daarbij was het nieuws dat er binnenkort een nieuwe komt een fijne ontdekking. Step In is ook weer erg genietbaar.

Het wordt allemaal heel simpel gehouden op I Be Trying: de zeer aangename zang van Cedric, zijn gitaarspel (soms speelt hij op drums), geen keyboards en slechts af en toe een kleine extra toevoeging.

Hierdoor klinkt het allemaal heel natuurlijk.

Al vanaf het openingsnummer zit je een een heerlijke flow, waar je na drie kwartier weer uitstapt. Niet bepaald een album waar je grote hits op zult vinden, daar is de muziek ook niet naar. Maar kwalitatief is het van hoog niveau.

Ja hoor......

I Be Trying - Album by Cedric Burnside | Spotify - open.spotify.com

Mooi

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cedric Burnside - I Be Trying - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cedric Burnside - I Be Trying
Cedric Burnside maakt op I Be Trying indruk met uitstekende zang, geweldig gitaarwerk en muziek die de blues uit vervlogen tijden eert, maar die ook open staat voor invloeden van nu

Als kleinzoon van de legendarische bluesmuzikant R.L. Burnside beschikt Cedric Burnside in ieder geval over de juiste muzikale genen, maar dat is nog geen garantie op succes. Met I Be Trying laat de Amerikaanse muzikant echter horen dat de appel niet ver van de boom is gevallen. Cedric Burnside beschikt over een prima stem en is een geweldig gitarist. Hij kan op zijn nieuwe album uit de voeten met de blues van zijn opa, maar staat ook open voor invloeden uit andere tijden en andere genres. I Be Trying is een bijzonder lekker album, dat je de hele speelduur meesleept, maar het is ook heel erg goed. Ik had hem niet zo op het netvlies, maar dit is echt een hele grote.

Ik weet dat Cedric Burnside de kleinzoon is van de legendarische bluesmuzikant R.L. Burnside, maar hier houdt mijn kennis ook meteen op. De jonge Burnside telg, ook al 42 jaar oud inmiddels trouwens, heeft in verschillende gedaanten (Burnside Exploration, Cedric Burnside Project en sinds 2018 als Cedric Burnside) al meerdere albums afgeleverd, maar ze zijn allemaal aan mij voorbij gegaan.

Zijn tweede soloalbum onder zijn eigen naam heb ik wel direct opgepikt en dat is deels de verdienste van The Black Keys, die de opa van Cedric eerden op hun eerder dit jaar verschenen album Delta Kream. Ik mag The Black Keys dankbaar zijn voor het ontdekken van de muziek van Cedric Burnside, want het onlangs verschenen I Be Trying is een heerlijk album van een uitstekend muzikant.

De uit muzikant uit Holly Springs, Mississippi, kreeg de muziek thuis met de paplepel ingegoten van zijn muzikale ouders en omdat het gezin inwoonde bij opa Robert Lee (natuurlijk beter bekend als R.L.), deed opa ook nog een flinke duit in het zakje. Cedric Burnside heeft daarom inmiddels al zo’n 30 jaar ervaring in de muziek en heeft bovendien de muzikale genen van zijn grootvader geërfd.

Het is allemaal te horen op I Be Trying, dat niet alleen een heerlijk bluesalbum is, maar ook veel meer dan dat. In de bluesy tracks op het album grijpt Cedric Burnside nadrukkelijk terug op de Mississippi blues uit het verre verleden, al klinkt het wel wat moderner dan de meeste andere albums in het genre.

Cedric Burnside is een prima zanger en boven alles een geweldig gitarist, die zowel op de akoestische gitaar als op de elektrische gitaar wonderen verricht. Het bluesy gitaarspel op het album is om je vingers bij af te likken en komt ook nog eens geweldig uit de speakers.

Dat laatste is de verdienste van de legendarische producer Lawrence "Boo" Mitchell, die in zijn Royal Studio in Memphis eerder werkte met onder andere Al Green, Solomon Burke, Lamont Dozier, Rod Stewart en John Mayer. Deze Boo Mitchell heeft ook het nieuwe album van Cedric Burnside prachtig geproduceerd. De band lijkt bij je in de huiskamer te spelen, waarbij met name het gitaarwerk en de zang uit de speakers knallen.

De jongere Burnside telg werd verder bijgestaan door een fantastische ritmesectie en gastmuzikant Luther Dickinson (North Mississippi Allstars), maar het meeste doet de Amerikaanse bluesmuzikant zelf (in een aantal songs neemt hij zelf ook nog eens zeer verdienstelijk de drums voor zijn rekening).

Cedric Burnside kan op I Be Trying uitstekend uit de voeten met de bluesmuziek zoals die in verleden werd gemaakt, maar hij kan nog meer. Blues is absoluut de hoofdmoot op het album, maar de muzikant uit Mississippi kan ook uit de voeten met invloeden uit omliggende genres met hier en daar een vleugje soul of funk.

I Be Trying is een bijzonder lekkend klinkend album dat echt geen moment verveelt, maar luister nog net wat beter en je hoort hoe goed het gitaarwerk op het album is. Cedric Burnside speelt rauw maar ook gevoelig en zoekt bovendien met enige regelmaat een uitweg van de gebaande paden. Het levert een album op dat laat horen dat de muziek die zijn opa R.L. Burnside lang geleden op de kaart zette nog steeds springlevend en relevant is. Erwin Zijleman

Toen ik door de lijst met nieuwe releases struinde (alweer een maandje geleden of zo), viel deze naam me op. Burnside, dat deed een belletje rinkelen.. Blijkt Cedric de kleinzoon te zijn van R.L. Burnside, die in de jaren '90, toen ie al een flink eind de 60 voorbij was, een aantal platen maakte. Nu ben ik geen kenner van diens werk (moet er toch 'ns wat van beluisteren, denk ik), maar het verband was gelegd in mijn hoofd, en ik besloot deze release toch maar te noteren. Zo gaat dat immers met associaties.

Als je even met een niet al te scherp oog de hoes bekijkt, zou die zomaar uit de jaren '50 kunnen stammen, één van die oude, onverwoestbare bluesplaten. Dat is het, als je de songs beluisterd, helemaal niet. Jawel, blues is een (dankbare en rijke) voedingsbodem, maar hij slaagt erin het oergenre te verweven met soul, pop en funk. Dat levert een fijne plaat op, die me weliswaar nergens van mijn sokken weet te blazen, maar wel zorgt voor drie kwartier vermaak.

3,5 sterren

Ondertussen het album meermaals beluisterd en hij bevalt beter dan zijn voorganger. Heerlijke sfeervolle muziek met dit weer.

Heerlijke muziek, dat geldt voor al zijn platen, het luistert allemaal erg lekker weg. Het is winter, ik krijg altijd erg veel zin in de zomer als ik Cedric hoor...