Leon Bridges - Gold-Diggers Sound (2021)

De eerste 3 nummers klinken veelbelovend, hier heb ik zin in!

Why dont you touch me beste nummer van 2021

Nah vind je dat werkelijk? Ik ben vooralsnog nog niet heel enthousiast te krijgen voor de tracks die nu te beluisteren zijn. Het is me wat te gezapig allemaal, teveel op de herhaling, meer r&b dan soul. Het is allemaal al eens beter gedaan. Wie weet valt het kwartje toch zodra het hele album er is, maar echt sterk vind ik het vooralsnog niet.

Ook ik vind Why Don't You Touch Me 1 van de beste tracks van het jaar. Maar de hele plaat is genieten. Gold-Diggers Sound heeft een prachtige mellow down-tempo vibe met geen nummer die je echt wilt overslaan. Alleen Steam is wat commercieel maar blijft alsnog binnen het pakkende geluid van het album. Ook de muziekvideo's zijn veel moeite in gestoken. Inmiddels het gouden vinyl binnen, een pareltje. Ooit live gezien op DTRH en Leon zingt live minstens zo goed als op de opname. Deze man staat op 3 uit 3 wat mij betreft met deze als favoriet.

Verworden tot een vreselijk clichematige R&B.

Ik vind het ook jammer dat Leon Bridges de R&B hoek ingeslagen is. Het is zeker niet slecht, maar gewoon niet helemaal aan mij besteed. Ik blijf daarom toch liever zijn debuutplaat opzetten.

De twee slottracks vind ik nog wel aardig, overigens.

Leon Bridges had een debuut waar je U tegen zegt en de aanstekelijke opvolger zocht wel een andere stijl op, maar zonder kwaliteit te verliezen. En nu is daar album nummer 3 waarbij de vooruitgeschoven singles lieten horen dat Bridges wederom naar een andere stijl leek te grijpen. Een stijl die nog wat moderner en nog wat meer R&B is.

Het album opent op een track waar Leon Bridges bijgestaan wordt door Robert Glasper. Een track met een warme sound. Een fijne song wel als is Bridges geen al te groot vocalist waardoor het op dat vlak wat meer diepte mist. Motorbike is daaropvolgend een aanstekelijke song. Lekker ritme en een refrein dat in je hoofd gaat zitten. Leuk nummer. De discobeats van Steam doet een beetje wat tegenwoordig wel meer populair is. Verder een vrij relaxte track. Een echt mispeer is er toch wel met het slappe Why Don’t You Touch Me. Een nummer dat geenszins kan boeien. En ook minder vind ik Magnolias waarop de stem vervormt is. En precies dat is iets wat me altijd tegenstaat. Ik houd er totaal niet van als stemmen vervormt worden. Na een kort intermezzo is er de slowjam Details. Een wat braaf en niet al te verrassend nummer. Sho Nuff is best relaxed, maar ook weer niet al te spannend te noemen. Sweeter is dan juist weer een best lekker nummertje. Gelukkig breng Bridges hier weer wat meer dan wat we hiervoor gehoord hebben. En maak je niet druk op Don’t Worry waar een aanstekelijk dingetje in zit. Jammer dan is dat de afsluiter Blue Messias niet meer dan aardig te noemen is. En daarmee mag wel duidelijk zijn dat de eerste twee platen van Leon Bridges een stuk meer doen dan dit over het algemeen vlakke derde werk.