Mega Bog - Life, and Another (2021)

Alhoewel ik al ruim dertien jaar niet meer werk, heb ik waarschijnlijk nog steeds behoorlijk last van beroepsdeformatie, want mega bog associeerde ik meteen met een grote hoeveelheid verlopen geld. In mijn hoedanigheid als (balie)kassier had ik in het verleden bij de Nederlandsche Bank namelijk geregeld te maken met buiten omloop gestelde bankbiljetten (bog). Zo’n twaalf jaar geleden nam Erin Birgy de artiestennaam Mega Bog aan. Life, and Another is intussen haar vijfde album en het tweede voor Paradise of Bachelors. Tegenwoordig is Birgy woonachtig in New Mexico. Zoals altijd zoekt ze volop het experiment. Opener Flower heeft de zwoele sfeer van Braziliaanse muziek. De reeds vrijgegeven single Station to Station (nee, geen cover van het bekende Bowie nummer) is vooral vocaal gezien erg fraai. Vervolgens is Weight of the Earth, on Paper een heerlijk uptempo nummer, met de nodige jazzinvloeden. Swingend, stuwend en groovy, inclusief de lekkere sax van Alex Liebman, is Crumb Back. Het titelnummer associeerde ik meteen met de Franse groep Kira Neris. Met andere woorden Life, and Another schiet alle kanten uit. Birgy is een artieste, die zich niet door genres wil laten beperken, altijd op zoek naar volledige muzikale vrijheid. De referenties in het persbericht zijn dan ook talrijk : oa Laurie Anderson, Kate Bush, Slapp Happy, Bridget St John, David Bowie, Cate Le Bon, Aldous Harding, Yoko Ono, Hand Habits, Nico tot aan de filmmuziek van Wim Wenders. Ook deze keer kreeg ze onder andere hulp van James Krivchenia, Meg Duffy en Andrew Dorset van Lake. Ondanks Birgy’s experimenteerdrift denk ik dat het avontuurlijke Life, and Another veel muziekliefhebbers zal gaan aanspreken.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mega Bog - Life, And Another - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mega Bog - Life, And Another
Mega Bog maakt het je op Life, And Another zeker niet makkelijk, maar op een gegeven moment valt alles op zijn plek en ontvouwt zicht een wonderschoon en fascinerend muzikaal landschap

Ik heb het eerder geprobeerd met de muziek van Mega Bog, maar steeds klikte het onvoldoende. Dat leek dit keer niet anders, maar Life, And Another is een album dat langzaam maar zeker onder de huid kruipt en zich ontwikkelt van een album dat misschien wel wat teveel kanten op schiet tot een bescheiden meesterwerk. Voor deze transformatie heeft het album van Mega Bog veel tijd nodig, wat energie kost, maar alle energie die je in dit album steekt betaalt zich dubbel terug. Wat het ene moment van de hak op de tak springt vloeit het volgende moment organisch in elkaar over en wat op het ene moment net mis lijkt is het volgende moment een schot in de roos. Wat een fascinerend album.

Het is Mega Bog met haar vorige drie albums niet gelukt om me te overtuigen van haar kwaliteiten. Het zijn albums die stuk voor stuk werden onthaald met superlatieven, waardoor ik het meerdere keren heb geprobeerd met de muziek van Mega Bog, maar het bleef me keer op keer wat te wisselvallig.

Mega Bog is overigens het alter ego van de uit Seattle, Washington, afkomstige singer-songwriter en multi-instrumentalist Erin Birgy en deze week verscheen het vierde officiële album van haar hand (Erin Birgy maakte er naar verluidt ook nog twee in eigen beheer). De vorige albums van de Amerikaanse muzikante schoten alle kanten op en dat is op haar vierde album niet anders.

Life, And Another werd opgenomen in een aantal studio’s, met meerdere gastmuzikanten en met Big Thief’s James Krivchenia als co-producer. Erin Birgy is volgens mij in de Verenigde Staten gebleven voor haar nieuwe album, maar de openingstrack neemt je mee naar de Copacobana, waar zwoele bossanova klanken klinken. Het voegt weer veen nieuwe dimensie toe aan het geluid van Mega Bog en in de tweede track komt er direct weer een bij.

In deze tweede track klinkt Erin Birgy afwisselend als een volgende muze van Serge Gainsbourg in de jaren 70 of als het net wat vrolijkere zusje van Nico. Life, And Another stopt hierna zeker niet met het van de hak op de tak springen, al worden de volgende tracks op het album gedomineerd door jazzy klanken.

Het is echter zeker geen standaard jazz die Mega Bog maakt, want een uitstapje richting pop, rock of psychedelica is nooit ver weg en verder is Erin Birgy met haar op het eerste gehoor wat onvaste en expressieve zang zeker geen standaard jazzzangeres, ook al doen de ritmesectie en de saxofonist nog zo hun best om haar in het keurslijf van het genre te duwen.

Mega Bog keert vaker terug naar wat Frans aandoende pop, waar overigens geen woord Frans aan te pas komt, en met verdere uitstapjes richting onder andere chamber pop en folk, maar Life, And Another is geen moment vast te pinnen.

Ik moet direct toegeven dat ik mijn op de drie vorige albums van Mega Bog gebaseerde mening over haar muziek na eerste beluistering van haar nieuwe album niet per se wilde wijzigen. De muziek van Mega Bog is nog altijd ongrijpbaar, maar dit keer is het wat mij betreft muziek die tijd vraagt.

Zeker wanneer de Amerikaanse muzikante kiest voor wat dromerige klanken en atmosferische soundscapes betovert de muziek van Mega Bog makkelijker dan in het verleden en wanneer je wat vaker luistert naar het album valt er steeds meer op zijn plek. Lichte kost is Life, And Another zeker niet, al is het ook niet zo makkelijk om uit te leggen wat er nu precies minder toegankelijk is aan de muziek van het project van Erin Birgy.

Het is knap hoe makkelijk Mega Bog schakelt tussen zeer uiteenlopende genres en bijna onverenigbare invloeden combineert in haar muziek, die ook nog eens klinkt als een op hol geslagen tijdmachine. Bij de eerste keer horen vond ik het niks, maar nu, vele luisterbeurten verder, is bijna alles dat Erin Birgy en haar medemuzikanten doen op Life, And Another raak. Zeker bij beluistering met de koptelefoon openbaart zich een fascinerend muzikaal landschap, waarin je maar nieuwe dingen blijft horen en betovering nooit ver weg is. Bijzonder. Erwin Zijleman

Lura: je gaat af op referenties uit een persbericht. Misschien zit de lezer juist te wachten wat jij zelf vind wat de referenties zijn. Persberichten zijn altijd mooie praatjes van de platenmaatschappijen. Jouw visie dus

Deze lezer was al bekend met Dolphine en ziet hier het probleem niet zo. Immers, de herkomst van al die opgesomde referenties wordt netjes vermeld en bovendien wordt er een eigen associatie toegevoegd.

Wij krijgen inderdaad vaak een soort van persbericht erbij, vanuit de promotor, platenlabel of soms van de artiest zelf. Het is aan de journalist zelf wat hij verder met deze informatie doet. De een gebruikt dit als basis, de ander juist niet.

De soberheid waarin Erin Birgy vertoefde tijdens het schrijfproces van Life, and Another vormt het illustratieve decor voor haar zomerse songs welke nu sterk doordrenkt zijn van een flinke dosis aan gekruide Mexicaanse pittigheid en een vleugje ophitsende romantiek. Reken er maar op dat de dagen die ze in een afgelegen hutje aan de rand van Rio Grande niet alleen gevuld zijn met overuren aan werkschema’s. De afzondering met haar partner, de van Big Thief bekende percussionist James Krivchenia levert uiteraard de nodige broeierige gepassioneerde nachten op. Ook keyboardspeler Zach Burba waar het liefdespaar mee samen speelt in Iji en gitarist Meg Duffy van Hand Habits zijn weer van de partij. Kortom, het stabiele fundament van voorganger Dolphine is aanwezig, waardoor het meer dan logisch is dat de vijfde plaat van Mega Bog aardig voortborduurt op haar voorganger.

Flower is het verleidende liefdesspel tussen Erin Birgy en James Krivchenia. Twee muzikanten die elkaar ophitsen en waarbij Zach Burba en Meg Duffy de rol van stille getuigen volledig uitspelen. De kern van Life, and Another, levens die samensmelten om tot een ultieme vorm van genotsbeleving te komen. Het afgedwongen afscheid om daarna het verlangen naar elkaar sterker op te eisen. De kilheid van het opofferen van de eenzaamheid om vervolgens te verdrinken in Weight of the Earth, on Paper. Het klinkt allemaal zo cliché, maar Life, and Another is een goed uitgewerkte liefdesverhaal, verpakt in Zuid-Amerikaanse jazz en exotische zonnige bastaardstromingen. Vluchtig, ophitsend en broeierig. Een crime passionel, waarbij er openlijk geflirt wordt met andere instrumenten en stemmingen. Het mysterie van de onnavolgbare teksten, het vleugje sensuele Americana in Maybe You Died, en de filmische Hollywood warmte in het smerige door Meg Duffy uitgespeelde Ameleon.

Toch geeft het Amerikaanse Life, and Another vooral de integratie met het Europese erfgoed weer. De sensualiteit van Station To Station met het zwart-witte jaren tachtig randje. Verslaafd aan de liefde, verslaafd aan het uitdagen. Het heeft een heerlijk soulclubsfeertje waarmee je teruggaat naar die Londense live dansavonden, waar een bijbeunende studerende saxofonist zich bij het spelende podiumgezelschap voegt. Improviseren en incasseren. Rokerig en zwetend van het in extase raken van de talloze voortvluchtende klanken die zich vastkleven aan de nicotinewolken in de Polaroidbruine ruimte. De opleving van een smeltkroes aan culturen in een metropool welke zich staande houdt in een wankele wereld. De verbintenis in de nachtelijke uren, ver weg van alle ellende.

Die triestheid openbaart zich wel in de instrumentale stukken. Darmok, Adorable en Bull of Heaven gaan van dromerig zweverig ontwakend in het ochtendlicht naar het zware vroeg invallende avondduister toe. Heel eventjes is daar de binding met de harmonieuze in verval geraakte wereld die de gemeenschappelijke vriendelijkheid opoffert voor het noodgedwongen egocentrische individualisme. De toch al stroeve overgang naar het mierzoete Obsidian Lizard roept de nodige verbazing op, al zijn we die alweer snel vergeten als Before a Black Tea zich aankondigt waar bijtende punk hand in hand gaat met geschoolde new wave en sixties psychedelica. Het zijn dit soort wendingen die van Life, and Another een spannende boeiende plaat maken.

Mega Bog - Life, and Another | Rock | Written in Music - writteninmusic.com