Robbie LaBlanc - Double Trouble (2021)

Potverdorie, dit is me nou een A.O.R. album zoals ik het graag hoor! Het algehele geluid is eindelijk weer es mooi helder, zonder dat lompe drumwerk steeds. Nou zal het hierop ook wel geprogrammeerd zijn, maar dat zijn die bonkende, zogenaamd natuurlijk klinkende drums ook, die ik vooral steeds op het Frontiers label terug hoor. Want O wee als het achterhaald zou klinken... Ik heb dus niks tegen drumcomputers verder. Het diverse album "Double Trouble" valt niet op qua bijzondere teksten, maar wel door goede composities, met een flinke jaren 80 touch, en in minder mate ook de jaren 70 her en der op sommige nummers. Zo zijn er naast Toto, Drive She Said en Rick Springfield ook Hall & Oates achtige klanken te horen. En de zang is zeer goed, die Robbie LaBlanc heeft een gouden strot. Grappig: lees ik een oud bericht bij Blanc Faces, dat een ouder project is, dat de zang lijkt op die van Jeroen van der Boom. Nou ja, die heeft ook best een goede stem

Laat ik heel eerlijk zijn, dit album is niet heel speciaal, maar heeft een hele degelijke uitvoering. Een goede zanger is Robbie LaBlanc zeker en instrumentaal is het netjes uitgevoerd doch niet heel explosief. Wat volgens mij ontbreekt is wat durf en vooral een rauw randje. Even buiten de lijntjes kleuren, wat experimenteren had dit album een boost gegeven. Ik hoor vooral Toto en een scheutje Saga (het toetsengeluid). Only Human is de beste track. Iets te standaard!

Ik ben blij dat het album geen 'rauw randje' heeft. Dan zou het waarschijnlijk geklonken hebben als de zoveelste Frontiers release. Misschien en iets epischer nummer of een echte ballad had er wel bij gekund. Nou is het fijne album ook zo weer voorbij. Aan de andere kant, een vlotte plaat wat het nu is, is ook wel es lekker.