Caparezza - Exuvia (2021)

De 47-jarige opvallende verschijning Michele Salvemini, ofwel Caparezza (Italiaans voor krullenbol) brengt met Exuvia wederom een eclectische mix van stijlen. Het is alweer zijn tiende album (de eerste twee verschenen onder zijn naam Mikimix).

Als je dit nieuwe album beluistert snap je dat Zappa zijn grootste invloed is. Heel vaak wordt rap of hip-hop als stijl aangegeven, maar daarmee doe je hem toch echt tekort. Sowieso is een rap-flow momenteel heel erg populair in Italiaanse muziek.

Nee, ook nu hoor je weer een bonte toverbal aan stijlen: waarvan rock zeker genoemd moet worden (denk een beetje aan System of a Down, maar dan minder fel, of Mr. Bungle, maar dan wat minder gek). Tevens wat dance invloeden à la The Prodigy zijn herkenbaar. Zelfs funky disco gaat ie niet uit de weg (La Scelta).
Pop isdus zeker terug te horen en ja, hij rapt, maar heel vaak is dat ook een beetje een mengelmoesje tussen zang en rap in.

De typische Italiaans pop wordt subtiel op enkele momenten in de nummers verwerkt. Op El Sendero bijvoorbeeld, waar Mishel Domenssain een rol krijgt en dan zie je zo van die zomerse Italiaanse films voor je. Het zijn dit soort nummers die ervoor zorgen dat het nergens echt uit de bocht vliegt. Toch zijn er genoeg momenten waarop de Italiaanse-pop-liefhebbers niet veel zullen kunnen met dit album.

Exuvia is voor mij een uiterst origineel album, en aangezien ik alleen de voorganger ken blijft Caparezza me dan ook nog lekker verrassen (ik kan me voorstellen dat het Italiaanse publiek zijn stijl onderhand wel kent, wat ze er overigens niet van weerhoudt het te waarderen gezien de hoge scores van zijn albums in de hitlijsten).

Deze zomer staat Italië net als in 2019 voor mij weer centraal als vakantieland (vorig jaar ging mijn Thailand reis om bekende redenen niet door, en dit jaar zag ik dat ook nog niet zitten) en mijn muziekjes sluiten daar heel erg op aan dit jaar: de 2021 releases van Mahmood, Måneskin en Pierdavide Carone staan al in een hoge rotatie-modus en daar mag Caparezza nu gewoon bij. En dan heb ik het nog maar niet over al die wat oudere Italiaanse albums die ik nog steeds koester.

Het enige advies dat ik Caparezza mee zou willen geven: niks mis met wat kortere, en daardoor puntiger albums. Nu vind ik een uur net iets te lang (en die lengte haalt Hij ieder album wel).