Eilen Jewell - Letters from Sinners & Strangers (2007)

Als je van authentieke zompige blues-country-folk houdt, met een heerlijke lijzige warme stem die je onderdompelt in een warm bad, als je lekker bier aan het weg tikken bent tijdens het mijmeren over de liefde en de onvermijdelijke pijn in je prille leven, dan moet je dit album eens luisteren....

Ik ben al "wat" ouder, maar vindt het ook heerlijke muziek! Vooral live geweldig.

Een heerlijk album, dat naar vroeger (invloed van folkmuziek?) klinkt, en toch geen gedateerde indruk maakt. Haar stem is inderdaad soms een beetje lijzig, maar dat is dan ook een van de weinige minpunten voor mij. Prachtige liedjes staan er op dit album,waaronder drie goed gekozen covers (van Eric Andersen, Charlie Rich en Bob Dylan). Maar wat dit album voor mij vooral zo aantrekkelijk maakt, dat zijn de fantastische musici en hun meeslepende spel. Speciale vermelding verdient Daniel Kellar (viool op bijna alle tracks) en Alec Spiegelman, die klarinet speelt op High Shelf Booze. Een album dat ik nog heel vaak zal beluisteren.

Mooie rootsplaat van zangeres Eilen Jewell. "Letters from Sinners & Strangers" is een mix van bluegrass, country, blues en americana. De stem van Eilen Jewell zou je als klagend kunnen bestempelen, maar er is geen moment dat ik me daaraan erger op "Letters from Sinners & Strangers". Sterker nog, Jewell hanteert mooie melodieuze zanglijnen en haar stemgeluid draagt bij aan de sfeer van de liedjes. De onderwerpen van de liedjes zijn nou niet bepaald vrolijk, maar het wordt nergens depressief. Eilen Jewell brengt haar levenservaringen vol overgave en het geheel wordt ondersteund door een traditioneel palet aan instrumenten. Het gitaarwerk vind ik ook om van te smullen. Op de opvolger van deze plaat, "Sea of Tears", hanteert Jerry Miller de gitaar. Of dat op "Letters from Sinners & Strangers" ook het geval is weet ik niet zeker, maar gezien de stijl zou het me niet verbazen. De gitarist kiest met name de dikke snaren op zijn gitaar en dat zorgt voor donkere en dreigende tonen die perfect passen in het geval van deze plaat. "Letters from Sinners & Strangers" is mijn eerste kennismaking met Eilen Jewell, maar zeker niet mijn laatste. Prachtplaat!

Volgens mij vergeet je gitarist Jerry Miller te vermelden. Buitengewoon vaardig gitarist. Die in dienst van het liedje speelt. Maar live toont hij af en toe zijn geweldige vakmanschap in een puntige solo. Haar albums Sea of tears en Queen of the minor queen, zijn naar mijn bescheiden mening toch nog een stuk beter.

@ Lura: Ja sorry, je hebt gelijk te vermelden dat ik Jerry Miller vergeten ben. Maar dat komt doordat dit een erg goed album is, waarop je niet snel uitgeluisterd raakt. Het is meeslepend en er is zo veel moois op te horen, dat ik als het ware wordt meegezogen en niet alle details meer hoor.
Inderdaad meesterlijke gitaarpartijen van Jerry Miller. Ik heb het album gelijk na het lezen van je bericht weer eens opgezet en kan niet anders dan verhogen naar 4,5. Sea of Tears heb ik al een jaar in huis, maar nog nooit beluisterd. Dat wordt mijn volgende stop. Komt overigens doordat ik bij dit album ben blijven steken.

Sea of tears ga je volgens mij wel bevallen, Heartofsoul, afsluiter Codeïne arms van dat album bezorgt mij bij iedere beluistering weer kippenvel. Eilen Jewell vertelde overigens een keer bij een optreden enigszins verbaasd te zijn hoe populair dit liedje is.
Jerry Miller heeft dit jaar trouwens zijn debuutalbum uitgebracht, op zijn 69ste of 70ste!

En dat debuutalbum van Jerry Miller, "New Road Under My Wheels", is er eentje om van te smullen

Jerry Miller - New Road Under My Wheels (2013)

Dit was het bijna afgelopen jaar één van mijn meest gedraaide albums en het is tot nader order waarschijnlijk mijn favoriete Eilen Jewell cd (hoewel ik daar aan moet toevoegen dat ik de allereerste twee albums niet heb gehoord). Dat komt - ik zeg het mijzelf maar na - doordat ik val voor de fantastische musici. Die western swing sfeer bevalt mij zeer. Zoals het openingsnummer inzet met die geweldige fiddle (Daniel Keller)! Het grijpt onmiddellijk mijn aandacht en het laat me niet meer los. Maar de andere 3 albums zijn ook niet misselijk natuurlijk.

Van Lura heb ik begrepen, dat er in 2014 een nieuw album van Eilen (ik noem haar maar bij de voornaam, want ze is a.h.w. kind aan huis bij mij geworden) uitkomt? Daar ben ik dus nu al benieuwd naar.

Van hun hobbyproject The sacred shakers is nu een live-album uit, hier te beluisteren : The Sacred Shakers Live | Signature Sounds Recording Inc. - shop.signaturesounds.com

Alle albums van Eilen Jewell vind ik fantastisch (ook het zojuist verschenen Sundown Over Ghost Town), maar dit blijft waarschijnlijk mijn favoriet. Blijf maar luisteren en luisteren... Laatste puntje erbij.

Vreemd dat dit album als "Letter TO sinners & strangers" op Spotify staat. Foutje, bedankt.

Eilen Jewell, geboren in Boise (Idaho) komt met haar tweede plaat 'letters from sinners & strangers'. Ze laat zich bij deze (country) plaat inspireren door het verleden, beelden uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw met ook vleugjes jaren 50 zijn hoorbaar.
Zelden klonken nieuwe nummers zo oud en doorleefd tot in de perfectie als die op deze plaat van Eilen Jewells.
De muziek meandert zachtjes van country naar jazz naar blues en folk, terwijl ze zingt met zelfvertrouwen waarschijnlijk gevoed uit de groeiende folkscene in de omgeving van Boston, waar ze heen is gegaan. Haar stem is meer expressief dan dwingend, meer gepassioneerd dan technisch.

Eilen Jewell heeft veel in haar mars : met een kleine band (gitaar, drums, klarinet, contrabas, viool) fladdert ze tussen countryjazz en blues. Dat betekent dat sommigen recensenten haar ergens tussen een meer opgewekte Gillian Welch en een gepolijste, blanke Bessie Smith plaatsen.

Maar wat vooral opvalt zijn de teksten. Dolly Parton bezingt een zekere Jolene, die er met haar man van doorgaat, maar Eilen verslijt in 12 songs minstens 30 kerels. En dat voor een country-zangeres...
Veel nummers heeft Eilen zelf geschreven. Maar er staat ook een cover van Bob Dylan (Walking down the line), Charlie Rich (thansk a lot), Eric Anderson (Dusty Boxoar Wall) op de plaat, verder nog een traditional en een lied geïnspireerd op een tekst van Martin Luther King Jr. (How Long)

Al met al een verrassende plaat van een verrassende artiest. Bij de opvolger gaat het muzikale roer wel wat om en komt er ook rock bij kijken en zijn de jaren 60 en the British Invasion inspiratiebronnen.