Yngwie Malmsteen - Parabellum (2021)

Begint veelbelovend maar het zakt bij het begin van de zang behoorlijk in.

Wat een productie weer.... En zoals Zagato al aangaf, bij de zang zakt het helemaal in. Verwachtingen zijn 0,0, maar dat is eigenlijk bij mij al zo sinds hij geen "echte" zangers meer gebruikt.

Fraaie hoes ook. Een impressionistische variatie op het onvolprezen doek dat wij allemaal kennen als het huilende zigeunerkindje.

Ai, die zang!

Productie en zang zijn voor mij het grootste knelpunt, waar World on Fire ook al mee om zeep was geholpen. Een cover door een fan heeft gewoon betere productie, waardoor ik wel moet toegeven dat het wel weer een tof nummer is. Die riff en dat thema knalt toch weer behoorlijk des Yngwies. Misschien moet ik toch even wachten tot deze knaap het hele album heeft gecoverd, wat hij volgens mij wel van plan is.

If you want peace, prepare for war.
Oh jee, heeftie het tegen mij? Of tegen al zijn andere kritikasters aka voormalige zangers?

Relentless Fury is ook vrijgegeven. Gek genoeg vind ik zijn zang hier best acceptabel op klinken.

Ik heb het gevoel bij zijn stem dat de langere noten gerekt worden door één of ander software program. Het klinkt zo onnatuurlijk.

Verder heb ik nu al medelijden met zijn band als ze weer gaan touren en nog net niet backstage mogen spelen om het ego van de heer Malmsteen niet in de weg te staan.

Jammer van de productie. Ik hoor wat Alcatrazz vibes hier en daar, das wel erg gaaf.

Het klinkt niet af, soms gewoon slordig of zonder richting. Ik neem aan dat hij alles zelf heeft ingespeeld danwel geprogrammeerd dus dan ben jer ook wel klaar mee op een gegeven moment. Afijn, veel apreggioos op wat generieke riffs, voor de liefhebbers dus niet zo'n probleem.

Is een hele kluif om dit uit te zitten. Klinkt als een hoop slordig knip en plakwerk van gerecyclede riffjes en thema's. De vier tracks met vocalen hadden nog wat kunnen worden met een echte zanger en band. Nu zijn het niet meer dan een aardige demo. De instrumentals zijn een ellenlange solo, dat was vroeger wel anders. Je hebt nu continue zoiets van waar heb ik dit eerder gehoord. Maar dan beter dan in deze jostibandachtige uitvoering.

Ja ik krijg de laatste jaren echt het idee dat de heer Malmsteen niet meer helemaal 100% is. In interviews praat hij heel erg "slurry", alsof hij een beroerte heeft gehad ofzo. Zijn spel is ook enorm sloppy geworden. Live valt hij finaal door de mand, dan zie je wat voor parodie op zichzelf geworden is.

En dan hebben het nog niet eens over die afzichtelijke hoes gehad..

Typisch zo'n plaat waar ik thuis niemand een plezier mee doe als ik hem opzet; te veel gepriegel. Maar mezelf doe ik er wel een plezier mee, als een van de virtuozen (satriani en co) een plaat uitbrengt, luister ik er met aandacht naar. Vind het over het algemeen ook wel overdadig want in muziek is toch vaak 'Less is more', maar heb bewondering voor de skills.

Heb wel eens gehoord dat hij nooit meer dan 2 takes doet om iets op te nemen, dus wellicht dat daar die slordigheid in zit; mij valt het niet eens op (is mijn gehoor ook niet toe uitgerust) dus erger me ook niet. Binnen het oeuvre dat ik van hem ken, is dit gewoon een goede middenmoter. Odyssy heb ik op vinyl en blijft mijn favoriet; maar hier hoeft hij zich zeker niet voor te schamen.

Nieuwsgierig door de matige recensie op Metalfan heb ik wat stukken beluisterd van dit album. Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk nog best ok vind. Ik ben geen uitgesproken Yngwie fan en ken er niet zoveel van, maar Marching out en Rising force vind ik prima albums.
Parabellum haalt het niet bij die albums maar is zeker niet slecht. Ja zoals velen terecht noemen, een overdaad aan techniek en steeds weer die bepaalde snelle licks. Maar dat was 35 jaar geleden eigenlijk ook al......wat dat betreft kopieert ie vooral zichzelf.
Qua zang en nummers is het niet opzienbarend, maar ik vind het toch wel beter dan de recensie op Metalfan suggereert.

Wat jammer die productie en die zang pff
Zijn gitaarspel is waanzinnig.

Neehoor die is ook jaren sloppy en afgeraffeld.

Hij is een van de grootste van deze tijd en dat weet hij, bijna niemand kan hem evenaren.

Klopt inderdaad

Ik laat het voorlopig even bij de opener. Het komt over als een rommeltje, terwijl er volgens mij meer inzit (een stukje zagend riffwerk klinkt ouderwets lekker). Productie (snaredrum - pfff) is niet fijn. Cover art lijkt wel zo'n karikatuurtekening zonder / met te weinig overdrijving.

Het gitaarwerk , daar verandert weinig aan na 40 jaar , dat is wel ok. Maar de produktie is gewoon matig. Dat je dat niet voorelkaar hebt als je al zolang in het vak zit , ongelooflijk. Of zou Yngwie dat express doen om een zo oudentiek geluid te behouden , omdat klassiek ook uit de 19de eeuw komt? Weet ook niet wat er in zijn hoofd omgaat.
Die snelle klassieke thema's , daar hou ik wel van.
Heerlijke solo's , dat kun je wel aan hem overlaten.
Maar als je niet anders weet , zou je denken dat het een plaat uit 1983 is. Dat drumgeluid is tenenkrommend . Maar als je daar aan gewend bent is dit toch wel een lekkere gitaarplaat.
Ik heb deze uitvoering in een deluxe boxje , geinig.

Het jaren 80 sfeertje vind ik op zich wel geinig, maar de man is echt een parodie op zichzelf geworden. Het is net of hij allemaal stukjes uit vorige nummers als los zand aan elkaar geplakt heeft. Net even het videoclipje (of wat er voor moet doorgaan) van Wolves At The Door bekeken, daar wordt je ook niet vrolijker van, wat een amateurisme.

Er zijn sinds dit album 3 nieuwe tracks verschenen, oa op Spotify te beluisteren. Instrumentaaltjes die op zich best lekker klinken.

Zoals bijv. Treasure From The East, dat heeft een lekkere pompende baslijn, een catchy gitaarriedeltje en klinkt als iets dat prima op Trilogy had kunnen staan. Wel weer jammer van die infantiele drumcomputer.