Vangelis - China (1979)

Nog geen bericht bij deze plaat, het is een schande. China van Vangelis is een echt conceptalbum wat tot de punten op de "i" is uitgevoerd. Het is daarmee een plaat geworden met een duidelijke kop en staart.

In het begin vlieg je over het dak van de wereld. Eenmaal op de grond neemt Vangelis je mee naar het culturele leven in China met daarbij inbegreppen de filosofie van het volk. In de laatste track wacht je een zware beproeving. Stevige schoenen, touw en zekeringsmateriaal zijn je belangrijkste gereedschappen. Doel van de expeditie is het beklimmen van de hoogste berg van de aarde. Moe maar voldaan van de geleverde prestatie kijk je nog even naar beneden in de ijle lucht om afscheid te nemen van China.

Het bovenstaande korte verhaaltje speelt steeds door mijn hoofd als ik dit topalbum draai. Daarom verdient het album voor mij het predikaat, meesterwerk.

Het blijf toch wel raar aanvoelen dat je de enigie bent op deze site die woordelijke een mening heeft over dit album. Of is het zo, dat de gebruikers het zo met me eens zijn dat er geen aanvulling noodzakelijk is. Dit kan dan wel weer "gevaarlijk" zijn, want in dat geval bestaat er een kans dat een dergelijk persoon naast zijn schoenen gaat lopen, wat tot een zekere vorm van arrogantie kan leiden. Dit kan dan weer uitgroeien tot eenzijdige berichtgeving, wat nou net niet de kracht is van deze pracht site..........

Nou, aan zo'n smeekbede kan ik natuurlijk niet voorbij gaan

Fraaie plaat van Vangelis die bij mij meer als achtergrond aanstaat dan dat ik er echt met volle overtuiging naar aan het luisteren bent zoals bij Bladerunner, Antartica en Chariots. Maar zeker wel een goede plaat! Met allerlei Oosterse klanken maar dat was gezien de titel wel duidelijk denk ik. Een wat rustiger album van de Griek. Maar dat zijn voer het algemeen ook wel zijn betere.

Pracht album van Vangelis, jammer dat de b kant van de single the long march er niet opstaat.

Dit is zonder twijfel Vangelis z'n beste werk en het is afkomstig uit zijn meest vruchtbare periode. Mooie composities zonder meligheid, een consequent concept met genoeg variatie zodat het album interessant blijft van begin tot einde, het album bevat geen saaie opvulsels, echte synthesizers en geen workstation samples, echte percussie en geen samples, mooie combinatie tussen echte instrumenten zoals viool, piano en de Yamaha CS-80 synthesizer, prachtige opname en degelijke (lees: natuurlijke) mastering. 5 sterren en waarschijnlijk Vangelis z'n enige 5 sterren album. Het is alleen spijtig te noemen dat hij niet meer van zulke albums heeft opgenomen.

China is een typerend voorbeeld van de wat meer ingetogen Vangelis. Meestal weet Vangelis met bombastische stukken voor de dag te komen; op China is dat minder het geval, m.u.v. een paar stukken.
Over het algemeen koester ik het wat meer orkestralere en zwaardere werk van Vangelis, alhoewel dit album zeker z'n momenten kent. De kracht van het album zit vooral aan het begin en aan het eind, waarbij vooral "Himalaya" goed opvalt. Dit nummer spreekt goed tot de verbeelding en geeft op een indringende manier een barre tocht door dit ruige en besneeuwde gebergte weer, om uiteindelijk de hoogste berg te beklimmen om, eenmaal aan de top aangekomen, te genieten van een zonovergoten uitzicht ("Summit").
Ook het titelnummer en "The Dragon" zijn goed te noemen.
Persoonlijk vind ik het middelste gedeelte van de plaat wat minder. Het is zeker mooi te noemen, echter weet het me toch niet geheel te raken, ondanks dat een nummer als "The Tao of Love" een bescheiden pareltje is.

Het heeft te maken vooral met de algehele indruk die ik aan deze plaat overhoud. Over het algemeen zitten er namelijk niet zulke grootse en majestueuze momenten in, die ik voornamelijk graag hoor bij een Vangelis-plaat. Wat dat betreft creëert China bij mij een beetje hetzelfde gevoel als bij Opera Sauvage (alhoewel ik deze plaat een slag beter vind). Een 'mooi, maar het is het net niet'-gevoel. Ik mis de overtuigingskracht van een machtig album als Heaven and Hell, Mask, of van mijn part een Conquest of Paradise: dat grootse en onoverwinnelijke gevoel die Vangelis me bij deze platen geeft, ontbreekt hier grotendeels. Ingetogenheid en subtiliteit is wat ik hier ervoor terugkrijg. Het Oosterse tintje is smaakvol verwerkt, dat wel....
Vooralsnog een ruime 3,5 voor China. En daarbij ben ik blijkbaar kritischer met m'n oordeel dan vele anderen. Het zij zo....

China is helemaal niet "ingetogen". Het is heel lyrisch, emotioneel, verhalend en avontuurlijk. Het is gewoon niet bombastisch.

Conceptueel is de plaat inderdaad niet ingetogen, muzikaal gezien echter wel. Althans, dit is mijn persoonlijke indruk van de plaat.
Muzikaal gezien weet Vangelis me hier minder naar m'n strot te grijpen, ondanks dat China zeker een bepaalde charme over zich heeft. En het klopt dat het bombastische element wat Vangelis' muziek voor een groot gedeelte kenmerkt, hier grotendeels ontbreekt.
Al met al is China zeker een goede en bijzondere plaat, maar liever luister ik dus naar het meer orkestrale werk van Vangelis.

Dit is inderdaad een meer subtiele plaat. Wel heel af en toe een tikje bombast, een handelsmerk van de Griek, maar het is hier vooral het verhaal wat de boventoon voert. In een dikke 40 minuten snuif je een bepaalde sfeer op. En dat is met klasse gedaan. Wel is het jammer dat dit nog uitkwam in het lp-tijdperk, want een dergelijk product had voor mij de volle 80 minuten mogen duren die op een cd passen.

Ik begrijp dat het complimenteus bedoelt is maar ik vind de 40 minuten die erop staan zowat perfect. Wel vind ik het jammer dat er niet meer van zulke concepten bestaan (van Vangelis welteverstaan en uit dezelfde periode).

Muzikaal ingetogen? Nee. Muzikaal gesofisticeerd? Ja! Er is echt helemaal niets ingetogen aan de schoonheid van dit album.

Wat is dat eigenlijk, "orkestrale Vangelis"? Heaven and Hell? Zoveel kunnen daar toch niet van zijn? Mask misschien? Hou je daar meer van?

Orkestraal in de zin van een album als Heaven and Hell. Of albums zoals inderdaad Mask, of El Greco en Mythodea. Da's meer mijn ding...

heel mooie plaat vol diepe herinneringen voor me die ik liever niet rondstrooi in het openbaar !

ah, maar ze vond het wel leuk zeker

yup , zeer leuk , je moest eens weten hoe leuk ze het vond , amai mister !!!

t'is dan ook 30 jaar geleden !!!

Leuke elektronica van Vangelis, mijn eerste plaat van de man overigens en hij bevalt me prima, hoewel de muziek soms net iets te hard probeert Chinees te zijn. Himalaya en Summit zijn erg mooi.

't Was ook mijn eerste plaat van Vangelis. Het eerste nummer werd toen op de radio gedraaid en was een bescheiden hitje. Dat kon toen nog. Nu moet je een rapper met strafblad zijn of een zingend bimbosletje of je maakt geen kans meer.

AC1, je had het niet beter kunnen verwoorden. Helaas is bovenstaand feit maar al te waar en kan ik niet anders dan het 100% met je eens zijn.

De laatste hit die Vangelis überhaupt had in de hitparade, was volgens mij Conquest of Paradise, maar daar had ie dan ook een dikke nummer 1-hit mee, volgens mij. Maar goed, dat is ook al weer 15 jaar geleden.

Ik kan er niks aan doen maar ik vind dit allesbehalve zijn beste werk, dit haalt het bij lange na niet bij werken als Direct, El Greco of Heaven & Hell. Hell, (if you pardon the pun) ik vind zelfs Voices vele malen mooier.
Oceanic btw ook,
Soil Festivities,
Spiral,
Chariots,
Conquest (Ja, zelfs die irritante melige main theme)
Blade Runner,
etc etc etc.

Ik moet hem wel weer mijlenver boven werken als Invisible Connections, See You Later en Beaubourg zetten.

Toch vreemd, dat ik als oprecht en groot Vangelis liefhebber toch 1 van zijn best aangeschreven werk niet echt top vind...

Ongeinspireerd@: wat dat betreft kan ik concluderen dat je ook meer een liefhebber bent van het meer orkestralere werk van Vangelis, ondanks dat China niet slecht is. Persoonlijk zal het ook nooit één van mijn favorieten worden, ondanks dat de plaat sterk opent, maar in het midden wat inkakt, om vervolgens wel weer ijzersterk af te sluiten met "Himalaya" en "Summit".
Het is gevoelsmatig ook één van de meer persoonlijkere platen van Vangelis. Ik kan me ook wel degelijk voorstellen dat er héél erg veel mensen zijn die deze plaat goed en mooi vinden.

Desondanks blijft mijn 3,5 gewoon staan. Een degelijke plaat blijft het namelijk wel...

Aye, zelf zou ik er een 3 voor geven, aangezien een 5 wat mij betreft alleen voor de echte toppers geld: El Greco, Direct en Heaven & Hell.

Maar begrijp me niet verkeerd: ook zijn oude synth-werk vind ik geweldig, nogmaals China raakt me op de een of andere manier niet. Niet zoals zijn oude werk als Spiral/Opera Sauvage/Blade Runner en L'Apocalypse D'Animaux.

Afgelopen dagen weer eens beluisterd. De muziek, het instrumentarium, de opname, de esthetiek ... China blijft het hoogtepunt van Vangelis (op de hielen gevolgd door Short Stories - het moge duidelijk zijn dat 1979 het jaar is waarin Vangelis creatief piekte). Het was me nog niet eerder opgevallen maar het bijna 11 minuten durende Himalaya kan perfect dienen for de sequel van Blade Runner. Ik vind het alleen spijtig dat hij rond die periode ook geen Japan album heeft gemaakt.

Chung Kuo/The Long March is zeker een prachtig stuk, maar heeft wel iets omstredens. Er wordt door fans en kenners geredetwist, dat Chung Kuo 5:31 min. zou duren, of na 1:43 min. al zou stoppen. Na nog geen twee minuten begint een prachtige marsmelodie te lopen, die in het twee minuten lange (eind?)stuk ('De aangeduide Long March)te horen is.
Verder een mooi album dit: The Dragon en the Tao of Love zijn een paar prachtige nummers, om zo maar even op te noemen. Het klinkt alsof het echt Chinese muziek is.

Helaas...over smaak valt te twisten, maar ik vind dit album echt wel op hetzelfde niveau als spiral, om maar een voorbeeld te noemen. Echt in een woord geweldig! Alleen al dat openingsnummer Chung Kuo, grandioos. Een van zijn beste albums, en geloof me, ik heb ze bijna allemaal van Vangelis.

Deze ooit gehad, uitgeleend, never terug en juist vandaag 2e hands vinyl aangeschaft. Staat op inmiddels en mn gedachten gaan terug naar destijds. Beste plaat van hem ooit. Destijds intrigeerde me China zeer, wellicht mede daardoor deze gekocht toen en behoorlijk vaak op de draaitafel gelegd. Net als nu waar net kant B begint. Opener Chung Kuo gevolgd door de Long March briljant, sfeervol, oosters, mystiek, kortom waan. Mede dan ook die tijd zijn absolute hey days ja. Er volgde nog veel fraais maar deze werd m.i. never meer evenaard. Prachtig album dus, ga ik voor ☆☆☆☆ sterren, net geen ☆☆☆☆☆ dus. Maar dan ook net niet.

zijn meesterwerk.

In de zomer van 1979 deed ik vakantiewerk bij de PTT op de Oosterdokskade (vlak bij het Centraal Station). Postzakken legen op het "balkon", labels, elastieken wegvegen of ansichtkaarten ophalen bij de kasten en bundelen. De radio stond weliswaar altijd aan, doch door het lawaai van de machines was de muziek niet altijd goed te horen. Een keer dacht ik synthesizermuziek te horen, maar ook een kinderkoor. Ineens viel het kwartje: was Vangelis! De goede man had iets nieuws uitgebracht. Een single? Zeldzaam. Dit was ongetwijfeld nieuw werk van de Griekse meester.
Jaren later kocht ik China, de elpee. Mét de single, The Long March. Althans, dat dacht ik. Helaas, géén koor! Ondanks die teleurstelling vind ik het een mooi, sfeervol album. Eén van 's mans betere albums.
Weer jaren later kocht ik de geremasterde cd. Geen bonustracks, dus wéér niet The Long March met koor. Op Youtube staat nu echter The Long March 2 (zoals het bewuste nummer heet), dat was uitgebracht als B-kant van een single met Chung Kuo als A-kant...

Je verhaal fascineert me - er bestaat dus kennelijk een andere versie van The Long March, mét koor. Nooit eerder gehoord, en zo te lezen dus alleen op een single verkrijgbaar. Toch lijkt het er op dat The Long March wel degelijk de A-kant was, en dus het nummer dat gepromoot moest worden.
Ik vind op Discogs een Franse promo-single, die The long march koppelt aan Chung Kuo. Maar de meeste versies van The long march koppelen dat nummer aan een B-kant genaamd The long march part II. Dat lijkt me dus dezelfde versie van dat nummer, maar alleen nu mert koor. The Children Of Orleans Infant School Twickenham om precies te zien, dan weet je dat ook weer. De B-kant is alleen verkrijgbaar op deze single, vermeldt Discogs ook. Wist ik niet; als ik 'm ooit eens tegenkom op mijn singles-strooptochten, dan gaat-ie zeker mee.

Blijft de vraag: zette de dienstdoende discjockey destijds bewust de B-kant op of was het een vergissing? Ik houd het op het eerste. Vocaal doet het op de radio nu eenmaal doorgaans beter dan instrumentaal. Aan de andere kant: ook deze versie is niet bepaald hitgevoelig. Ik lees hier dat het kinderkoor zelf de tekst schreef en dat de verkopen van het nummer ten bate waren van Unicef. Ik vermoed niet dat het veel heeft opgeleverd...

Ja, heel verwarrend eigenlijk. Ik heb het begin van China nog eens afgespeeld. Het begint wel met Chung Kuo. Maar na 1.30 min. begint het bekende deuntje van The Long March, dat vervolgens de tijd van Chung Kuo opvult. Het 2e nummer dat 2.01 min. duurt heet dus wel The Long March, maar is de outro van dat nummer...
Pff... nu ik dit opschrijf, krijg ik er weer hoofdpijn van (vroeger ook al m'n hoofd hierover gebroken).
Maar dus: 1. Chung Kuo - 1.30 m., 2. The Long March - 6.02 m.


Nou, misschien niet in de jaren ná de treinkaping bij De Punt in 1977. Dat jaar bracht Jean Michel Jarre Oxygène IV op single uit. Dat werd, vooral door de veranderde programmering door die treinkaping, een hit.