Via het archieflabel Strut heeft dit obscure livealbum van baritonsaxofonist Hamiet Bluiett een verdiende heruitgave gekregen (als onderdeel van een lopend project om OOP-albums van het Black Fire-label opnieuw uit te brengen). Muzikaal dik in orde, wat ook bijna niet anders kan met deze line-up. Voornamelijk collega's waarmee Bluiett al eens had samengewerkt (zoals de immer fenomenale Fred Hopkins) danwel muzikanten waarmee Bluiett's collega's van het World Saxophone Quartet (zoals Arthur Blythe) al eens hadden samengewerkt.
Baritonsax, klarinet, altfluit – Hamiet Bluiett
Piano – John Hicks
Bas – Fred Hopkins
Drums – Marvin "Smitty" Smith
Percussie – Chief Bey
De laatste drie composities zitten wat strakker in een kader (een blues, een ballade en een fijne New Orleans-style jazz gumbo), maar de eerste drie tracks zijn om van te smullen. Lekker enthousiast en spontaan. Vooral de uitgesponnen eerste compositie (''Footprints'', van Bluiett's hand) is top. Voortstuwend basspel van Fred Hopkins (die zelf ook uitgebreid de ruimte krijgt om te soleren) en geweldige interactie en synergie tussen de drums van Smith en de kenmerkende Afrikaanse percussie van Chief Bey zorgen voor een gedreven continue ritme dat geen einde lijkt te kennen. Dat biedt uiteraard een hoop ruimte voor Bluiett's baritonsaxofoon- en klarinetsolo's. Ook John Hicks voelt zich op dergelijke percussiegedreven composities als een vis in het water; met zijn linkerhand draagt hij met basakkoorden bij aan het ritme (en stuurt het ritme zelfs aan) terwijl hij met zijn rechterhand er driftig op los soleert. Zweten geblazen voor het publiek wanneer dit kwintet als collectief zo losgaat.