Luka Bloom - Out of the Blue (2021)

Zomaar “Out of the Blue” een nieuw album van Luka. Instrumentaal en volledig (gitaar) akoestisch deze keer. Volgens mij nog niet eerder gedaan door Luka. Mis toch wel een beetje zijn typische stem en vaak fraaie teksten. Toch ligt het lekker in het gehoor en luistert het album, op het geschikte moment, lekker weg.

Het warme getokkel van Bloom kan mij altijd wel bekoren. Desalniettemin is de beste man mij kwijtgeraakt ergens begin jaren 00. Zijn eerste 4 platen zijn mij nog steeds erg lief maar langzaamaan verdween de spanning uit de muziek van Bloom. De soms wat stemmige maar doeltreffende arrangementen kwamen meer en meer op de achtergrond ten faveure van degelijke folksongs, hier en daar geïmplementeerd met Ierse invloeden. De tijden van Rescue Mission, I Believe In You en het prachtige Don't Be So Hard On Yourself komen niet meer terug. Dat is zoals het is, man's oeuvre uit de jaren 90 draait hier nog regelmatig zijn rondjes, echter Out of the Blue laat ik ook aan mij voorbij gaan, het is goed zo. Elk nieuw album van Moore wordt door mij wel aan een luisterend oor onderworpen, maar het is alsof je een oude vriend spreekt van weleer; vertrouwd, onderhoudend maar je bent elkaar ontgroeid, er is niet veel meer wat elkaar bindt, zo is het ook met Bloom. We gaan ieder ons eigen weg en ik denk met weemoed terug aan de tijd dat Luka mij helemaal inpakte met zijn voordracht. Out of the Blue is wellicht fraai bij de open haard maar klinkt mij veel te vrijblijvend.

Oei, deze heb ik gemist van Luka.
Maar het feit dat alles instrumentaal is trekt me eerlijk gezegd niet zo aan.
Alles van deze artiest in de kast staan dus hoog tijd om het album te gaan luisteren.

Jammer dat degenen hiervoor Luka Blooms ontwikkeling niet zijn blijven volgen. Van meer vrolijke, innemende nummers van de laat dertiger naar de zestiger die hij nu is met als gedurfd experiment nu 'out of the blue' is iets wat je toch weer vastpakt.

Ik heb hem onlangs in de Stevenskerk weer mogen meemaken. Verkouden als hij was maakte hij er het beste van,om te beginnen met een aantal nummers van deze cd die in de kerk nog vele malen indrukwekkender klonken dan op de cd.

Om als zanger je unique selling point helemaal achterwege te laten en te vertrouwen op de eenvoud van je gitaar, het gevoel dat je erin kunt leggen vanuit eigen ervaringen....ik vond dit album daarom overall het beste wat ik van de man heb gehoord. Stemmig, emotioneel, breekbaar, roerend en prachtig bij elke toon.