menu

HOWRAH - Bliss (2021)

mijn stem
3,94 (8)
8 stemmen

Nederland
Rock
Label: Subroutine

  1. A Steady Beat of Lies (4:29)
  2. Crossed Wire Worries (3:51)
  3. Noname (3:19)
  4. A Made Up Sound (5:49)
  5. Destroyer (4:29)
  6. A Naive Lust for Life (3:42)
  7. Find a Voice (3:28)
  8. Losing Our Edge (4:53)
  9. Mistakes Were Made... (2:55)
  10. Sacred Noise (3:33)
  11. Pool (4:04)
totale tijdsduur: 44:32
zoeken in:
avatar van WoNa
3,5
geplaatst:
Dit is een album dat in mijn geval wat zonneschijn nodig had om in de smaak te gaan vallen. In het donkere, natte en frisse voorjaar viel het in ieder geval niet goed. Vanaf het moment dat de zon eindelijk mee kon gaan doen, werd steeds meer duidelijk hoe goed HOWRAH het licht en de duisternis weten te vangen op de tweede plaat, Bliss.

De stem van Cees van Appeldoorn heeft een klank die nu eenmaal gemaakt is voor de postpunk van 1979-82. Hij is nog geen Ian Curtis, maar komt een heel eind. Dat zet de toon voor de muziek die HOWRAH maakt. Ik kwam daar tot voor kort gewoon niet voorbij geluisterd. Sinds dat wel lukt hoor ik hoe in de muziek heel succesvol verschillende sferen worden gevangen, die Bliss letterlijk in het licht zetten. De helderheid van de productie, niet iets wat gewoon was in postpunkkringen destijds, maakt dat alle muziekonderdelen goed te onderscheiden zijn en dat er ruimte lijkt te zitten tussen de instrumenten.

Juist dit maakt van Bliss een prettig gevarieerde plaat, die, net als de rododendrons met de komst van de zon twee weken geleden, eindelijk openbarstte. Zo is het toch nog goed gekomen tussen Bliss en mij, hetgeen op basis van de eerste plaat toch in de lijn der verwachtingen lag.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

4,0
geplaatst:
Echt een typische groeiplaat die wat minder makkelijk beklijft dan de briljante voorganger; self - serving strategies. De euforische climaxen ontbreken en het tempo ligt een stuk lager op Bliss. Pas na verschillende luisterbeurten ontvouwt het album zich en openbaart zich de hoge kwaliteit van het songmateriaal. Prachtige gitaarplaat van internationale allure.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: HOWRAH - Bliss - dekrentenuitdepop.blogspot.com

HOWRAH - Bliss
De Amsterdamse band HOWRAH levert een album af dat je eigenlijk niet verwacht in de zomer, maar wat is dit jaarlijstjeswaardige album mooi en indrukwekkend en de rek is er nog lang niet uit

Na een geweldig debuut komt de Nederlandse band HOWRAH deze week met het altijd moeilijke tweede album op de proppen. Ook voor de luisteraar is het even moeilijk of op zijn minst wennen, tot Bliss begint aan een duizelingwekkende groei en je wordt opgeslokt door al het moois dat de Amsterdamse band te bieden heeft. Het tempo ligt dit keer wat lager, maar HOWRAH klinkt ook hechter en meer in balans. Het debuut van de band blijft een prachtalbum, maar uiteindelijk vind ik Bliss in vrijwel alle opzichten beter. HOWRAH heeft een album gemaakt dat de postpunk uit de eerste bloeiperiode van het genre het heden in sleept en op fascinerende en wonderschone wijze tot leven wekt.

Precies drie jaar geleden luisterde ik voor het eerst naar Self-serving Strategies, het debuutalbum van de Nederlandse band HOWRAH. De Amsterdamse band werd met haar debuut (te) makkelijk in het hokje postpunk geduwd, maar Self-serving Strategies was voor mij veel meer dan een postpunk album.

HOWRAH kon op haar debuutalbum immers niet alleen uit de voeten met invloeden uit de postpunk, maar ook met invloeden uit onder andere de indie-rock, shoegaze en noiserock. Bovendien was het een album vol avontuur en vol prachtige spanningsbogen en boven alles een album met werkelijk fantastisch gitaarwerk, dat vaker van kleur verschoot dan de gemiddelde kameleon.

Deze week keert HOWRAH terug met haar tweede album, Bliss. Net als Self-serving Strategies verschijnt ook Bliss in de zomer en dat is een seizoen dat ik persoonlijk niet associeer met vaak toch wat donker getinte postpunk. Ook Bliss is een album dat absoluut invloeden uit de postpunk bevat, maar ook dit keer sleept de Amsterdamse band er van alles bij. Het is misschien muziek die ik zoals gezegd niet onmiddellijk associeer met de zonnestralen van het moment, maar het tweede album van HOWRAH doet het verrassend goed in de zon.

Bliss is een album waar ik met zeer hoge verwachtingen aan begon en stiekem hoopte ik eerlijk gezegd op Self-serving Strategies deel 2. Bliss ligt deels in het verlengde van het debuutalbum van HOWRAH, maar de band slaat ook net wat andere wegen in. Het tempo ligt wat lager, de kleurverschillen tussen de songs zijn wat minder groot en alles bij elkaar genomen is Bliss net wat meer postpunk dat het debuut van HOWRAH.

De postpunk hoor je vooral in de bassen, de ritmes, de keyboards en de zang, maar ook het gitaarwerk laat meer flarden van de postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 horen. Met de postpunk invloeden uit deze periode is HOWRAH wat mij betreft overigens een stuk interessanter dan alle postpunk bands die sinds de jaren 90 vooral met de grootse en meeslepende variant van het genre pronken.

HOWRAH zoekt het ook op Bliss in de details en deze details zijn ook dit keer van een bijzondere schoonheid. Wederom eist het geweldige gitaarwerk op het album een hoofdrol op, maar HOWRAH laat meer dan op haar debuutalbum een evenwichtig bandgeluid horen. Het is een geluid dat prachtig uit de speakers komt en alle instrumenten een podium geeft, wat de kracht van het album flink ten goede komt.

Door het wat lagere tempo moest ik even wennen aan het album, maar al snel blijkt dat ook Bliss vol schoonheid en geheimen zit. Alle mooie details worden gecombineerd met songs die uiteindelijk net wat toegankelijker zijn en daarom makkelijker blijven hangen, wat uiteindelijk bonuspunten oplevert voor het tweede album van de Amsterdamse band, dat wat mij betreft een wereldwijd podium verdient.

Hoe vaker ik naar Bliss van HOWRAH luister, hoe zekerder ik er van word dat dit het mooiste postpunkalbum is dat ik in vele jaren heb gehoord. Het is een album dat me herinnerd aan postpunk helden uit een heel ver verleden, maar het knappe van Bliss is dat het ook nog eens veel meer is dan een postpunkalbum. Het is een album dat de zomerdagen van het moment verrassend fraai inkleurt, maar dit album wordt ongetwijfeld alleen maar mooier en indrukwekkender wanneer de dagen weer korter en kouder worden. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 00:39 uur

geplaatst: vandaag om 00:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.