Die Happy - Die Happy (1992)

Een lekker ruig en soms behoorlijk up-tempo rock album met bluesinvloeden. De band heeft maar 2 albums gemaakt, voordat ze uit elkaar gingen.

Er is ook nog een live-ep, die heb ik inmiddels toegevoegd.

Die Happy vormde min of meer een voortzetting van (de voor mij onbekende band) Vengeance Rising. Er werd een nieuwe vocalist gevonden in Robyn Basauri, voormalig bandlid van Jaguar. Tot zover de administratie. Het debuut van Die Happy is vrij stevig van aard, ergens tussen hardrock en powermetal in. Veel vaart en riffs all over the place. De eersteling is blij vlagen ook vermoeiend. Basauri is geen slechte zanger maar overschreeuwt zich regelmatig. Er wordt daarnaast flink leentjebuur gespeeld bij andere bands, de riff halverwege Slide Rule lijkt als 2 druppels water op de riff van Of Wolf And Man van Metallica. Desalniettemin bevat de plaat een aantal prima songs, een track als het groovende Painted Truth ligt fijn in het gehoor. Het bluesy en rustige Celebration zorgt voor de nodige afwisseling op het album. Vervolgens komt men met het slepende Melrose, waar de tempowisselingen elkaar om de oren vliegen. De tweede helft van de eersteling is een stuk sterker dan de eerste helft van deze schijf, want afwisselender en de arrangementen geven een aantal nummers wat meer spanning.
Vergelijken is misschien flauw maar om een indicatie te geven, de muziek ligt ergens tussen het steviger werk van Skid Row en een power metal band als Wicked Maraya in. Hoewel de zang eerder overeenkomsten vertoont met de laatste. Een intrigerend plaatje derhalve.