26 jaar na dato komen de heren terug met dit vehikel. En het is geen earpleaser geworden. Er zijn wederom wat hip hop invloeden, hier en daar wat funky ritmes en zelfs aan een 'scratcher' is gedacht. Het is nostalgie ten top en daar is niks mee. Echter de composities klinken bleek, of worden voorzien van 'pratende' passages' zoals in I Am Charlie, dodelijk saai. Zanger Holderby heeft ook niet de voordracht om de songs naar een hoger niveau te tillen. Nu heeft Mordred mij nooit weten te overtuigen - de compositorische kwaliteiten van de heren schoten naar mijn mening te kort - en zit ik mij af te vragen wie hier op zit te wachten. Destijds nog wel inventief en bij vlagen vernieuwend, nu zit ik te luisteren naar een hele slechte herhalingsoefening. Ooit een van de vaandeldragers - hoewel rommelend in de marge - van de kruisbestuivingen die vanaf eind jaren 80 plaatsvonden in het metallandschap, tegenwoordig voegt de band echt niks toe aan het geheel. Er zijn al veel reünies geweest met wisselend resultaat, dit is echter een armoedig weerzien.