Vincent Neil Emerson - Vincent Neil Emerson (2021)

Learnin' to Drown is een geweldig nummer. de rest nog niet gehoord. Doet me een beetje aan Ian Noe denken. Ook een hele mooie (warme) stem.

Op zijn debuutalbum 'Fried Chicken And Evil Women' liet hij vaak horen dat hij er moeite mee had om zich niet altijd te verliezen in de geneugten van het leven omdat die ook schaduwen brengen.

Nou die schaduw brengt hij in het al vrijgegeven 'Learnin' to Drown'. Ik ben benieuwd of de rest ook zo goed is.

Echte interesse in muziek kreeg Texaan Vincent Neil Emerson nadat hij voor het eerst de muziek van Townes van Zandt hoorde. Hij begon veel op te treden in voornamelijk kroegen rondom Ford Worth. In 2019 verscheen zijn debuutalbum Fried Chicken and Evil Women. Uiteindelijk krijgt hij dankzij Canadees Colter Wall de nodige bekendheid, doordat Wall hem mee op tournee nam. Intussen een goede vriend van hem en ook te horen op zijn nieuwe album Vincent Neil Emerson. Voor dit album trok hij de stoute schoenen aan en stuurde demo’s van de liedjes naar Rodney Crowell, die danig onder de indruk was. Crowell aanvaardde gretig de producersrol en zorgde ook voor het uitgelezen gezelschap muzikanten op het album. De liedjes werden in een korte periode geschreven. Het album is een grote stap voorwaarts in de carrière van de negentwintigjarige Emerson. Hij groeide trouwens op bij zijn alleenstaande moeder, een afstammeling van de Choctaw-Apache. Hij eert zijn afkomst met het prachtige The Ballad of the Choctaw-Apache. Het is een gevarieerd album, naast country, hoor je onder andere Texmex invloeden, Ierse invloeden (White Horse Saloon) tot aan zigeunerjazz in afsluiter Saddled Up and Tamed. Emerson is een geboren verhalenverteller, zijn liedjes hebben een catharsische werking en zijn recht voor zijn raap en vaak plastisch. Regels als “If you can’t swim you better learn to drown” zijn meteen duidelijk voor de luisteraar. Emerson maakt niet alleen indruk op Crowell, maar ook op mij. Ik denk dat Emerson uit zal gaan groeien tot een van de belangrijkste nieuwe woordvoerders in de traditie van grote verhalenvertellers.

Het is gebruikelijk dat een artiest vóór het verschijnen van het nieuwe album alvast een liedje prijsgeeft. Bijna altijd is dat dan het beste nummer. De verwachting is daardoor altijd erg hoog. Menigmaal valt het album bij het verschijnen een tikkie tegen.

Niet dat dit album slecht is. Het is een voortzetting van de goede weg die Vincent Neil Emerson had ingeslagen bij zijn debuut. Het zijn in het algemeen prima liedjes met goede teksten en zijn stem blijft fantastisch. De uitschieters 'Debtor's Blues' en 'Learning to Drown', twee liedjes die best wel op elkaar lijken, zijn zelfs juweeltjes.

Nog iets fijner dan het debuut. Singer/songwriter in een country jasje.