Rodney Crowell - Triage (2021)

Toevallig verschenen er gisteren tegelijkertijd nieuwe albums van drie van mijn favoriete 'oude rotten', namelijk van de zeventigers David Crosby, Jackson Browne en deze Triage van Rodney Crowell.

Altijd fijn, een nieuwe van Rodney. Zo ook deze. Hij heeft in zijn teksten regelmatig de neiging om terug te blikken op zijn leven, met name het trio The Houston Kid, Fate's Right Hand en The Outsider. En met de achterliggende corona-periode is het dus niet vreemd dat hij op dit album reflecteert.

Ook hier is het allemaal niet vernieuwend. Rodney's nummers zijn zeer herkenbaar. Sommige flarden klinken een beetje als iets wat hij vroeger ook al eens gedaan heeft.

Desondanks zijn de nummers van een redelijk hoog niveau, wordt er goed gemusiceerd en klinkt het album heerlijk.

Ik herken het vakwerk, maar het doet me niet zo veel. Er zit te weinig spanning in voor mij. Het zal bij één luisterbeurt blijven denk ik.

Weinig aandacht voor dit album, en ook voor Rodney Crowell in het algemeen. Jammer, de man verdient wat meer waardering.

Oké, hij maakt(e) nooit echt spannende muziek, maar dat is in dit muziekgenre nooit het geval, en ook niet van belang. Maar het vertellen van verhalen wèl, en dat kan Rodney als de beste. En hij is zoals meer oude mannen (en vrouwen) nooit te beroerd om op zijn leven te reflecteren en dat met zijn luisteraars te delen. En ook hierin behoort hij tot de top.

Nee, Rodney kan bij mij een potje breken.