menu

TORRES - Thirstier (2021)

mijn stem
3,58 (25)
25 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Merge

  1. Are You Sleepwalking? (3:00)
  2. Don't Go Puttin Wishes in My Head (4:22)
  3. Constant Tomorrowland (2:40)
  4. Drive Me (3:38)
  5. Big Leap (3:00)
  6. Hug from a Dinosaur (3:18)
  7. Thirstier (4:08)
  8. Kiss the Corners (3:45)
  9. Hand in the Air (3:43)
  10. Keep the Devil Out (4:06)
totale tijdsduur: 35:40
zoeken in:
avatar van Slowgaze
4,0
geplaatst:
Gisteren de aankondiging van een nieuwe Sleater-Kinney, nu een nieuwe Torres: het belooft zowaar een interessant muzikaal jaar te worden. Helaas grenst de hoes, net als die van de vorige, weer aan het afzichtelijke.

avatar van Sunderland
geplaatst:
^^

avatar van coldwarkids
3,0
geplaatst:
Vreselijke hoes maar Don't Go Puttin Wishes In My Head is daarentegen echt geniaal! Ze heeft op dit nummer wat weg van Meg Myers.

avatar van Sunderland
geplaatst:
coldwarkids schreef:
Vreselijke hoes maar ...
Dat zal haar partner leuk vinden die haar portret schilderde...

avatar van MusicFreak
4,0
Dont Go Putting Wishes In My Head is wel mijn favoriet op het moment maar het hele album is goed! Goeie stem heeft ze

avatar van AOVV
3,5
Ook dit is weer een fijne plaat van TORRES, waarop gitaargeweld en (poppy) synths hand in hand lijken te gaan. De zang van Mackenzie Scott is bij momenten bezwerend, en het is moeilijk om favorieten aan te duiden. Gewoon een consistent plaatje, waarbij een St. Vincent bijvoorbeeld regelmatig om de hoek komt loeren.

3,5 sterren

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: TORRES - Thirstier - dekrentenuitdepop.blogspot.com

TORRES - Thirstier
De Amerikaanse muzikante Mackenzie Scott heeft met Thirstier haar vijfde album als TORRES afgeleverd en ook dit album is weer buitengewoon veelzijdig en van een zeer hoog niveau

Ik ben inmiddels al een aantal jaren fan van de muziek van de Amerikaanse muzikante TORRES, die deze week haar vijfde album heeft afgeleverd. Op haar nieuwe album werkt TORRES wederom samen met de Britse producer Rob Ellis, die Thirstier heeft voorzien van een mooi geluid waarin de gitaren domineren, maar ook de synths een belangrijke rol hebben. TORRES laat zich ook dit keer beïnvloeden door 90s indierock, maar vrijwel iedere track op het album heeft ook uitstapjes buiten de gebaande paden. Het levert een album op dat maar eens bewijst dat Mackenzie Scott behoort tot de smaakmakers binnen de indierock van het moment. Thirstier is ook nog eens haar vijfde topalbum op rij.

Thirstier is alweer het vijfde album van TORRES, het alter ego van de Amerikaanse muzikante Mackenzie Scott. Ik was zeer gecharmeerd van de vorige vier albums, waardoor ook album nummer vijf weer onmiddellijk mijn aandacht trok tussen het stapeltje releases van deze week. Dat deed Thirstier overigens niet alleen door de inmiddels opgebouwde reputatie, maar ook door de spuuglelijke hoes. Het gaat echter om de muziek en die is ook op het nieuwe album van TORRES weer uitstekend.

De Amerikaanse muzikante leek een paar jaar geleden nog verzekerd van een glanzende carrière in de muziek, maar haar muziek bleek uiteindelijk toch te eigenzinnig voor een groot publiek. Het Britse 4AD label zette haar na één album alweer aan de kant, maar de wraak van Mackenzie Scott was mierzoet. Met het avontuurlijke en door haar zelf geproduceerde Silver Tongue leverde TORESS begin vorig jaar immers haar beste album tot dat moment af.

Dat de rek er nog niet is laat de Amerikaanse muzikante horen op het deze week verschenen Thirstier. Voor haar vijfde album deed ze weer een beroep op de Britse producer Rob Ellis, die ook haar tweede en derde album produceerde. Rob Ellis is het bekendst van zijn werk met PJ Harvey en dat was een naam die in het verleden nog wel eens op kwam bij beluistering van de muziek van TORRES. Dat is bij beluistering van Thirstier niet anders, al is dat vooral vanwege de enorme veelzijdigheid van het alter ego van Mackenzie Scott.

Thirstier klinkt weer net wat anders dan zijn voorgangers, waardoor het oeuvre van TORESS een spannend oeuvre blijft. Het album opent met redelijk rechttoe rechtaan 90s indierock, maar met een bijna tropisch aandoend intermezzo zet de Amerikaanse muzikante je flink op het verkeerde been. 90s indierock is het belangrijkste bestanddeel van de muziek op Thirstier, maar TORRES komt met grote regelmaat met verrassende wendingen op de proppen. Soms is het voldoende om de gruizige gitaren af te wisselen met synthesizers, maar Mackenzie Scott lijkt dit keer ook geïnspireerd door de wat experimentelere rockmuziek.

Net als op haar vorige albums maakt TORRES muziek die lekker in het gehoor ligt, maar die nergens voor de makkelijkste weg kiest. Thirstier verschiet verrassend vaak van kleur en het verschil tussen de uitersten op het album is groot. Zeker in de songs met vooral ingrediënten uit de 90s indierock valt heel veel te genieten. Het gitaarwerk is in deze songs fantastisch en Mackenzie Scott heeft een stem die moeiteloos om kan slaan van lieflijk naar rauw, wat uitstekend past bij dit genre.

Het valt trouwens op dat TORRES op haar vijfde album nog beter is gaan zingen, wat haar muziek een boost geeft. De met enige regelmaat opduikende flirts met synths, waarvoor ook Portishead’s Adrian Utley is komen opdraven, hadden op voorhand van mij niet gehoeven, maar ze zijn zeer smaakvol en in de meeste gevallen ook zeer functioneel.

Met Thirstier heeft TORESS haar meest veelzijdige album tot dusver gemaakt. Ik ben er nog niet helemaal uit of het ook haar beste album is, maar Thirstier is hier niet ver van verwijderd en groeit ook nog wel even door denk ik. Het is het vijfde uitstekende album van een muzikante die absoluut een breed publiek verdient. Erwin Zijleman

avatar van deric raven
3,5
Met het vorig jaar verschenen Silver Tongue maakt Mackenzie Ruth Scott de beslissing om het opnameproces in eigen handen te nemen. Een gedurfde keuze waarmee ze afscheid neemt van een groot stukje zekerheid. Het levert de op universitair niveau Engelse literatuur afgestudeerde singer-songwriter een prima soloplaat op, maar nu de angel vakkundig is verwijdert wil het niet meer bijten en steken. TORRES, want daar hebben we het hier over, klopt een jaar later weer braaf bij oudgediende Rob Ellis aan.

Deze producer heeft zich in het verleden al ruimschoots als rechterhand van PJ Harvey bewezen, waarmee hij als mede bandlid al samenwerkte in Automatic Dlamini en waar ook John Parish deel van uitmaakt. Niet de minste gasten dus. Rob Ellis voegt een rauw stevig randje aan het geheel toe en roept al eerder ook bij Anna Calvi iets dierlijks op. Hij speelt met de fragiele emoties van deze duistere catwomen die hun nagels in de fluwelen songs zetten. Rob Ellis laat ze tot het uiterste spinnen, miauwen en blazen.

Toch is er wel wat veranderd in de verstandhoudingen tussen Rob Ellis en TORRES. De zangeres speelt een veel sterkere rol in het geluid waar het accent richting de kille dansbare synthpop kant verschoven is. Het blijkt weer eens dat een femme fatale hem uiteindelijk de baas is en die dominantie omzet in zelfverzekerde songs. De vijfde studioplaat Thirstier is bloedzuigend dorstig en op en top vrouwelijk. Nog meer in balans dan het eerder samen opgenomen aardedonkere Sprinter waar Portishead gitarist Adrian Utley ijzingwekkende mysterieuze lijnen aan toevoegt en het een tikkeltje overgeproduceerde zwaar elektronische Three Futures.

TORRES is de passagier in het feministische sensuele Drive Me, waar ze symbolisch plaats neemt achter Thelma & Louise die hun eeuwige vrijheid tegenmoet rijden. Thirstier is het najagen van idealistische dromen, een twijfelende zoektocht naar de liefde, inclusief het toelaten en ook het afstompen. Seksuele spanning tussen twee vrouwen, die na de daad fantasierijk rustig doorkabbelen over de dagelijkse gang van zaken. Girls Talk en Bedtime Stories. Beheerste romantiek en onbedwingbaar verlangen. Ze dwingt Rob Ellis af om zijn comfortzone te verlaten en de driedimensionale diepte in te duiken, de meerdere lagen te verkennen om deze te reproduceren in de gedachtegang van TORRES.

Thirstier schuurt, funkt en verzuipt in een wazig shoegazer moeras. Thirstier gooit tevens de deur open naar het jaren negentig tijdperk van de punkrock en de schoolse indie erotiek. Thirstier flirt publiekelijk in bijzijn van haar partner met trance, dance, hiphop beats en nachtclub extase. Thirstier is de hongerige drang om de lustgevoelens te beantwoorden als deze de lippen bevochtigen. Thirstier is het samenspel van al deze elementen.

Baby, keep me in your fantasies
Baby, keep your hands all over me
The more you look, the more you’ll see
As long as I’m around, I’ll be looking for nerves to hit
The more of you I drink, the thirstier I get
Baby, baby

En die hongerige drang is nog steeds niet gestild.

avatar van henrie9
4,0
Zo, deur ingetrapt met straffe, wiegende opener, 'Are You Sleepwalking'!... Ook zin in een gespierd indierockplaatje? Probeer dus gerust maar Torres aka MacKenzie Scott eens uit. Je ziet ze al op de plaatcover van haar nieuwe 'Thirstier' - uitdagend viriel geschilderd door haar vriendin-partner! - 'n female singer-songwriter prominent in aanslag met haar gitaar. Met duidelijk herwonnen assertiviteit, joie de vivre gaat ze er hier dan ook vol explosief tegenaan. Zowel professioneel als relationeel weer onder dak, ziet ze 't na 'n periode van kop- en hartzorgen weer helemaal zitten, "I swear, from here on out, I'm swimming" klinkt het op 'Don't go putting wishes in my head'. Op haar plaat onderstreept ze 't nu bovendien des te meer met de elektrische snaren en de geweldige hooks, vaak uitlopend in distortion.  Haar catchy zwierende, vaak bombastische  rocksound brengt je bij Garbage, met wie ze nog tourde, maar door haar presence des te meer ook bij vervlogen gitaargrootheid Melissa Auf Der Maur. 'Are You Sleepwalking', 't sprankelende 'Don't Go Puttin Wishes In My Head' , 't grungy 'Hug From a Dinosaur', 'Hand in The Air' en ook de eerst zoetjes ingeleide titeltrack zijn fraai ingekleurde bangers. Om daarbij dan nog 't schurende industrialafsluitingsnummer 'Keep the Devil Out' niet onvermeld te laten. Zeker ook de begeleidende synths en de drumcomputers blijven sterk van de partij als sfeermakers, neem zo maar eens het zenuwachtig stuiterende 'Kiss The Corners'. Ze combineert het allemaai tot één grote passende bevalligheid. Een enkele keer, in 't trieste  poplied 'Big Leap' gaat ze haar idool Brandi Carlile achterna, mooi ingetogen en hemels inzingend, over de grote dodelijke sprong van een geliefde. Dat innemend, veelzijdig stemgeluid van haar, 't vergroot maar h'r meerwaarde. Die gevoelige Torres, met de zon dus weer in haar leven overwint ze coronatijden. Hoe hoog ook de volumeknop, ze bezingt idealistisch vooral 't fijne van geborgen zijn, eerder dan te verliezen in 'n zoveelste negatieve gedachtenstroom. Met 'n dergelijke fascinerend energieke, esthetische act heeft ze ogenblikkelijk je aandacht beet...
The more of you we drink, the thirstier we get, baby!

Gast
geplaatst: vandaag om 00:24 uur

geplaatst: vandaag om 00:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.