Celia Cruz con La Sonora Matancera - Mexico, Que Grande Eres (1961)
mijn stem
1 stem
Cuba
Wereld
Label: Seeco
-
Mexico, Que Grande Eres (2:52)
-
Jeventud del Presente (2:25)
-
Mis Anhelos (2:29)
-
Rico Changui (2:37)
-
Mal Agradecido (2:53)
-
Taco, Taco (2:13)
-
Sabroso Guanguanco (2:34)
-
Hasta Fuerate Con Mi Tambo (2:48)
-
El Aguijon (2:45)
-
Yo Te Invito a Mi Pais (1:59)
-
La Negrita Inteligente (2:47)
-
El Viaje en La Panga (2:33)
-
El Disgusto de La Rumba (3:03)
-
La Merenguita (2:34)
-
No Encuentro Palabras (2:36)
-
Ipso Calipso (2:36)
0
geplaatst: 15 februari 2020, 12:14 uur
Helaas is dit album op Spotify (nu) nog niet remastered.
Moeilijke tijden voor Cubaanse acts ten tijde van de Cubaanse revolutie (circa 1959), vooral acts die populariteit genoten in het buitenland. La Sonora Matancera met nu Celia Cruz als belangrijkste frontvrouw kreeg aanbiedingen uit de VS en Mexico maar Fidel Castro scheen daar geen voorstander van zijn geweest. Ingaan op deze aanbiedingen zou betekenen dat zij daarna niet meer terug zouden kunnen keren naar hun vaderland. Alhoewel Celia Cruz ook gezegd zou hebben niet terug te willen keren naar Cuba tot na de dood van Fidel Castro, maar die was bijzonder taai. Hij overleefde Celia (RIP 2003) met maar liefst 13 jaar.
Toen Celia Cruz (op dat moment circa 36 jaar oud) met de band dit album opnam speelde dat mee op de achtergrond, alsmede dat haar vader vlak na de opnames voor dit album kwam te overlijden. Terwijl ook haar moeder ernstig ziek was en een jaar later stierf in 1962. Door het bezoek aan Mexico zou ze dus niet alleen nooit meer naar Cuba terugkeren maar ook nooit meer haar ouders zien. Niet eens hun graf kunnen bezoeken. Mogelijk is dat een verklaring dat de zang van Celia Cruz minder sprankelt na haar vertrek uit Cuba.
Dit eerste (?) album die Celia & La Sonora Matancera in het buitenland opnamen heeft veel minder Afro-Cubaanse invloeden, hierdoor klinkt het dus minder onderscheidend van andere Latin nummers. De Latin Big Band La Sonora Matancera had dan nog wel zijn virtuoze musici en hun oude repertoire maar hier nemen ze afstand van hun roots om een meer aansprekend (of geaccepteerd?) geluid te maken. Afrikaans getinte muziek zal begin van de 60s nog bij veel traditionele Amerikanen in de VS niet aantrekkelijk zijn geweest. De strijd om gelijke behandeling en tegen discriminatie was toen in volle gang. Dus mogelijk dat ze daarom de Afro-Cubaanse invloeden voor dit album opzij schoven.
Misschien dat daarom dit album op mij ook overkomt als 'minder' t.o.v. ouder werk. Alhoewel niemand zijn vaardigheden heeft verloren en iedereen gewoon z'n best doet... het klinkt minder bevlogen op enkele nummers na.
Moeilijke tijden voor Cubaanse acts ten tijde van de Cubaanse revolutie (circa 1959), vooral acts die populariteit genoten in het buitenland. La Sonora Matancera met nu Celia Cruz als belangrijkste frontvrouw kreeg aanbiedingen uit de VS en Mexico maar Fidel Castro scheen daar geen voorstander van zijn geweest. Ingaan op deze aanbiedingen zou betekenen dat zij daarna niet meer terug zouden kunnen keren naar hun vaderland. Alhoewel Celia Cruz ook gezegd zou hebben niet terug te willen keren naar Cuba tot na de dood van Fidel Castro, maar die was bijzonder taai. Hij overleefde Celia (RIP 2003) met maar liefst 13 jaar.
Toen Celia Cruz (op dat moment circa 36 jaar oud) met de band dit album opnam speelde dat mee op de achtergrond, alsmede dat haar vader vlak na de opnames voor dit album kwam te overlijden. Terwijl ook haar moeder ernstig ziek was en een jaar later stierf in 1962. Door het bezoek aan Mexico zou ze dus niet alleen nooit meer naar Cuba terugkeren maar ook nooit meer haar ouders zien. Niet eens hun graf kunnen bezoeken. Mogelijk is dat een verklaring dat de zang van Celia Cruz minder sprankelt na haar vertrek uit Cuba.
Dit eerste (?) album die Celia & La Sonora Matancera in het buitenland opnamen heeft veel minder Afro-Cubaanse invloeden, hierdoor klinkt het dus minder onderscheidend van andere Latin nummers. De Latin Big Band La Sonora Matancera had dan nog wel zijn virtuoze musici en hun oude repertoire maar hier nemen ze afstand van hun roots om een meer aansprekend (of geaccepteerd?) geluid te maken. Afrikaans getinte muziek zal begin van de 60s nog bij veel traditionele Amerikanen in de VS niet aantrekkelijk zijn geweest. De strijd om gelijke behandeling en tegen discriminatie was toen in volle gang. Dus mogelijk dat ze daarom de Afro-Cubaanse invloeden voor dit album opzij schoven.
Misschien dat daarom dit album op mij ook overkomt als 'minder' t.o.v. ouder werk. Alhoewel niemand zijn vaardigheden heeft verloren en iedereen gewoon z'n best doet... het klinkt minder bevlogen op enkele nummers na.
* denotes required fields.
* denotes required fields.