Tangerine Dream - Madcap's Flaming Duty (2007)

Een van de aller beste releases in jaren. Edgar die met dit album een soort ode aan Syd Barrett geeft. Een album van TD waarop alle tracks gezongen wordt en hoe. Dit is dus een afwijkende schijf van wat ze ooit gedaan hebben. Waren de drie Dante albums gevuld met vrouwelijke zang en instumentale stukken en geburede het zelfde op Tyger en Cyclone, dan is dit album een echte kraker in hun lange carriere.

Tangerine Dream en zang vele gebruikers van deze site weten dat ik daar bepaald geen fan van ben. Zou ik daar nu milder over zijn omdat het opgedragen is aan Syd Barrett één van de oprichters van Pink Floyd die in 2006 overleed.

De muziek op dit album is daarom ingetogen te noemen. Om de songs van tekst te voorzien is gebruik gemaakt van het werk van verschillende dichters die passen bij het leven wat Syd Barrett heeft geleidt. Het heeft daardoor iets van bij een uitvaart zitten en alles beladen over je heen te laten komen. Zelfs het tikken van deze tekst maakt daarbij te veel geluid.

De zang op dit album is in handen van Chris Hausl. Zijn stem is krachtig en helder en past bijzonder goed op de muziek die voor dit album is gecomponeerd. Het is daardoor behoorlijk stemmingsvol te noemen, waardoor het goed in gehoor ligt. Daarnaast zijn er ook een tal van bijzondere instrumenten te horen die het geheel een mooie sfeer geven. Dit album zit bij mij nog in de groei fase, dus wellicht dat dit album in de toekomst als nog 5 sterren van mij krijgt.

Het gaat niet over het leven dat Syd Barret heeft geleid. Het is teruggrijpen naar de oude tijden waar Sud alleen maar als inspiratie toendertijd voor TD. Je zou moeten bezitten over de Madcap's Promo die Voiceprint heeft uitgebracht en gratis verspreid werd onder de fans, kun je horen uit de mond van Edgar zelf wat het album werkelijk inhoud. Geen uitvaart muziek dus maar een gewoon studio album.

Als ik het nu goed begrijp is dit het beste TD album met vocalen erin, of in ieder geval wel de TD plaat waar het meeste balans inzit tussen vocalen en instrumentatie. Of vergis ik mij nu?

Dit is inderdaad een goed album met vocalen van Tangerine Dream. Dit is mede te danken door de krachtige en heldere stem van Chris Hausl. Dit doet erg passievol aan. Daarnaast is de instrumentatie van behoorlijk niveau. Door al die factoren een album waar vocalen en instrumentatie elkaar prima aanvullen. Voor mij een plaat om midden op de avond te draaien, om een goede sfeer in huis te krijgen.

De beste dat gaat te ver maar ik denk wel een heel goed instapalbum.

Moet je alleen wel de Eastgate uitgave met DVD nemen. Groove heeft die.

De meeste albums van TD kosten rond de 10 euro, maar deze kost 22.99 euro, vind ik toch wel behoorlijk veel geld, maar misschien is hij de moeite toch waard voor die prijs.

Als dit in combinatie is met de dvd is dat de verklaring van de hoge prijs. Ik heb destijds voor enkel de cd een normale prijs betaald. Mijn exemplaar heb ik destijds bij de Bijenkorf in Utrecht gekocht.

Ik heb net even bij Groove op de site gekeken en daar gaat hij voor iets boven de 20 euro weg. En dat is best veel geld om iets uit te proberen.

Die met DVD kost bij Groove 30.99 Eurode losse CD kost bij Groove 19.25 Euro. Als het om de prijs gaat zou ik de CD/DVD combinatie nemen die is dan stukken goedkoper. Die is niet te missen.

Normaal gesproken heb ik het niet zo op dvd, maar na gisteren hiervan de beelden te hebben gezien ben ik wel verplicht dit beeld drastisch bij te stellen. Het is een bijzonder mooie dvd die behoorlijk sfeer vol is. Het lijkt wel of Tangerine Dream bij je in huiskamer staat. Daarnaast laat het mooi zien dat de bandleden ook erg goed met conventionele instrumenten overweg kunnen. Dit alles wordt mooi versterkt doordat de meeste beelden zwart wit zijn wat goed past bij de muziek.

Ik kon hier nou niet echt blij van worden.

TD's meesterwerken zoals Force Majeure en Tangram liggen mij meer aan het hart.

Als je de achtergronden kent bij dit album kan je je beeld misschien bijstellen. Dit is een meesterwerk van TD alleen al als je ziet hoe het in elkaar zit. Ja het is anders dan Force Majeure en Tangram, mzzr naar mijn mening precies wat er gebeurt, muziek verandert.

En nou de Astoria DVD het concert uit London april 2007 er nog bij waar toen stukken van het album live worden uitgevoerd. Een super concert.

Dan probeer ik het nogeens.
Ik heb m nog op de harde schijf ergens

Dat je hier niet blij van kan worden kan ik gezien je voorkeuren wel inkomen. Toch vind ik dat Tangerine Dream met dit album wel lef toont om even een andere weg te bewandelen. Het doet mij wat denken aan componisten als Mozart en Bach die veel instrumentale muziek gecomponeerd hebben, maar ook uitstapjes richting zang hebben gemaakt. Iets waaraan je moet wennen. Het instrumentale werk van Bach geniet bij mij de voorkeur, maar met de jaren ben ik de Matthäus Passion wel meer gaan waarderen. Zo is dat ook met dit album van Tangerine Dream, het heeft bij mij de nodige jaren gekost dit te waarderen. In het begin dacht ik: "Wat moet ik hier mee?" Tot dat daar het moment was dat ik er veel meer nuances in ging horen. De instrumentatie is breder dan de electronica-winkel alleen. En dan de stem van Chris Hausl is erg krachtig zonder overdreven te zijn en daarom prettig on naar de luisteren. Kortom: een heel behoorlijk album, waarin nog steeds iets nieuws in te ontdekken valt.

Oei, dit is even link, Bach uitstapjes naar vocale muziek????????????
Sorry maar daar leefde Bach van.

Wellicht dat ik hier wat ver doorschoot, maar het geeft wel weer hoe ik het vocale werk van Bach ben gaan waarderen. Zo'n zelfde procedure heeft ook voor dit album gegolden. Dit album is niet op een achternamiddag te begrijpen. Het heeft tijd nodig om te rijpen. Veel draaien doe ik dit album niet, maar iedere keer als ik het draai stel ik mij de vraag waarom zit dit niet vaker in de cd-speler? Het is een goed album en de zang staat als een huis. Toch denk ik dat dit komt, omdat sterk het gezegde naar boven komt van schoenmaker blijf bij je leest. Tangerine Dream is voor mij namelijk de groep die vooral bekend staat om haar indringende of zeer afwisselende instrumentale composities. Als daar dan zang bijkomt moet ik daar erg aan wennen. Met andere woorden: dit album bevalt me steeds meer, maar een meesterwerk is het voorlopig niet, maar wie weet?

Waarom zou er op een TD cd niet gezongen mogen worden?

Dit is gewoon een heerlijk album. Voor mij hoeft de schoenmaker zeker niet steeds de zelfde schoenen hoeven maken, afwisseling en dat krijgen we met deze schijf. Geld ook voor de Dante trilogie, Tyger en Cyclone.

Op een album van Tangerine Dream mag best zang, mits dat goed gedaan is. Albums als Tyger en Cyclone bekoren mij niet. Maar de Dante trilogie en Madcap's Flaming Duty zijn erg goed te noemen. Vooral de stem van Christian Hausl is erg goed gekozen op dit album. Een mooie krachtige heldere stem die de poëtische teksten goed brengt. Het mag dus wel voor mij. Alleen moet het aan wat voorwaarden voldoen en iets wezenlijks toevoegen. Dat zijn de eisen die ik stel en bij een band die vooral instrumentaal werk brengt ben ik daar wat kritischer in. Het is dus niet zo dat ik honderd procent tegen ben.

Ik heb de enkele cd versie afgelopen weekend in seal voor de flinke som van 1 euro (!) aangekocht op de cd beurs te Utrecht.

daar heb ik zeker geen spijt van, een erg mooi album met inderdaad vocalen. Ik kon het album niet dus ik keek er eerst van op maar het past perfect met de electronische muziek. Ik denk dat de liefhebbers van donkere synthesizer muziek (Wolfsheim en rustige Depeche Mode bv.) dit ook wel kunnen waarderen.

Tja dan heb je die in het groene doosje, door voiceprint voor Eastgate op de markt gebracht en die hebben alles in de uitverkoop gegooit. Geen binding meer met het label van Edgar.

klopt, maar ja voor 1 euro laten we dat natuurlijk niet liggen

Zelfs voor 50 eurocent is dit album nog goud waard

Dit is duidelijk het minste album dati k tot nu toe van Tangerine Dream heb gehoord. Dat komt vooral door de zang. Ik ben duidelijk geen fan van de zang van Christian Hausl. Daarnaast vind ik de liedjes zelf ook niet erg goed, een beetje saai, het raakt me totaal niet. Dan is de productie, gelukkig, nog wel erg goed, hoewel voor Tangerine Dream begrippen zeker niet super, wat mij betreft. Het komt natuurlijk ook omdat de productie wat naar de achtergrond wordt gedrongen door de zang, een enkele keer dat de productie écht tot de voorgrond treedt, zoals in One Hour of Madness (het duidelijke hoogtepunt wat mij betreft) bijvoorbeeld duidelijk gebeurt, vind ik het zeer genietbaar, maar over de gehele linie raakt het me niet en vind ik het vrij saai. Het is best goed luisterbaar, daarom ook wel een voldoende, mede ook door de productie die toch best goed is, maar over het algemeen een weinig memorabele plaat in mijn ogen.