Skepticism - Companion (2021)

Ok, blijkbaar is Skepticism één van de pioniers van het funeral doom-genre in de jaren ‘90. Ik wist toen waarschijnlijk niet eens van het bestaan van het genre . My Dying Bride was vermoedelijk het langzaamste in mijn collectie. Dat is inmiddels wel anders. Albums van o.a. Bell Witch, Ahab, Shape Of Despair en Esoteric verrijken mijn platenkast. En nu dus ook deze LP van Skepticism.

Wat een bruut album is dit! De zware gitaren, de plechtige synths en logge drumpartijen denderen als een stoomwals door mijn speakers. En daarover dan de allesverzengende grunt van Matti. Op Calla en Passage, de nummers die respectievelijk kant A en B openen, gaat het tempo iets omhoog (relatief dan), maar verder sleept het album tergend langzaam voort. Het is prachtig om te horen hoe de band de ogenschijnlijk eenvoudige herhalende patronen interessant te houden door continu accenten te verleggen en de arrangementen te verrijken met breed uitwaaierende synthpartijen, piano en akoestische gitaren.