Burning Witch - Crippled Lucifer (1998)

Deze oude band van Stephen O' Malley (Sunn O))), Khanate) kan wat mij betreft gezien worden als een voorloper van Khanate. De vocalist van dit clubje vertoont veel overeenkomst met Alain Dubin van Khanate.
Burning Witch is al behoorlijk traag en ziek, maar links en rechts is nog wel ruimte voor melodie en cleane zang. Dat geeft het geheel een wat Sabbathiaanse sfeer zo nu en dan.
Eigenlijk is Crippled Lucifer een verzameling van allerlei opnamen van de band. In 2008 kwam nog een opgepoetste versie op de markt met alle daadwerkelijke opnamen die de band ooit maakte.

Ik ben voor de grap tijdens het tweede nummer eens op de weegschaal gaan staan en als het nummer aankomt bij 7 minuut 30 weeg ik opeens 2 kilo zwaarder, twee kilo aan kippevel!!!
Wat een plaat!!!!!

Ik maak er 5 ***** van omdat ik mezelf aan het einde van '''Sea hag'' kronkelend, zwetend, bloedend, huilend en met het schuim op de bek terug vond onder de keuken tafel.
Het gaat maar door en door totdat je als luisteraar gewoon geen raad meer met je zelf weet, ik had verdomme de losse plukken haar in mijn handen zitten.
Heerlijk als muziek dat met je kan doen.
Goddomme wat een album!!!

Je hebt de juiste kerstsfeer te pakken gekregen. Ik krijg direct de behoefte om dit ook weer eens een rondje te laten draaien.

Zet de verbanddoos maar binnen handbereik broeder.

Pijnlijk goed plaat! Nihilistisch en zwart als teer. Log en tergend traag blijven de nummers de psyche geselen. De zanger schreeuwt, krijst en spuugt zijn teksten in je gezicht. Laaggestemde gitaren slepen zich voort, begeleidt (of is dit met 'ij'?) door trage maar effectieve drums.
Vijf van de nummers klokken boven de 8 min af.

Als ik het goed begrijp zou dit een compilatie zijn van al hun studiomateriaal.
Ik wil bij deze Southern Lord nog eens bedanken voor deze essentiële heruitgave (naast een rits andere goede heruitgaves van dit label).

Als je deze geweldige heruitgave hebt, heb je alles, maar dan ook alles wat de band ooit op plaat kwakte, in huis.

Southern lord heeft er ook een prachtige verzamel box van uitgeven met 4 lp's(hier staat niet alles op) en een prachtige lo-fi geschoten video van live optredens. Zoals Essence al prachtig zet nihilistisch en zwart als de tering, mooie voor studie voor khanata waar het nog zwarter en nihilistischer werdt. Deze plaat heeft trouwens niet alles 3 uit 4 tracks van Rift.Canyon.Dreams en heel de towers lp op het legendarische slap a ham en geproduceerd door Steve Albini. Later is er een versie uit gekomen met de split-tracks en de rift track die nog miste.

Hoe heb je het voor elkaar gekregen om zo toegetakeld te worden door deze muziek?