Peter Green - In the Skies (1979)

proud pinto , lekker gitaar nummer .

Weinig recensies, mooie plaat van de mede oprichter van Fleetwood Mac, die in 1970 de groep verlaten heeft.

Staan een paar prachtige juweeltjes op en geen slechtnummer.

de oervader van Fleetwood mac die de weg begin jaren 70 compleet verloor en als een exentriek zonderling zichzelf compleet terugtrok uit het openbaar leven. Beetje hetzelfde als wat met Syd Barret gebeurde in dezelfde periode.

Plots was daar een plaat van hem, en lang niet slecht, ergens de echo van FM uit ZIJN periode nog te horen. En gitaar spelen kon hij nog steeds. Zo snel als hij er weer was, was hij ook weer verdwenen. Misschien was het leuk geweest als hij op Tusk van FM meespeelde, een plaat die in dezelfde periode verscheen.

Green kwam hier terug nadat psychische problemen hem het werken jarenlang onmogelijk hadden gemaakt.

Afgaande op deze plaat leek hij hier een stuk beter in zijn vel te zitten, wat voor hem goed was, maar voor de plaat niet. Het is een wat tamme, weinig spannende plaat. Smaakvol en subtiel gitaarspel van Green, maar met een eentonige, voortkabbelende begeleidingspartij. Door het gebrek aan afwisseling vervelen de nummers snel. 'Slabo Day' bijv., 5 minuten lang exact hetzelfde riffje, en dat is geen unicum op In the Skies.... Als Snowy White en Peter Bardens meespelen moet je toch tot betere composities kunnen komen.

Rond 1985 hield Green het weer voor gezien, om eind jaren 90 weer terug te keren. Helaas heeft hij de belofte nooit helemaal waar kunnen maken.

@ devel-hunt:
Hij heeft trouwens meegespeeld op 'Brown Eyes' van Tusk.

Een tamme, weinig spannende plaat. Maar het hoeft ook niet altijd spannend te zijn. Lekker relaxed mag ook. Dit is een soort Zen plaat. Oemmmmmmmm.

Dit album bevalt me wel. Bluesy, maar geen pure en zwaar op de maag liggende blues. Het titelnummer behoort tot het beste van het werk, samen met de drie instrumentals. Aangenaam plaatje. 3.5 sterren

Opvallend veel albums van Peter Green ontbreken op Musicmeter:
- Little Dreamer (1981)
- White Sky (1982)
- Kolors (1983)
Het blijft me verbazen hoe hoog mensen met de man oplopen met zijn werk in Fleetwood Mac, maar hem helemaal de rug toekeren als hij solo speelt.

Intussen zijn de albums uit 1981, 1982 en 1983 toegevoegd, waarvoor dank.
Waardering wordt opgetrokken tot 4 sterren. Ere wie ere toekomt. Heel sfeervol album, een groeidiamantje.

Kan zo'n nummer als Slabo Day juist wel waarderen. Juist vanwege dat repenterende riffje. Heerlijk kabbelend nummer dat mooi werkt met die solerende gitaar er tussen door.

Hopelijk krijgt de man nu wat meer erkenning voor zijn soloalbums.

Daar heeft hij alleen nu niets meer aan

Dat klopt. Ik heb gewoon nooit begrepen waarom zo weinigen aandacht schenken aan zijn solocarrière, terwijl ze hem ophemelen voor zijn korte periode in Fleetwood Mac.

Black magic woman, Albatross, the Green Manalishi, Oh well. Green schudde ze die dagen zomaar uit zijn mouw. Zulke prachtige muziek heeft hij later niet weer gemaakt. Daarvoor had hij met John Mayall's Bluesbreakers ook uitstekende LP gemaakt, A hard road. Na 1969 werd het een heel harde weg, die Green noodgedwongen moest bewandelen vanwege zijn mentale ziekte.

Meningen mogen verschillen. De nummers die hierboven genoemd worden (en het wondermooie 'Man of the World' wordt nog vergeten), zijn natuurlijk meesterwerkjes, maar ik ben toch blij dat ik zijn soloalbums en albums met The Splinter Group ken.
Ik vergelijk het met David Bowie: in de jaren 70 absolute heerser, maar wat erna kwam, is toch zeker de moeite waard. Peter Green in de jaren 60: absolute heerser, maar erna nog steeds goed. Alleen staat die ene hier op nummer 4 in de top 250 en de ander wordt niet eens vermeld.
Om nog maar eens de onzin van zo'n toplijst aan te kaarten ...

Laat op de avond, mijn laatste vakantiedag dus mooi moment om de onlangs gekocht vinyl remaster van dit album eens op te zetten.

En dan wordt ik weer getroffen door de heerlijke relaxte sfeer van dit album. En dat subtiele gitaarwerk is natuurlijk om te smullen.

Plaatje dus om laat op de avond op te zetten. Drankje erbij en laat je omarmen door de muziek.

Voor mij is dit het beste van het solowerk van Peter Green.
Een relaxt, met af en toe een bluesy ondertoon album.

Had eerlijk gezegd niet verwacht dat dit album en Peter Green zo weinig aandacht krijgt op deze site.

Slabo Day werd indertijd veel gedraaid op Radio Caroline. Mooie tijd was dat.