Pink Turns Blue - Meta (1988)

Wat een meesterlijk en machtig mooi album. De hele The Cure-sfeer gooit zich als een zwart laken over deze meesterlijke rock zoals alleen Duitsers en Engelsen kunnen maken. Grauw, bijna troosteloos, maar toch vol met passie. Al na 5 nummers was ik verkocht en kon de plaat niet op voor mij. Meesterlijk Elke noot is met gevoel gespeeld en juist dat eentonige brengt het alom bekende gevoel waar bands als Joy Division en The Cure groot mee zijn geworden. Bravo!

Meta van Pink Turns Blue is een pure, rauwe parel uit de jaren ’80. Waar bands als The Cure vaak richting de mainstream trokken, blijft dit album trouw aan de donkere, introspectieve essentie van post-punk en darkwave. De hypnotische baslijnen, sfeervolle synths en emotioneel beladen vocalen creëren een melancholieke sfeer die direct binnenkomt. Tracks als "Walking on Both Sides" en "Your Master Is Calling" stralen een oprechtheid uit die het genre overstijgt.

Zonder concessies levert Pink Turns Blue hier een tijdloos meesterwerk af – eerlijker, rauwer en intenser dan veel van hun bekendere tijdgenoten. Voor wie de kern van de jaren ’80 wil voelen, is Meta onmisbaar. Een absolute klassieker.

Walking on both sides is van het debuut, dat juist een flink stuk toegankelijker en ‘poppier’ is dan deze, voor mij verrassend zeer sterke, opvolger. Dan komen YMIC en Touch the skies nog een beetje in de buurt van het eerste album.

Over het algemeen is dit een zeer gruizige, zware en idd consessieloze plaat. Prachtig. 4 sterren, en misschien ooit meer.